Για πολλοστή φορά ο Μακρόν θέτει θέμα χειραφέτησης της Ευρώπης για να μην εμπλέκεται η Ε.Ε. σε συγκρούσεις που δεν την αφορούν στη λογική μιας αυτόματης στοίχισης με τις ΗΠΑ.
Για μια στρατηγική χειραφέτησης η Ε.Ε. των 27 δεν χρειάζεται ομοφωνία, καθώς θα αρκούσε ένας σκληρός πυρήνας πρόθυμων χωρών.
Ομως δεν νοείται σκληρός πυρήνας χωρίς τη συμμετοχή της διαχρονικά από το 2008 και μέχρι σήμερα αλλεργικής σε κάθε μορφής εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης Γερμανίας.
Με άλλα λόγια, όσο δεν θα υπάρχει γαλλογερμανική σύγκλιση για μια εμβάθυνση που θα αφήνει ανοιχτή την προοπτική ομοσπονδιακής μετεξέλιξης της Ε.Ε., δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να υπάρξει ισότιμη στρατηγική σχέση ανάμεσα στις ΗΠΑ και τη Γηραιά Ηπειρο.
Ας το επαναλάβουμε με κίνδυνο να γίνουμε κουραστικοί: Η χειραφέτηση έχει σχέση συγκοινωνούντων δοχείων με την επανεκκίνηση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.
Πριν από είκοσι χρόνια, την άνοιξη του 2003, Σρέντερ και Σιράκ, που μόλις είχαν διατυπώσει κοινό γαλλογερμανικό σχέδιο για τη συνταγματική συνθήκη, συγκρούστηκαν μετωπικά με τις ΗΠΑ για την επικείμενη αμερικανική εισβολή στο Ιράκ.
Μαζί με το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο η Γερμανία και η Γαλλία δήλωσαν ότι εργάζονται στην κατεύθυνση δημιουργίας μιας δομής εντελώς ανεξάρτητης από το ΝΑΤΟ και ταυτόχρονα εγκαινίασαν τριμερείς συναντήσεις κορυφής Σρέντερ, Σιράκ και Πούτιν.
Η Γερμανία, παρά την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, την κρίση στην ευρωζώνη μετά την άνοιξη του 2010, την πανδημία μετά τον Ιανουάριο του 2020 αλλά και την εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία στα τέλη Φεβρουαρίου, παραμένει περιχαρακωμένη και καχύποπτη απέναντι σε οποιαδήποτε πρωτοβουλία εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας στον βωμό της εμβάθυνσης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.
Και όχι μόνον, καθώς η ηγετική πολιτική ελίτ στο Βερολίνο μοιάζει να πιστεύει ότι η αναγκαστική πρόσδεση της χώρας στο άρμα των ΗΠΑ έχει το ίδιο, αν όχι μικρότερο κόστος από μια Ευρώπη της οποίας πολιτικά και αμυντικά θα ηγείται η Γαλλία.
Κατά τα άλλα, ο Μακρόν εν επιγνώσει του ζητά μια ευρωπαϊκή χειραφέτηση προφανώς εν όψει των πιέσεων που ήδη ασκούν οι ΗΠΑ για στοίχιση των Ευρωπαίων συμμάχων τους στο ΝΑΤΟ και στήριξη μιας πολιτικής πυγμής απέναντι στην Κίνα, μια προοπτική με απαγορευτικό κόστος για τη Γερμανία, τη Γαλλία και την Ιταλία.
Τριάντα δύο και πλέον χρόνια μετά την ενοποίηση του Οκτωβρίου του 1990 το γερμανικό πρόβλημα βραχυκυκλώνει την Ε.Ε. σε μια καθοριστική για το μέλλον της στιγμή.
