Προσπαθώ να μιλάω για τα όμορφα πράγματα που μας περιτριγυρίζουν. Πολλές φορές δεν τα προλαβαίνω: η μυρωδιά απ’ το χώμα μετά τη βροχή, ένα όμορφο μήνυμα από κάποιον αγαπημένο, μια ωραία ταινία, ένα καινούργιο μουσικό άλμπουμ, τα γέλια των παιδιών. Προσπαθώ να το πάρω απόφαση πως με τον έναν ή τον άλλο τρόπο η ευτυχία είναι γύρω μου, αρκεί να έχω τη διάθεση να την ψάξω, να τη μυρίσω, να την ακούσω, να τη νιώσω. Προσπαθώ να τη συνηθίσω, να την κάνω κομμάτι μου και να σταματήσω να το πολυσκέφτομαι. Να παραμείνω εστιασμένη στο τώρα. Σε ένα τώρα που έχει μαζεμένη μέσα του όλη τη ζωή που πέρασε κι ας μην το παραδεχόμαστε. Σε ένα τώρα που προσπαθεί να προλάβει το αύριο που έρχεται κι ας κάνουμε πως δεν το βλέπουμε.
Και κάπως έτσι χάνεται το «τώρα» μαζί με την προσπάθειά μου να μιλήσω για την ομορφιά και την ευτυχία που κρύβει. Στην τελική, οι πραγματικά ευτυχισμένοι άνθρωποι δεν έχουν ανάγκη από υπενθυμίσεις της ευτυχίας τους. Ομως, άραγε, υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι; Ή απλά η ευτυχία είναι ένας αέναος αγώνας χωρίς αρχή, μέση και τέλος; Αν, υποθετικά μιλώντας, μπορούσα να συλλέξω όλες τις ωραίες στιγμές, κάθε σταγόνα χαράς και πάθους που εκλύθηκε στη ζωή μου και πετούσα κάθε άσχημη εμπειρία, θα λεγόμουν άραγε ευτυχισμένη;
Προσπαθώ να είμαι αισιόδοξη. Αν μπορούσα θα γινόμουν μια μεγάλη αγκαλιά για όλους τους ανθρώπους που τους λείπει η ανθρώπινη επαφή. Ακόμη και γι’ αυτούς που δεν αντέχουν το μαζί. Να μην υπάρχει κανείς μόνος του ν’ αναρωτιέται αν η ευτυχία υπάρχει ή αν είναι μια ουτοπική βλακεία που μας έμαθαν στα παραμύθια. Να τους έλεγα πως είμαι εκεί κι ας μη με περιμένει κανένας. Κι ας ξέρω πως γι’ αυτή την απουσία αναμονής ευθύνομαι εγώ. Που φεύγω πάντα όταν σταματάω να νιώθω χρήσιμη ή αρκετή. Που μπερδεύω την Αγάπη με την Ανάγκη. Και που ποτέ δεν βρήκα το κουράγιο να απολογηθώ γι’ αυτό.
Ισως, λέω ίσως, να έφτασε η στιγμή. Να σταματήσω να φτιάχνω όμορφα περιτυλίγματα σ’ αυτά που προσφέρω. Να σταματήσω να βάζω στολίδια στις λέξεις μου για να τις αντέξουν οι περισσότεροι. Η αλήθεια ολόκληρη μπορεί να πονάει, όμως το ψέμα, όταν το ανακαλύψεις στο τέλος, γίνεται ακόμη πιο οδυνηρό και δεν αντέχεται. Γι’ αυτό πάντα έφευγα. Γιατί φοβόμουν αυτή την αποκάλυψη. Να μάθαιναν όλοι πως δεν είμαι φτιαγμένη από ζαχαρωτά, σαν το σπιτάκι του Χάνσελ και της Γκρέτελ στο παραμύθι, όπως πίστευαν. Οτι δεν τρώγομαι με τίποτα.
Ανάθεμα κι αν ξέρω πια από τι είμαι φτιαγμένη. Και για τι είμαι φτιαγμένη. Εμαθα να παπαγαλίζω το μάθημα της βιολογίας και της ιστορίας όπως ήθελαν οι άλλοι να τα ακούν κι έτσι επέζησα. Αλλιώς θα χανόμουν. Τώρα, όμως, λέω να αρχίσω να τα λέω με δικά μου λόγια. Χωρίς φανφάρες και άχρηστα στολίδια. Δεν είναι, βέβαια, εύκολο. Κι ούτε θέλω να με πιστέψουν όλοι. Αλλά είμαι έτοιμη να αγωνιστώ να το κάνω έστω και για τους μισούς. Κι ας μη μου άρεσαν ποτέ τα μισά…
