Οι γραφιάδες καταπιάνονται με τους μύθους αλλά το στοιχείο που τους κάνει να διαφέρουν μεταξύ τους αλλά και με τους υπόλοιπους είναι η σχέση τους με αυτούς. Αλλοι τους πλάθουν. Αλλοι τους εξωραΐζουν για να τους δώσουν μια νέα μορφή – καλύτερη ή χειρότερη, δεν έχει καμία σημασία. Αλλοι φωτίζουν κάποιο σημείο τους με αποτέλεσμα ό,τι απομένει να εξασθενεί τόσο ώστε σύντομα να παύει να υπάρχει.
Στοιχείο της ταυτότητας των ασχολούμενων με τη γραφή είναι ο τρόπος που δουλεύουν το «σφυρί» και το «καλέμι» τους, δηλαδή τις λέξεις και τα σημεία στίξης, με τα οποία σμιλεύουν τους μύθους: γλαφυρά, λυρικά, στεγνά, με ντοκουμέντα, με φαντασία, με επίθετα και επιρρήματα, με κοντές αράδες που κόβουν την ανάσα, με ατελείωτες προτάσεις που μεθάνε το μυαλό…
Αυτό που κάνει «Τα Τετράδια Αμερικής» του σπουδαίου ποιητή Ντίνου Σιώτη, που εκδόθηκε πριν από λίγο καιρό από τις Εκδόσεις Καστανιώτη, ένα βιβλίο ιδιαίτερο, σχεδόν μοναδικό, είναι ότι στις 576 σελίδες του συνυπάρχουν όλα εκείνα τα εργαλεία που χρησιμοποιούν οι γραφιάδες για να σμιλέψουν τον μύθο. Φαινομενικά καταπιάνεται με ένα θέμα που στη σκέψη των περισσότερων έχει αποκτήσει υπερφυσικές ιδιότητες: την Αμερική. Ο συγγραφέας δεν ασχολείται με την άλλοτε λαμπερή και άλλοτε σκοτεινή Αμερική που μας μεταφέρει το Χόλιγουντ, ούτε με εκείνη που έχει κατασκευάσει ο καθένας από εμάς προσαρμόζοντας διαμεσολαβημένες πληροφορίες με τις πεποιθήσεις του. Επιλέγει τον απλό και καθάριο δρόμο να περιγράψει περιστατικά, γεγονότα, σκέψεις, κρίσεις και διαπιστώσεις για την Αμερική που γνώρισε ο ίδιος από τη δεκαετία του ’70 μέχρι σήμερα.
Ο Σιώτης, όπως χιλιάδες Ελληνες, βρέθηκε στην Αμερική κυνηγώντας ένα όνειρο που δεν ταυτιζόταν αναγκαστικά με το αμερικάνικο και ακολούθησε πολλές διαδρομές: φοιτητής, ποιητής, δημοσιογράφος, στοχαστής, εκδότης, διπλωματικός υπάλληλος, […], χίπης, ξένος, ξένοιαστος καβαλάρης, […], οικογενειάρχης, σύζυγος, […], φιλοξενούμενος, οικοδεσπότης… Και σε κάθε του διαδρομή διασταυρώνεται με άλλους μύθους εξίσου σπουδαίους και όχι κατ’ ανάγκη λαμπερούς: Γκίνσμπεργκ, Φερλινγκέτι, Κόρσο, Μπάροουζ, Ντίλαν, Γκάλμπρεϊθ, Αμερικανούς προέδρους, πολιτικούς, Αλμοδόβαρ, Σιντζιάν, Κόεν, Πάτι Σμιθ, Χένρι Μίλερ, Σίμικ, Μάγια Αγγέλου…
Ο Σιώτης με τα «Τετράδια Αμερικής» δεν αποπειράται να γράψει τον ταξιδιωτικό οδηγό της διαδρομής προς τον αμερικάνικο μύθο. Διεισδυτικός, ευαίσθητος και στοχαστικός, καταπιάνεται και με τα «τοπία» που εναλλάσσονται στο ταξίδι. Ετσι, ο αναγνώστης μετατρέπεται σε συνεπιβάτη που αρμενίζοντας με τον ούριο άνεμο των λέξεων πιάνει «λιμάνια» που το καθένα του κουβαλά τον δικό του μύθο: Βιετνάμ και κοινόβια, νεοσυντηρητισμός, Μπους, Τρίτος Δρόμος, Κλίντον, Χόλιγουντ.
Ο αναγνώστης στα «μπάρκα» του Σιώτη, που διήρκεσαν πενήντα χρόνια και βάλε, δεν απολαμβάνει μόνο την εμπειρία του προορισμού αλλά χαίρεται και τα «εργαλεία της πλοήγησης». Σίγουρα υπάρχουν χιλιάδες βιβλία στα οποία οι γραφιάδες περιγράφουν τις «φορεσιές» που άλλαξε η Αμερική τα τελευταία πενήντα χρόνια, αλλά λίγα είναι εκείνα όπου ο αναγνώστης έχει τη δυνατότητα να παρακολουθήσει την εξέλιξη της έκφρασης από το στιλό, τη γραφομηχανή και το τέλεξ μέχρι το πληκτρολόγιο, το σκάνερ και το email. Υπερβολές; Καθόλου, αν αναλογιστεί κανείς ότι τα «Τετράδια Αμερικής» δεν είναι ένα ρέον δοκιμιακό κείμενο με ποιητική γραφή αλλά ένα σύνολο επιμέρους κειμένων που δημοσιεύτηκαν σε εφημερίδες και περιοδικά, με τα οποία συνεργαζόταν ο συγγραφέας από τη δεκαετία του ’70 μέχρι σήμερα.
Ετσι, ο αναγνώστης που θα αποφασίσει να διαβάσει πίσω από τις λέξεις και κάτω από τις αράδες θα ανακαλύψει όχι μόνο την εξέλιξη της Αμερικής από τα χρόνια της αθωότητας των κοινοβίων μέχρι την εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, της κβαντομηχανικής και της νανοτεχνολογίας, αλλά και τις επιρροές που έχει η τεχνολογική εξέλιξη (;) στον ίδιο τον συγγραφέα και στη γραφή του. Τότε θα διαπιστώσει ότι τα γραπτά του Σιώτη μπορεί να αλλάζουν σε ύφος και χρώμα, αλλά στην πραγματικότητα ο χρόνος δεν μπορεί να αλλοιώσει την τεχνική που κάνουν τη γραφή του ζηλευτή. Μετρημένες αράδες όπως απαιτούν οι κανόνες της δημοσιογραφικής γραφής, που ανάμεσά τους μια ξεχασμένη λέξη -ουσιαστικό, ρήμα, επίθετο, επίρρημα- ή ένα σημείο στίξης που αναπάντεχα εμφιλοχωρεί στην πιο απρόσμενη θέση τραβούν τον μανδύα που κρύβει τον ποιητή και τον καλλιτέχνη Ντίνο Σιώτη (τα κολάζ του είναι καθηλωτικά). Σε αυτό το παιχνίδι των εναλλασσόμενων ρόλων φροντίζει να σε προετοιμάσει το προλογικό κείμενο του Νάνου Βαλαωρίτη, που ως οδηγός πλοήγησης ανακοινώνει τι έπεται.
Ο συγγραφέας όμως δεν κάνει τη διαδρομή μόνος του. Τον συντροφεύουν εκτός από περιώνυμους και όχι μόνο ξένους και πολλοί λαμπεροί ελληνικοί μύθοι -γνωστοί ή λιγότερο γνωστοί στο ελληνικό κοινό- των ελληνικών γραμμάτων. Ετσι, εκτός από τον Βαλαωρίτη που προαναφέραμε, στα «Ταξίδια Αμερικής» είχε συντροφιά τον Νικόλαο Κάλας, τον Κώστα Ταχτσή, την Ελένη Καζαντζάκη, τον Νίκο Σπάνια, τον Ρήγα Καππάτο και πολλούς άλλους οι οποίοι παρελαύνουν στο βιβλίο και στο ένθετο με τις φωτογραφίες.
? Την Τετάρτη 21 Ιουνίου, στις 8 μ.μ., στο Ιδρυμα Θεοχαράκη, Βασ. Σοφίας 9, οι Αναστάσης Βιστωνίτης, Παναγιώτης Βούζης, Αντώνης Μακρυδημήτρης, Νίκος Μπακουνάκης και Γιώργος Μπλάνας παρουσιάζουν τα «Τετράδια Αμερικής» του Ντίνου Σιώτη. Την παρουσίαση «ντύνει» μουσικά η σολίστ Ναταλία Γεράκη. Συντονίζει η Αγγελική Κορρέ.
-320x213.jpg)
