Η συνάντηση Μπλίνκεν – Φιντάν στο Λονδίνο δείχνει εντατική διαπραγμάτευση στο παρασκήνιο με χρονικό ορίζοντα τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ τον προσεχή μήνα στο Βίλνιους της Λιθουανίας.
Πέραν της εναρκτήριας αμοιβαίας υποχώρησης ώστε η ένταξη της Σουηδίας στην Ατλαντική Συμμαχία στο ΝΑΤΟ να συμπέσει χρονικά με την επίλυση της εκκρεμότητας των F-16, HΠΑ και Τουρκία δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να διαχειριστούν μια σειρά από αντιπαραθέσεις οι οποίες δεν πρόκειται να λυθούν στο ορατό μέλλον.
Πρώτον, το Κουρδικό που για τις ΗΠΑ είναι και θα παραμείνει στρατηγική επένδυση στην ευρύτερη Μέση Ανατολή. Η Ουάσινγκτον θα κατοχυρώσει την ασφάλεια της Κουρδικής Βορειοανατολικής Συρίας, όπως κατοχύρωσε μετά το 1991 την ντε φάκτο ανεξαρτησία του Κουρδικού Βόρειου Ιράκ. Είναι βέβαιο πως όταν το επιτρέψουν οι περιστάσεις οι ΗΠΑ θα στηρίξουν την αυτονομία και του Ιρανικού Κουρδιστάν.
Δεύτερον, η όποια προσέγγιση μεταξύ ΗΠΑ και Τουρκίας δεν πρόκειται με τα σημερινά δεδομένα να θίξει την ευμενή ουδετερότητα του Ερντογάν απέναντι στη Ρωσία.
Η πλήρης σιγή από τις ΗΠΑ σε ό,τι αφορά τους S-400 πιστοποιεί τη ρεαλπολιτίκ της Ουάσινγκτον, που στην πράξη αποδέχεται ότι η άρση του τουρκικού βέτο για την ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ πρέπει να ανταμειφθεί με τον τερματισμό της κωλυσιεργίας του Κογκρέσου στην υπόθεση των F-16.
Πέραν των παραπάνω, εύλογα τίθεται το ερώτημα αν πέραν του ρεαλισμού για περιορισμό των ζημιών μπορεί να υπάρξει, έστω και σταδιακά, μια ευρύτερη σύγκλιση ΗΠΑ – Τουρκίας
Επί του παρόντος το παραπάνω ερώτημα δεν μπορεί να απαντηθεί, καθώς υπάρχει σιγή ασυρμάτου από τις διαπραγματεύσεις Τουρκίας – Συρίας με τη μεσολάβηση των Ρωσίας – Ιράν για το Κουρδικό στη Βορειανατολική Συρία.
Λογικά εξελίξεις στο παραπάνω μέτωπο δεν αναμένονται πριν από τη σύνοδο κορυφής στο Βίλνιους.
Είναι βέβαιο ότι η όποια φόρμουλα εγγυήσεων για την ασφάλεια της Τουρκίας από τη Δαμασκό για να έχει αντίκρισμα στη Βορειανατολική Συρία δεν μπορεί παρά να έχει ως προαπαιτούμενο την αποχώρηση των ειδικών δυνάμεων των ΗΠΑ από την περιοχή όπου έχουν εγκατασταθεί εδώ και δέκα χρόνια και λειτουργούν ως ασπίδα προστασίας του συριακού παρακλαδιού του ΡΚΚ, PYD-YPG.
Δεν υφίστανται σήμερα οι προϋποθέσεις μιας ευρύτερης προσέγγισης μεταξύ ΗΠΑ – Τουρκίας, ούτε καν ad hoc και επιλεκτικά.
Το ότι και οι δύο πλευρές θέλουν να αποκλιμακώσουν την ένταση στις διμερείς σχέσεις τους δεν αλλάζει το στρατηγικό διαζύγιό τους σε ό,τι αφορά τη Μέση Ανατολή.
