Η άλλη όψη του success story στην οικονομία, το οποίο θέλει να πιστωθεί η απελθούσα κυβέρνηση Μητσοτάκη και η Ν.Δ., αποτυπώνεται στα απολογιστικά στοιχεία της Eurostat για την πραγματική ατομική κατανάλωση και το (μεγεθυσμένο ονομαστικά από τον πληθωρισμό) κατά κεφαλήν ΑΕΠ.
Τα στοιχεία λένε εμμέσως το εξής απλό: ακόμη κι αν υπήρξε μεγέθυνση του ΑΕΠ την τελευταία διετία, αυτή εμπεριέχει πληθωρισμό, που για τα ασθενέστερα νοικοκυριά σήμανε δραματική πίεση της αγοραστικής δύναμής τους. Ετσι, το 2022 η Ελλάδα είχε το δεύτερο χαμηλότερο κατά κεφαλήν ΑΕΠ στην Ε.Ε. των 27, μετρούμενο σε μονάδες αγοραστικής δύναμης και σε σχέση με τον μέσο όρο της Ε.Ε., το 100.
Η Ελλάδα μαζί με τη Σλοβακία ήταν 32% κάτω από τον μ.ό. της Ε.Ε. (δηλαδή 68%), με τη Βουλγαρία να κρατά την αρνητική πρωτιά: 41% κάτω από το μέσο ευρωπαϊκό κατά κεφαλήν ΑΕΠ. Ταυτόχρονα καταγράφονται οι χαοτικές ανισότητες σε σχέση με τις πλουσιότερες βόρειες χώρες. Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ στο Λουξεμβούργο ήταν 161% πάνω από τον όρο μέσο της Ε.Ε., ακολουθούμενο από την Ιρλανδία (133%) και τη Δανία (37%).
Αντίστοιχα χαοτικές είναι οι ανισότητες και στον συναφή δείκτη της κατά κεφαλήν πραγματικής κατανάλωσης, πάντα σε μονάδες αγοραστικής δύναμης, που καταγράφει τη δαπάνη που έκαναν οι πολίτες, σε συνάρτηση με τις τιμές που επικρατούν σε κάθε χώρα και το πραγματικό εισόδημά τους, ανεξάρτητα αν προερχόταν από αμοιβές εργασίας ή κρατικές και άλλες επιδοτήσεις. Δηλαδή, στην πραγματική δαπάνη περιλαμβάνονται ακόμη και τα… Pass του Μητσοτάκη, που δεν έσωσαν την κατάσταση.
Η Ελλάδα έχει την 5η χειρότερη επίδοση, στο 78% της ευρωπαϊκής μέσης κατανάλωσης, ελάχιστα πάνω από τις Κροατία, Σλοβακία, Ουγγαρία και Βουλγαρία.
Το Λουξεμβούργο κρατά κι εδώ τα σκήπτρα, με 138% έναντι του μέσου ευρωπαϊκού 100%, αλλά το ενδιαφέρον είναι ότι ο άξονας του ευρωπαϊκού «Βορρά» παραμένει κι εδώ αρραγής.
Ποιος εκπλήσσεται από τη σύνθεση των 9 χωρών με κατά κεφαλήν κατανάλωση πάνω από τον μ.ό. της Ε.Ε., όπως φαίνεται στο γράφημα της Eurostat;
