Δέκα ερωτήσεις, περισσότερο αφορμές και σπινθήρες για μια συνομιλία, ανάμεσα σ’ έναν επίμονο αναγνώστη κι ένα πρόσωπο της γραφής. Σήμερα η Μαρία Βέρρου απέναντι σ’ ένα ερωτηματολόγιο που επιχειρεί να ψηλαφίσει, εντός κι εκτός αφηγηματικής επιφάνειας, διαθέσεις, εμμονές, αναγωγές.
● Γράφετε συνεχώς το ίδιο βιβλίο ή στο έργο σας εντοπίζετε τομές και ασυνέχειες;
Εχω την τάση να επαναλαμβάνομαι. Κυνηγάω τα ίδια πράγματα, έχω τις ίδιες εμμονές. Εκφράζονται πάντως με άλλον τρόπο.
● Εκτός από τη λογοτεχνία, τι άλλο καθορίζει και φωτίζει το έργο σας;
Διαβάζω, εκτός από λογοτεχνία που λατρεύω, δοκίμια αλλά και θέατρο. Αυτό το τελευταίο είναι μία άλλη εμπειρία, πολύ συναρπαστική.
● Υπάρχει κάποιο βιβλίο που βιαστήκατε να το παραδώσετε στον εκδότη σας και κάποιο άλλο που το απωθείτε, το «φοβάστε» μέχρι σήμερα;
Η λογοτεχνία θέλει υπομονή. Αν δεν την έχεις, χάνεις. Πάντως οφείλω να ομολογήσω ότι το κάθε βιβλίο οριοθετεί τον χρόνο του· κι αυτό πρέπει να το σεβαστείς.
● Τρεις τίτλοι βιβλίων που σας σφράγισαν, στο πέρασμα του χρόνου, εντός κι εκτός κειμένου.
Καθώς ψυχορραγώ (Φόκνερ). Εγκλημα και τιμωρία (Ντοστογιέφσκι). Ο πεθαμένος και η Ανάσταση (Ν.Γ. Πεντζίκης).
● Υπάρχουν αρνητικές κριτικές που σας βοήθησαν και θετικές που υπομειδιάσατε;
Μεταξύ των συγγραφέων λέγονται και «κακίες». Εμαθα να τις αφουγκράζομαι.
● Υπάρχει κάποιος παλαιότερος και κάποιος νεότερος Ελληνας συγγραφέας που σας έλκει η γραφή του;
Η Ελλάδα διαχρονικά έχει βγάλει μοναδικούς συγγραφείς. Ολοι έχουν αφήσει το χνάρι τους στην πορεία της αναγνωστικής μου ζωής. Μόνο ενδεικτικά μπορώ ν’ αναφέρω ότι αγαπώ τον πρωτοποριακό λόγο του Πεντζίκη, το παιχνίδι του Χιόνη και την ειρωνεία του Σκαμπαρδώνη.
● Σήμερα, υπάρχουν λογοτεχνικές συντροφιές που διαμορφώνουν το πνευματικό κλίμα της εποχής;
Με τη μορφή που υπήρχαν κάποτε νομίζω πως όχι. Βλέπω όμως στα εργαστήρια δημιουργικής γραφής ν’ αναπτύσσεται, μέσα από τη διάδραση μεταξύ των κειμένων που διαβάζονται και των ασκήσεων που εκπονούνται, μια μορφή λογοτεχνικής συντροφιάς.
● Για ποιο λόγο η παρουσία της ελληνικής λογοτεχνίας εκτός συνόρων είναι τόσο νωθρή και αποσπασματική;
Υπήρξε μια πολύ μεγάλη συζήτηση πάνω σ’ αυτό το θέμα πρόσφατα όπου πολλοί συγγραφείς εξέφρασαν τις απόψεις τους. Η δική μου η άποψη είναι ότι μάλλον δεν είμαστε καλοί managers.
● Η πολιτική συγκυρία, εντός και εκτός της χώρας, αλλά και η γλώσσα και ο τρόπος της ενημέρωσης αγγίζουν το συγγραφικό εργαστήρι σας;
Ολα είναι πολιτική. Διαμορφώνει τη ζωή μας. Αγγίζει και διαπερνά όλες τις εκφάνσεις της.
● Σας απασχολεί αν, μετά θάνατον, θα σας θυμούνται μέσα από το έργο σας;
«Ο θάνατος ακυρώνει τα πάντα», είπε ο Μοπασάν έναν χρόνο πριν από τον θάνατό του. Συμφωνώ. Είναι όμως πολύ ωραίο να πιστεύεις ότι κάποιος θ’ αναπαράξει με κάποιον τρόπο κάτι που έχεις γράψει.
Η Μαρία Βέρρου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε Γαλλική Γλώσσα και Φιλολογία στο ΑΠΘ, Ιταλική Γλώσσα στο Πανεπιστήμιο της Perugia. Δούλεψε πολλά χρόνια στο Δημόσιο. Εχει παρακολουθήσει μαθήματα δημιουργικής γραφής με σημαντικούς συγγραφείς και έχει συμμετάσχει στα εργαστήρια λογοτεχνικής μετάφρασης του Γαλλικού Ινστιτούτου απ’ όπου προέκυψαν έργα που φιλοξενούνται σε συλλογικούς τόμους. Κείμενά της επίσης έχουν δημοσιευθεί στα ηλεκτρονικά περιοδικά Φρέαρ, Fractal, Diastixo, Περί Ου, Χάρτης, αλλά και σε συλλογικούς τόμους. Από τις εκδόσεις Θράκα κυκλοφόρησε το πρώτο της βιβλίο με τίτλο «Σκάμματα του χρόνου» (2019). Από τις εκδόσεις Εύμαρος κυκλοφόρησε πρόσφατα το δεύτερο βιβλίο της με τίτλο «Η μεγαλοψυχία των δέντρων».
