Μετά την απάντηση που έδωσε ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος της βραβευμένης μικρού μήκους ταινίας «Αγόρια στο ντους» Κρίστιαν Ζέτερμπεργκ σχολιάζοντας τη δίωξη που έχει ξεκινήσει σε βάρος μιας δασκάλας σε σχολείο της Αθήνας που προέβαλε το φιλμ σε παιδιά της Δ’ Δημοτικού («Δασκάλα στην πυρά για προβολή βραβευμένου φιλμ», «Εφ.Συν.», 26.5.2023), τη σκυτάλη παίρνει τώρα η Ευρωπαϊκή Ενωση Παιδικού Κινηματογράφου (ECFA) και υπερασπίζεται την επιλογή της εκπαιδευτικού.
Η ανακοίνωση που υπογράφει ο πρόεδρος της Ενωσης και αναπληρωτής καλλιτεχνικός διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους, Παντελής Παντελόγλου, τονίζει ότι η επίμαχη ταινία δεν έλαβε τυχαία το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους της ECFA το 2022, καθώς καλύπτει βασικές αρχές της Ενωσης και ευρύτερα της κοινωνίας, όπως η ανοχή, η μη βία, η αυτοανάπτυξη και η αλληλεγγύη, σέβεται την οπτική των παιδιών και αφηγείται την ιστορία με τρόπους που τα παιδιά μπορούν να την κατανοήσουν, προωθεί χειραφετικά συναισθήματα, στηρίζει την ποικιλομορφία και τη συμπεριληπτικότητα και σέβεται την ισότητα.
«Οι αρχές αυτές της ECFA είναι φυσικά προοδευτικές και είναι βέβαιο ότι ορισμένοι θα ανατριχιάζουν από απέχθεια διαβάζοντάς τες. Επίσης, είναι ευθυγραμμισμένες με όσα επιβάλλει και η ελληνική έννομη τάξη, έχοντας ενσωματώσει τις γενικές διεθνείς παραδοχές βάσει των οποίων λειτουργεί σήμερα ο κόσμος μας – τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, τη Διεθνή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Ασκηση των Δικαιωμάτων του Παιδιού κ.ά.» τονίζει ο Π. Παντελόγλου.
«Ποιος είναι ο θεματοφύλακας των δικαιωμάτων των παιδιών; Και, τελικά, αν δεν επιτρέψουμε στους δασκάλους να τα καθοδηγήσουν με ασφάλεια και στη βάση της κατάρτισής τους στην ουσιαστική πραγμάτωση των δικαιωμάτων τους, ποιος είναι ο ρόλος του σχολείου στη σύγχρονη κοινωνία;» διερωτάται ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ενωσης Παιδικού Κινηματογράφου και καταλήγει: «Κατά τη γνώμη μας, οι δημιουργοί της τέχνης του κινηματογράφου, όπως και κάθε τέχνης, έχουν το δικαίωμα να εκφράζονται και είναι καθήκον των κοινωνιών μας να διαμορφώνουν τις οδούς από τις οποίες η τέχνη θα φτάνει χωρίς αποκλεισμούς σε όλα τα μέλη τους, και στα παιδιά. Η ένταση της αντίδρασης ορισμένων υπερσυντηρητικών φωνών σε μια ταινία μικρού μήκους εννιά λεπτών που μιλά διεισδυτικά και νηφάλια ακριβώς για το πόσο εύκολα μπορεί κανείς να εξουδετερώσει αυτές τις φωνές με τη στάση του δείχνει ξεκάθαρα την ισχύ του κινηματογραφικού μέσου και μας δίνει τη δύναμη να συνεχίζουμε ακάθεκτοι τις δραστηριότητές μας».
-320x213.jpg)
