Μ’ αρέσει το μικρό, παλιό λιμανάκι του Ευδήλου. Πάντα μ’ άρεσε, από παιδί που το πρωτοαντίκρισα· μια ζεστή αγκαλιά ακόμα και τώρα, κι ας το στένεψαν, πριν από χρόνια, για να φαρδύνουν τους χώρους των τριγύρω ταβερνοκαφενείων· υποπροϊόν, παρεπόμενο, τουριστικής εξάπλωσης και αυτό· κάποιες φορές αναγκαία, ομολογουμένως, ως συνάρτηση με πόρους επιβίωσης ανθρώπων και τόπων.
Ομως τίποτα, πιστεύω, δεν είναι αναγκαίο στην υπερβολή του, στο «προσκύνημα» της απληστίας και στην υποταγή σε αυτήν άνευ όρων.
Βλέπουμε παντού τα εκφυλιστικά επακόλουθα της απληστίας. Προπαντός στα νησιά μας, περιζήτητοι «παράδεισοι» διακοπών και επενδύσεων! Εβλεπα την Κυριακή από το πλοίο τη χτισμένη Μύκονο και μ’ έπιανε τρόμος… οικοδομικός. «Μέχρι πού θα φτάσουν!», αναρωτιόμουν, κι αν έχει τέλος αυτός ο «έρπητας» του λευκού, που μαζί με το τοπίο αλλοιώνει, καταπίνει και μνήμες και σε κάνει να είσαι και να μην είσαι σ’ έναν τόπο που γνώρισες, αγάπησες, όμως αλλιώς τον θυμάσαι κι αλλιώτικο τον βλέπεις και τον νιώθεις· ξένο, κατάξενο.
Ευτυχώς, το λιμανάκι του Ευδήλου Ικαρίας σώζει ακόμα κάποιες μνήμες, μαζί και τον εαυτό του. Κρατάει φυλαγμένη κάποια συνέχεια, τόσο ολόγυρα στο παλιό λιμάνι όσο και στα στενά και τα σοκάκια. Τώρα, η αθέατη από το παλιό λιμάνι μεγάλη γέφυρα προς το νέο λιμάνι δεν είναι και ό,τι το ευπρεπέστερον από αισθητικής απόψεως. Γνωρίζω ότι υπήρξαν αντιδράσεις, τότε που φτιαχνόταν. Είχα σχολιάσει και στην «Ελευθεροτυπία» αυτή την εμβολή από μπετόν σ’ έναν οικισμό νησιωτικής, αιγαιοπελαγίτικης, διώροφης θαλασσογραφίας.
Ομως και τότε, πάλι πέρασε… των εργολάβων και πήρε των ομματιών της η αισθητική με τους «γραφικούς» της. Το μεγάλο κακό με την ασχήμια είναι ότι, με τον καιρό, τη συνηθίζεις. Είτε πιστεύεις πως ήταν πάντα εκεί, ότι προϋπήρχε. Είτε σχεδόν παύεις να τη βλέπεις, την προσπερνάς. Τότε έχει πιάσει το εμβόλιο ανοσίας στην ασχήμια…
