Το κιτς, έχοντας απολέσει την αθωότητά του, φουντώνει στον δρόμο για τις κάλπες. Πολιορκεί τα Μέσα, χρωματίζει σε μεγάλο βαθμό τον διάλογο, τις ανακοινώσεις, την προπαγάνδα. Και όπως συμβαίνει με κάποια φυτά που επιμένουν στα μπαλώματα της ασφάλτου στην Αθήνα, μοιάζει να έχει μια αντοχή, αδιαφορώντας για τις αλλαγές της ζωής.
Πόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε που έγινε ό,τι ονομάστηκε Μεταπολίτευση; Πόσα από τότε που η κοινοβουλευτική μας δημοκρατία καταψήφισε τον βασιλιά, καταδίκασε τη χούντα και υποσχέθηκε να κάνει πραγματικότητα το σύνθημα «η εξουσία στον λαό»; Κάπου μισός αιώνας. Και όμως. Η κατάργηση της βασιλείας δεν εξάλειψε την κληρονομικώ δικαίω μεταβίβαση της όποιας, ανεξαρτήτως προσόντων, μικρής ή μεγάλης εξουσίας.
Ελάχιστοι πρωταίτιοι της δικτατορίας τέλειωσαν τις μέρες τους στη φυλακή, αλλά η μνήμη του αντιδικτατορικού αγώνα -κιβωτός ήθους και γνώσης του λαού μας- τραυματίστηκε από το κάψιμο των φακέλων. Οσο για την εξουσία στον λαό, αυτή ασκείται όντως εν ονόματι αλλά όχι πάντα προς όφελος του λαού, που κάποτε μπορεί να είναι, όπως έλεγε ο Σολωμός, «ευκολοπίστευτος και προδομένος».
Στη θέση του κληρονομικού μονάρχη, μια πληθώρα από νεοφεουδάρχες με κύριο προσόν τις πελατειακές σχέσεις που αναδύονται απροσχημάτιστα εις επήκοον όλων. Στη θέση της μνήμης, η απάλειψη ή η πλαστογραφία της. Στη θέση της λαϊκής βούλησης, η χειραγώγησή της. Και για να προσθέσουμε κάτι ακόμα: στη θέση του πατριωτισμού η ενδοτικότητα, πασπαλισμένη με «αδούλωτα» λογύδρια.
Δεν είναι η ώρα να επιδοθούμε σε κριτικές για τα όσα θα μπορούσαν να έχουν συμβεί για να αλλάξει αυτή η κατάσταση, που έγινε ανεξέλεγκτη μετά και την οικονομική επιδρομή του 2010, η οποία με διάφορα προσωπεία είναι πάντα εδώ. Στο πεδίο της πολιτικής, αρκετοί είναι οι ικανοί άνθρωποι που διστάζουν να εμπλακούν αψηφώντας απειλές και λοιδορίες κι έτσι το πεδίο μένει πιο ανοικτό σε όσους επιδιώκουν μόνο την αναρρίχησή τους. Σε ανθρώπους που, όντας συχνά και μνησίκακοι, ξεριζώνουν οτιδήποτε τους ξεπερνά.
Εδώ και χρόνια άνθρωποι ξανά και ξανά έδωσαν πολλά για να έχουμε το δικαίωμα να ψηφίζουμε. Η ψήφος, όσο και να υποβαθμίζεται από πολλούς, αποτελεί ακόμα τεκμήριο της βούλησης ενός λαού. Ας τους τιμήσουμε δίνοντας την ψήφο μας σε αυτούς που έχουν το σθένος και την ικανότητα να πουν όχι στην ηθική και την αισθητική ασκήμια του κιτς. Πιστεύοντας ότι η αλήθεια και η δικαιοσύνη έχουν και ομορφιά. Χωρίς φόβους και ενοχές μήπως η ψήφος μας πάει χαμένη. Με τη σκέψη στα σχήματα και στα πρόσωπα εκείνα που η ώς τώρα πορεία τους δηλώνει πως έχουν τη γνώση και τη βούληση να αντισταθούν δημιουργώντας.
