Με στόμφο χιλιάδων προέδρων επέλεξε χτες το μεσημέρι να προσθέσει και τα δικά του επιχειρήματα υπέρ του νομοσχεδίου για την ψήφο των αποδήμων ο κ. Τασούλας. Και όπως συνηθίζει, φρόντισε «να μιλήσει με την Ιστορία», φέρνοντας ως ύστατο επιχείρημα το γεγονός ότι από τα μέσα του 19ου αιώνα, το νέο ελληνικό κράτος είχε δώσει δικαιώματα ψήφου σε περιοχές όπου κατοικούσαν οι «αλύτρωτοι Έλληνες».
Πρόκειται βέβαια για μια εντελώς ανιστόρητη προσέγγιση, εφόσον συγκρίνει τη σημερινή Ελλάδα, που «δεν διεκδικεί και δεν παραχωρεί τίποτα», με την ιστορική περίοδο που το μικροσκοπικό ελληνικό κράτος έκανε τα πρώτα του ελεύθερα βήματα και επιχειρούσε να διευρυνθεί, ώστε να περιλάβει περιοχές με πλειοψηφικό ελληνικό πληθυσμό.
Αλλά το χειρότερο είναι ότι ο κ. Τασούλας, με το ίδιο αφ’ υψηλού ύφος, απαρίθμησε τις περιοχές όπου ψήφισαν οι «ομογενείς» το 1862, συγκαταλέγοντας σ’ αυτές την «Προξενική Περιφέρεια Μελίτης», προσθέτοντας ότι πρόκειται για την «περιοχή της Φλώρινας».
Πρόκειται βέβαια για χοντρό λάθος. Η Μελίτη που είχε ελληνική «Προξενική Περιφέρεια» ήταν… η Μάλτα. Το 1862 δεν υπήρχε καμιά άλλη Μελίτη. Η Μελίτη του νομού Φλώρινας προέκυψε το 1926, ως μετονομασία του χωριού Βοσταράνη, στο πλαίσιο της «ελληνοποίησης» των ονομάτων που είχαν σλαβική καταγωγή. Το ίδιο λάθος είχε κάνει και στις 31.10.2018 στη Βουλή, ως απλός βουλευτής. Είναι όμως δυνατόν ο πρόεδρος της Βουλής να μη γνωρίζει ότι η Μελίτη της Φλώρινας δεν ήταν «Προξενική Περιφέρεια» το 1862;
Τα λάθη, βέβαια, είναι ανθρώπινα. Αλλά όταν εκφωνούνται με τέτοιο στόμφο, θυμίζουν δυστυχώς άλλες εποχές. Δεν περιμένω δημόσια συγγνώμη από τον πρόεδρο της Βουλής για την ημιμάθειά του, αλλά καλό είναι να μετριάσει λίγο το ύφος αυθεντίας που έχει λανσάρει εδώ και αρκετό καιρό.
