Η γιορτή των βιβλίων έγινε δεκαεννιά χρόνων και το γιόρτασε δεόντως. Μετά την πανδημία και τον φόβο. Μετά τη δέκατη όγδοη έκθεση που έγινε τον Νοέμβριο του 2021. Που έβγαζε από κάθε γωνιά τη μουντζούρα της πανδημίας και τον φόβο.
Στη Θεσσαλονίκη, στις πρώτες ημέρες του Μαΐου, όλα ήταν διαφορετικά. Πανστρατιά των ανθρώπων του βιβλίου. Σαν μια εκδρομή κι ένα ραντεβού, στο οποίο όλοι ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση. Πανσπερμία εκδοτών, συγγραφέων και βιβλίων.
Ολα τα διέτρεχε ο ιστός της άφατης ικανοποίησης. Για την επανασύνδεση. Γιατί η Θεσσαλονίκη και η έκθεσή της είναι η κατ’ εξοχήν γιορτή του βιβλίου, ένα μεγάλο πανηγύρι, με την παλιά κλασική έννοια. Οπου άνθρωποι, εμπορεύματα, κουβέντες και καφές γίνονται ένα. Και τα βιβλία στους πάγκους κι αυτά χαμογελαστά και λαμπερά. Κι ο κόσμος να περιδιαβαίνει τους πάγκους και να κάνει αναγνωστικές προμήθειες. Ενας κόσμος που γίνεται λάδι στον κόμπο που μας σφίγγει.
Η πόλη ήταν παρούσα. Οχι ως ένα στερεότυπο αλλά ως ανάγκη ζώσα. Η έκθεση διευρύνθηκε. Αγκάλιασε και τα καφέ σε μια αξιοπρόσεκτη περίμετρο. Παράλληλες παρουσιάσεις βιβλίων. Και όχι μόνο.
Σαν αυτήν που έγινε στο καφέ «Ζώγια», ακριβώς απέναντι από το περίπτερο 15. Την Πέμπτη 4 του Μάη. Με μια παράσταση που τα είχε όλα. Και λόγος ποιητικός και μουσική και αισθήσεις αχόρταγες.
Προπάντων είχε Θωμά Κοροβίνη, που εμπνεύστηκε αυτή την παράσταση ακορντεόν. «Ποίηση και αλητεία», ο τίτλος της παράστασης. Μια λοξή ματιά στη ζωή της πόλης, κόντρα στο αγοραίο στερεότυπο για την πιο ερωτική πόλη. Μια παράσταση που ένιωθες να φιλοξενεί και τον Πεντζίκη και τον Ιωάννου και τον Χριστιανόπουλο. Αλλά και τον Μαρωνίτη και τον Αναγνωστάκη. Και όλους τους σπουδαίους γραφιάδες της πόλης αλλά και τους ακαδημαϊκούς που υπερασπίστηκαν τα πολυποίκιλα πολιτισμικά και κοινωνικά ρεύματα της πόλης που χάνονται στην αχλύ του χρόνου.
Ο Κοροβίνης ένθεος και προσωπείο πολλών διασταυρούμενων φωνών παίρνει θέση στα σταυροδρόμια της ιστορίας και του πολιτισμού. Ο λόγος του απολεπισμένος από τις δεσμεύσεις του χρόνου χύνεται στους δρόμους αφομοιώνοντας όσα ανιστορούν τα κλέη και τα πάθη της πόλης, στους χώρους όπου η μνήμη επωάζει το μέλλον της.
Ο ποιητικός λόγος του Κοροβίνη φιλοξενεί τον απόηχο των δρόμων. Τις αγωνίες και την πολυπλοκότητα της φωνής. Γίνεται πολυφωνικός, ένας μύστης αλλά και σάτυρος και πάνας. Οι λέξεις κουβαλάνε τις αντιθέσεις της ιστορικής κληρονομιάς. Η ποίησή του εμπεριέχει την αλητεία. Με άλλα λόγια, την περιπλάνηση σε τόπους και χρόνους, πέρα από όσα ορίζει η ευπρέπεια. Εκεί όπου τα αμόνια χαλκεύουν το καινούργιο.
Και σ’ αυτό το ταξίδι συναντιέται με τη νέα γενιά δημιουργών που ξέρουν να καταβυθίζονται στη μήτρα του τόπου.
