Μια οξύμωρη πραγματικότητα

«Ισως να είμαστε αποπροσανατολισμένοι από τότε που έχουμε πυξίδες»

Ζακ-Αλέν Μιλέρ

Από την εποχή των μνημονίων μέχρι σήμερα το ιδεολογικό εκκρεμές ξεγελάει και δείχνει μια ισχυρή ταλάντωση. Οι μετακινήσεις περίπου 1,5 εκατομμυρίου ψηφοφόρων αναλύονται στη βάση ενός αόριστου κοινωνιολογικού μεταβολισμού.

Αν και δεν πρέπει να προσβάλλουμε το μέλλον, η νεοελληνική κοινωνία μάλλον παραμένει ουσιαστικά η ίδια εδώ και μία δεκαετία: ένα πολύ μεγάλο μέρος της είναι άκρως συντηρητικό, ανεξάρτητα από συγκυρία και εποχή.

Δεν χρειάζεται ιστορική αναδρομή και πολιτική εμβάθυνση διότι το μόνο που πραγματικά μεταβάλλεται είναι το λογισμικό στο συλλογικό ασυνείδητο: οι γενιές είναι που αλλάζουν γρήγορα, και εσωτερικεύουν (με ιντερνετικές ταχύτητες) ψευδαισθήσεις και στερεότυπα.

Εδώ ακριβώς εδράζεται η κυριαρχία της συστημικής ιδεολογίας στην κοινωνία: ο συντηρητισμός τρέφεται από την ελευθερία της επιλογής, από τη fast track επικοινωνία, την αδιαμεσολάβητη πληροφόρηση, τις νέες μορφές υποκειμενοποίησης, κοινωνικοποίησης και αναζήτησης ταυτότητας.

Υπήκοοι του ατομικισμού, σε μια χώρα μανιακής επίδειξης του νεοπλουτισμού, οι περισσότεροι πολίτες θα εισέρχονται ασυνείδητα στη δυσφορία της πραγματικότητας (ανισότητες ευκαιριών).

Μόνο που αυτή η δυσφορία χάνεται τελικά μέσα στα ορυχεία της οθόνης και του smartphone: όταν ο κόσμος περνάει μπροστά σου, μοιάζει να σε τραβάει εντός του και ξεχνάς ότι δεν έχεις λόγο και ισχύ για να τον αλλάξεις.

Αυτή η «ρευστή κανονικότητα» καταλαμβάνει χώρο στην κοινωνία, μεθοδικά και αθόρυβα.

Εξάλλου το σύστημα (κομματικό, μιντιακό, επιχειρηματικό, πολιτισμικό) δεν σε πετάει έξω όσο είσαι συνδεδεμένος, ακόμη και αν είσαι μόνιμα εκτός του…

ΥΓ.: Αναρωτιέται κανείς γιατί τελικά να δυσφορεί, όταν αυτή η οξύμωρη κανονικότητα του σερβίρεται προκάτ…