Στις ερχόμενες εκλογές, δεν αναμετρώνται μονάχα δύο αξιακά συστήματα. Ούτε πρόκειται απλώς για μια αναμέτρηση μεταξύ μιας διεφθαρμένης alt-right και της αριστερής-προοδευτικής εναλλακτικής.
Πρόκειται για μια αναμέτρηση η οποία θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό την αναπτυξιακή πορεία της χώρας, όχι μόνο στο εγγύς μέλλον της επόμενης τετραετίας, αλλά και για αρκετές δεκαετίες ακόμα. Κι αυτό διότι η επόμενη κυβέρνηση θα έχει την τελευταία ευκαιρία να διαχειριστεί τα χρηματοδοτικά εργαλεία που έχουμε ακόμα διαθέσιμα από την Ευρωπαϊκή Ενωση (Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, χαλάρωση του Συμφώνου Σταθερότητας κ.ά.).
Γίνεται λοιπόν σαφές πως η διαχείριση αυτής της ευκαιρίας δεν είναι απλώς ένα ερώτημα του αν θα κατευθυνθούν οι ευρωπαϊκοί αυτοί πόροι με στόχο και μέσο τις απευθείας αναθέσεις προς τους ευνοούμενους μιας κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας που λειτουργεί ως καθεστώς ή αν θα διατεθούν για την άμβλυνση των ανισοτήτων μέσω διαφανών διαγωνισμών.
Είναι πολύ σοβαρότερο ζήτημα στρατηγικού σχεδιασμού της οικονομίας που θα καθορίσει την οικονομική και όχι μόνο πορεία της χώρας μας για την επόμενη δεκαετία. Πρέπει λοιπόν να αποφασίσουμε: Θέλουμε μια χώρα όπου το Δημόσιο θα είναι στρατηγικός επενδυτής και θα καθορίζει το αναπτυξιακό σχέδιο ή ένα νεοφιλελεύθερο χάος βασισμένο σε αρπαχτές, γρήγορο κέρδος και καμένη γη;
Θέλουμε δίκαιη ανάπτυξη, με κεντρικό τον ρόλο των συνεταιριστικών μορφών οικονομίας, των μικρών και πολύ μικρών επιχειρήσεων και της καινοτομίας, ή θέλουμε ένα χαοτικό μοντέλο χωρίς πυξίδα που τελικά καταφέρνει μόνο να οξύνει τις ανισότητες;
Θέλουμε, τέλος, μια χώρα με ισχυρή και σχεδιασμένη παραγωγή σε όλους τους τομείς της οικονομίας, που θα δημιουργεί ποιοτικές και καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας, αξιοποιώντας το υψηλά καταρτισμένο ανθρώπινο δυναμικό μας από την αγροτική παραγωγή μέχρι τις τεχνολογίες αιχμής, ή μια χώρα απέραντη τουριστική παροικία και call center της υπόλοιπης Ευρώπης που θα έχει μπει για τα καλά στην 4η βιομηχανική επανάσταση;
Ολα τα παραπάνω ερωτήματα συνδέονται και με το κεντρικό και κρίσιμο ερώτημα της εποχής μας σχετικά με την πράσινη μετάβαση. Είναι γεγονός πως ώς τώρα ο νεοφιλελευθερισμός, παρά τις θολές και επιφανειακές υποσχέσεις κάποιων κυβερνήσεων, δεν έχει καταφέρει τίποτα στο μέτωπο της ενεργειακής βιωσιμότητας.
Κι αυτό μόνο τυχαίο δεν είναι. Αλλωστε, για ποιον λόγο μια ιδιωτική εταιρεία να επενδύσει σε έργα που δεν είναι φαραωνικού τύπου και δεν της αποφέρουν άμεσα υπέρογκα κέρδη; Είναι λοιπόν σαφές πως χωρίς τον καθοριστικό ρόλο του Δημοσίου και του κράτους, η πράσινη μετάβαση δεν μπορεί να αποτελεί ούτε απατηλό όνειρο.
Για όλους τους παραπάνω λόγους λοιπόν η επιλογή στις 21 του Μάη δεν είναι απλώς άλλη μια εκλογική αναμέτρηση. Είναι ένα υπαρξιακό ερώτημα για το ποιοι/ες θέλουμε να είμαστε ως οικονομία, ως χώρα, ως κοινωνία. Θα διαλέξουμε τον δρόμο της δικαιοσύνης και στην ανάπτυξη ή θα αφεθούμε στο χάος του νεοφιλελευθερισμού; Είναι στο χέρι της γενιάς μας, της γενιάς που ξέρει τόσο καλά όσο καμία άλλη τι θα πει διαρκής κρίση, να διαλέξει και να βρεθεί στη σωστή πλευρά της Ιστορίας.
*Υποψήφιος βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. στον Β2 Δυτικό Τομέα Αθηνών, φυσικός-ΕΚΠΑ, μεταπτυχιακός φοιτητής ΕΜΠ
