Δεν καλωσορίζω κλιματική δίνη και τις σαρωτικές συνέπειές της αλλά, ναι, και ελπίζω σε αυτές! Η ήττα που υπέστη η θρασύτατη τόλμη της παντοδύναμης εποχής μας και αυτάρεσκων λειτουργών της είναι αναπόφευκτη.
Ικανή μόλις ολοκληρώσει τον επώδυνο κύκλο της, όχι απλά να πλάσει νέα, αλλά να αναστρέψει τη στάση ζωής στις λεγόμενες «ανώδυνες», «συμβατικές» εποχές. Κράτους, πολιτών, ε, λοιπόν, ας το αναγνωρίσουμε πως κυριαρχεί ασυδοσία αυθαίρετων αρχών αλλά και ανεύθυνων πολιτών, σε, συνειδητή ή μη, σύμπραξη όταν βασιλεύει η, φαινομενική όπως αποδεικνύουν οι περίοδοι κρίσης, ειρηνική καθημερινότητα.
Με ρεαλισμό και αγωνία εκφράζομαι. Ομοια με αυτήν που υπογράφει τα τρομαγμένα βλέμματα πλημμυροπαθών ή όσων αντίκρισαν άλωση φυσικού περιβάλλοντος, νεκρούς στο σπίτι τους ή αλλού… Ξέρετε όλοι γιατί, όποιον ρόλο κι αν επιλέγετε να διαδραματίσετε στην κοινή καθημερινότητα. Επειδή η συμβατική καθημερινότητα όχι απλώς δεν είναι άμοιρη ευθυνών της τωρινής περιόδου, αλλά μητέρα της.
Οι ανεπάρκειες της πρόληψης όσο και της καταστολής είναι γνωστές, διατυπώνονται σε ικανές αφορμές της κοινής, σιωπηρής καθημερινότητας… Σιωπή-συνενοχή όταν η αυταρέσκεια δεν επιτρέπει προληπτική κινητοποίηση, αλλά και ενίσχυση των κατασταλτικών μέσων ενόψει τής, σε τακτά χρονικά διαστήματα όπως αποδεικνύεται, αναμενόμενης κλιματικής εκτροπής. Αγνωστο πότε θα εμφανιστεί, αλλά –φυσικός νόμος είναι– κάποτε θα συμβεί, πόσο μάλλον στην κλιματική ανισορροπία που βιώνουμε.
Οχι, όλα τούτα δεν είναι θεωρητική, τετριμμένη προσέγγιση! Στη χώρα μας, αποδεικνύεται στην έκρηξη των τραγικών συνεπειών, το συζητάμε και στις ειρηνικές εποχές της αυθαιρεσίας κράτους, πολιτών! Υπάρχουν ελλείψεις προληπτικών μέσων, στελέχωσης αρμόδιων φορέων, ουσιώδεις είναι οι ίδιες παρατηρήσεις. Γεννούν το ερώτημα: Η επόμενη ημέρα θα είναι, επιτέλους, συνώνυμη εγρήγορσης, κοινής ανάπλασης στάσης ζωής; Ακούμε-κατανοούμε οι συνένοχοι;
