Αυτή τη φορά δεν ήταν ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης συνοδεία χορευτικού συγκροτήματος που υποδέχθηκε στην προβλήτα του λιμανιού τα δύο κρουαζιερόπλοια. Ηταν ένας «χορός» αρχαίας τραγωδίας αυτός που «υποδέχθηκε» χθες κοντά 3.000 τουρίστες. Και τα γιγάντια πανό που σήκωσαν οι διαμαρτυρόμενοι/ες για τη τραγωδία στην Πύλο ήταν ένας πελώριος καθρέφτης πάνω στον οποίο καθρεφτιζόταν η άλλη πλευρά της ανεμελιάς, η αγριότητα της κανονικότητας…
Ηταν πολιτική διαμαρτυρία, ενοχλητική, διατρητική, ευθεία και εύστοχη βολή στην καρδιά της αδιαφορίας, του κυνισμού και της απανθρωπιάς που ενδύεται την ουδετερότητα και την αφέλεια, έχει βάλει φράχτη στην ευαισθησία και τη συμπόνοια και ορίζει την αμνημοσύνη σαν γιατρικό διά πάσαν νόσον. Και η αλληλεγγύη στον πάσχοντα και τον αδύναμο έχει περάσει στις μέρες μας στον κατάλογο των ανθρωπονόσων, την περιγράφουν σαν αδυναμία.
Η κρατούσα γραμμή, η κυρίαρχη ιδεολογία ήταν και χθες απέναντι και πρόσταζε «Τρεις μέρες κράτησε το πένθος, τώρα μπορούμε να ξεσκάσουμε χωρίς τύψεις. Οποιος εξακολουθεί να πενθεί παραβαίνει τους νόμους». Αμήχανα τα μέσα ενημέρωσης δεν ήξεραν πού να θάψουν τις φωτογραφίες της παρέμβασης αν και χωρίς αιδώ πουσάριζαν τα στοιχεία για το μέγεθος των κρουαζιερόπλοιων, τις υπηρεσίες που παρέχουν, πόσο… οργανωμένος και όμορφος είναι ο δυτικός κόσμος μας σε αντίθεση προφανώς με τα σαπιοκάραβα των απελπισμένων που βουλιάζουν μόνα τους ή βοηθάμε κι εμείς στα σκοτεινά να βουλιάξουν.
