Ο άνθρωπος που ταρακούνησε όσο κανείς το πολιτικό σύστημα, που αγαπήθηκε και μισήθηκε ακριβώς για τον ίδιο λόγο. Τις μεγάλες προσδοκίες. Που έβγαλε από την αφάνεια την πολιτική και έδωσε νόημα ύπαρξης σε εχθρούς και φίλους. Που έκανε τους ανθρώπους να ονειρευτούν την κοινωνία που ήθελαν.
Αυτό έτρεμε το πολιτικό κατεστημένο και αυτό δυστυχώς δεν μπόρεσε να αναγνώσει το ίδιο του το κόμμα. Την ελπίδα που είχε ο κόσμος ότι, αν υπήρχαν και άλλοι σαν τον Τσίπρα σε όλα τα κόμματα, θα είχαμε μια άλλη πολιτική σκηνή και μια άλλη πολιτεία σε λίγα χρόνια. Η ιδέα ότι ένας ηγέτης έχει τόσο άμεση σχέση με τον λαό έδινε τέτοια δύναμη που δεν ήταν διαχειρίσιμη.
Η εικόνα μιας κοινωνίας σε ύπνωση, με τους πολιτικούς δημόσιους υπαλλήλους να περιμένουν στην αφάνεια την εναλλαγή κυβέρνησης – αντιπολίτευσης προσμένοντας δώρα των ισχυρών, ολιγόλεπτη πληρωμένη προβολή στα ΜΜΕ και σύνταξη, θα χανόταν ανεπιστρεπτί. Αυτό δεν έχει σχέση με το τι πραγματικά κατάφερε ο Τσίπρας (θέλει άλλη ανάλυση), αλλά το τι φοβούνταν αυτοί.
Οι πολιτικοί αντίπαλοι, το οικονομικό κατεστημένο και η οργανωμένη διαφθορά τρόμαξαν τόσο το 2015-2019 που βάλθηκαν με κάθε τρόπο και μέσο να μας πείσουν ότι αυτή ήταν η χειρότερη κυβέρνηση της Μεταπολίτευσης!
Επιδόθηκαν σε έναν άνευ προηγουμένου πόλεμο. Και με τη συγκυρία δύο παραγόντων κατάφεραν πιο γρήγορα από ό,τι φαντάζονταν να κερδίσουν: α) την ευρωπαϊκή άνοδο του νεοσυντηρητισμού και της Ακροδεξιάς ως αποτέλεσμα των 2 χρόνων κορονοϊού και του πολέμου στην Ουκρανία· και β) την αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να καταλάβει τι διακυβεύονταν και ποια θα έπρεπε να είναι η θέση στελεχών και παραγόντων. (Η πτώση από τις δηλώσεις στελεχών την τελευταία προεκλογική εβδομάδα μετρήθηκε -8%. Το 20% με το 28% είναι δύο διαφορετικές πραγματικότητες.)
Στην αγωνία του το οργανωμένο σύστημα να πατάξει τον εφιάλτη του, προκάλεσε μεγαλύτερη ζημιά. Εδωσε ανάστημα σε μια κοντή κυβέρνηση και αναπτέρωσε την άκρα Δεξιά. Αυτό που ήθελαν όμως δεν θα το πετύχουν γιατί ο Τσίπρας έχει αφήσει μια παρακαταθήκη πίσω του: τους ανθρώπους που τον πίστεψαν. Αυτό το ποσοστό (10% με 12%) που ξέρει πια τι θέλει και θα περιμένει. Θα περιμένει την επόμενη μεγάλη μάχη, με όλα αυτά που βλέπουμε αλλά δεν λέμε, με όλα αυτά που λέμε αλλά δεν παλεύουμε.
Περιμένει να έρθει ο άνθρωπος που θα δώσει ξανά όραμα στην ελπίδα ότι αυτή η μάχη θα κερδηθεί. Και δυστυχώς για εσάς, έτσι ακριβώς θα γίνει. Ζητώ συγγνώμη από τον Χατζιδάκι, αλλά αλλάζει…
