Τα ιταλικά Πανεπιστήμια τις ημέρες αυτές ετοιμάζονται για την εξεταστική περίοδο του Ιουνίου και οι φοιτητές ψάχνουν ήδη σπίτι για την επόμενη χρονιά. Μετά την παρατεταμένη εξ αποστάσεως διδασκαλία λόγω της πανδημίας του κορονοϊού, τα χρόνια προβλήματα που ταλαιπωρούν όποιον σπουδάζει σε Πανεπιστήμια που βρίσκονται μακριά από τον μόνιμο τόπο διαμονής του, ξαναέρχονται στην επιφάνεια με εντυπωσιακό τρόπο.
Από το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, έξω από την πρυτανεία του Πανεπιστημίου Σαπιέντσα της Ρώμης δεκάδες φοιτητές έστησαν αντίσκηνα σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις ολοένα αυξανόμενες τιμές σπιτιών και δωματίων.
«Εχουμε δικαίωμα στην Παιδεία, αλλά και δικαίωμα στη στέγη», γράφει το πανό που τοποθέτησαν κοντά στο άγαλμα της Αθηνάς, στην κεντρική πλατεία του μεγαλύτερου Πανεπιστημίου της Αιώνιας Πόλης.
Ενα δωμάτιο σε κεντρική περιοχή της Ρώμης κοστίζει μέχρι και εξακόσια ευρώ τον μήνα και οι «φοιτητές εκτός έδρας» είναι πάνω από σαράντα χιλιάδες. Υπάρχουν, βέβαια, κάποιες υποτροφίες και βοηθήματα της περιφέρειας, αλλά οι νέοι θεωρούν ότι πρόκειται για μέτρα απολύτως ανεπαρκή.
Οι αριστεροί φοιτητές, ιδίως, ζητούν από την κυβέρνηση Μελόνι να σταματήσει να ασχολείται μόνον με τη στήριξη των επιχειρηματιών και βιομηχάνων και να επενδύσει σοβαρά ποσά για να επιτρέψει σε οικογένειες και σπουδαστές να νοικιάζουν ένα αξιοπρεπές διαμέρισμα.
Δεν πρόκειται όμως μόνο για την ιταλική πρωτεύουσα. Παρόμοιες κινητοποιήσεις ξεκίνησαν στην Παβία, στο Τορίνο, στη Φλωρεντία και στο Κάλιαρι της Σαρδηνίας.
Οι φοιτητικές οργανώσεις εξηγούν, επίσης, ότι υπάρχει μια ουσιαστική αντίφαση: από τη μία, οι Ιταλοί νέοι κατηγορούνται για «ραθυμία» και ότι αργούν συχνά να πάρουν το πτυχίο. Από την άλλη, όμως, κανείς δεν ενδιαφέρεται για το ότι όλο και περισσότερα παιδιά παράλληλα με το Πανεπιστήμιο πρέπει να εργάζονται -συχνά σε καθημερινή βάση- για να μπορούν να τα βγάζουν πέρα.
Ζητούν, επίσης, να περιοριστεί η δυνατότητα ετήσιας αύξησης του ενοικίου (η οποία κάποιες φορές αγγίζει και το 10%), να τιμωρούνται οι ιδιοκτήτες που νοικιάζουν το σπίτι τους χωρίς να πληρώνουν φόρους, αλλά και να επιβραβεύονται όσοι συμφωνούν μια ανθρώπινη, ρεαλιστική τιμή με τον ενοικιαστή.
Και στο Μιλάνο η κατάσταση είναι ακραία. Η πρώτη κοπέλα που διαμαρτυρήθηκε στήνοντας αντίσκηνο στην ιταλική συμπρωτεύουσα, λέγεται Ιλάρια Λαμέρα και σπουδάζει στο Πολυτεχνείο του Μιλάνου. «Πληρώνω εξακόσια ευρώ για ένα δωμάτιο και πολλοί με θεωρούν τυχερή, διότι συχνά η τιμή ανεβαίνει στα επτακόσια ευρώ, συν το φως, το φυσικό αέριο και τα κοινόχρηστα», δήλωσε στην τηλεόραση της Rai.
Εξήγησε, δε, ότι δεν είναι εύκολο να πηγαίνει κάποιος με τρένο στο Μιλάνο μόνο για να δίνει εξετάσεις, διότι υπάρχουν υποχρεωτικές παρακολουθήσεις και η καθημερινή παρουσία του κάθε φοιτητή στο Πανεπιστήμιο του επιτρέπει να έχει και καλύτερη συνολική επίδοση.
Είναι ξεκάθαρο ότι το θέμα δεν έχει τοπικό χαρακτήρα. Σχετίζεται φυσικά και με το αιώνιο πρόβλημα της σχέσης Βορρά-Nότου, το οποίο ταλαιπωρεί την Ιταλία εδώ και πάνω από έναν αιώνα. Η εσωτερική μετανάστευση που γνωρίσαμε από το «Ο Ρόκο και τα αδέλφια του» του Λουκίνο Βισκόντι, και όχι μόνον, συνεχίζεται, με την ελπίδα να μπορέσουν -και τα παιδιά της Κάτω Ιταλίας- να εξασφαλίσουν ένα ικανοποιητικό εργασιακό μέλλον.
Πάντως οι μαζικές κινητοποιήσεις έπιασαν τόπο. Χθες το απόγευμα η άτεγκτη ώς τώρα Μελόνι αναδιπλώθηκε και ανακοίνωσε πως θα διαθέσει 660 εκατομμύρια ευρώ για την αντιμετώπιση του προβλήματος και τη στήριξη των οικονομικά ασθενέστερων οικογενειών.
