Κώστας Μαρούντας
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Οποιαδήποτε άποψη και να έχει κάποιος για τις αστικές κοινοβουλευτικές εκλογές, αυτές πάντοτε είναι ένα πολύ καλό και σχετικά ασφαλές κριτήριο της ανάδειξης του επιπέδου συνειδητότητας του κοινωνικού σώματος. Από τις ευρύτερες τάσεις που αποτυπώνονται είτε με την επιλογή ενός ψηφοδελτίου, είτε με άκυρα-λευκά και αποχή, πάντα καταλαβαίνουμε το πώς αντιλαμβάνεται σε εκείνη τη χωροχρονική συγκυρία τα πράγματα η ελληνική κοινωνία. Aκόμα και όταν δεν τα αφουγκράζεται και τόσο καλά…

Στο σήμερα, εν μέσω μίας μάλλον βουβής και διεκπεραιωτικής προεκλογικής διαδικασίας, που λαμβάνει χώρα πάνω σε έναν καμβά επιτακτικών αναγκών και εξεύρεσης άμεσων και ανακουφιστικών λύσεων, τα κόμματα χαράσσουν στρατηγικές και περιμένουν να δουν την απήχηση γιατί δεν είναι και τόσο σίγουρα για αυτήν…

Τα κόμματα παρουσιάζουν αυτές τις μέρες το πρόγραμμά τους. Σωστά έχουν αναφέρει σοβαροί αναλυτές πως στο σήμερα, και ενώ η μετεκλογική συνεργασία για το σχηματισμό κυβέρνησης θα γίνει αργά ή γρήγορα μονόδρομος, είναι λογικό όλοι οι ενδιαφερόμενοι να εστιάζουν στις όποιες διαφορές και να τις υπερτονίζουν. Ενίοτε και να τις μεγαλοποιούν ή ακόμα και να τις κατασκευάζουν.

Σε κάθε περίπτωση, αν κάποιος από τώρα λέει τα ίδια με τον άλλον, δεν θα υπάρχει λόγος να επιλεχθεί αυτός, παρά ο άλλος. Άρα, θέλουν όλοι να κατέβουν στις επερχόμενες διαπραγματεύσεις από όσο το δυνατόν πιο ενισχυμένη θέση, για να μπορούν στο αύριο να ζητήσουν εκείνα που θέλουν και να τα δικαιούνται… Αυτή είναι η ουσία και όλα τα άλλα μοιάζουν πια σε ολοένα και περισσότερο κόσμο «άσφαιρα πυρά» ή λόγια του αέρα…

Εγώ προσωπικά αυτό που έχω καταλάβει είναι πως οι πρακτικές των κομμάτων είναι η πλήρης επικράτηση του εφικτού. Εκ των πραγμάτων, προκύπτει διαφοροποίηση ανάμεσα στις διακηρύξεις του γενικού ιδεολογικού πεδίου, στις προεκλογικές προγραμματικές υποσχέσεις και στις εφαρμοσμένες πολιτικές. Αυτό δεν σημαίνει πως ένα κόμμα κοροϊδεύει τον κόσμο. Αυτό σημαίνει πως άλλο πράγμα τι πιστεύουμε, άλλο τι θέλουμε και άλλο τι μπορούμε να κάνουμε. Αν αυτό το έχουμε πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μας και οι επιλογές μας θα είναι καλύτερες και η κρίση μας ευστοχότερη…

Το πιστεύω, η θέληση και το μπορώ δεν συμβαδίζουν πάντα… Γιατί στην πολιτική δεν κατεβαίνεις μόνος σου, γιατί οι ταξικές διαφορές είναι μεγάλες, γιατί προχωράς μέχρι εκεί που σου δίνει το περιθώριο ο αντίπαλος και πολύ περισσότερο αυτοί που κρατούν τα ηνία (και οι οποίοι είναι υπεράνω και των άμεσων αντιπάλων σου)…

Επομένως, οι κομματικές πρακτικές φιλτράρονται από τις δεδομένες συνθήκες. Το ΚΚΕ κινείται μέσα σε συνθήκες παγκόσμιου καπιταλισμού. Το ΜΕΡΑ25 μέσα σε συνθήκες ελέγχου των καταστάσεων από τις τράπεζες και τους θεσμούς της Ε.Ε., ο ΣΥΡΙΖΑ υπό την ασφυκτική πίεση των προαπαιτούμενων του ταμείου ανάκαμψης και της ανάγκης να συνεργαστεί με τη δεξιά πτέρυγα της σοσιαλδημοκρατίας (με πολλές «ύαινες» του εγχώριου κατεστημένου να του την έχουν στημένη παραμονεύοντας…), το ΠΑΣΟΚ υπό τη διαρκή δέσμευση της ριζικής στροφής που έχει κάνει εδώ και πολλά χρόνια ως προς τις βασικές του πολιτικο-οικονομικές προτεραιότητες…

Βέβαια, σε ένα τέτοιο περιβάλλον, κάθε ψήφος που εδραιώνεται πια, π.χ. στο ΣΥΡΙΖΑ, και ειδικά στο ΚΚΕ, μάλλον αποτελεί μία ισχυρή δέσμευση, μία συνειδητή επιλογή βάθους. Μία πιο συνειδητή επιλογή σε σχέση με το παρελθόν. Αλλά, δεν παύουν οι συνθήκες να είναι ρευστές και η σημερινή επιλογή κόμματος πολύ γρήγορα να χρειάζεται αλλαγή…

Η αναμφισβήτητη εδραίωση του ΣΥΡΙΖΑ σε μεγάλο ποσοστό ψηφοφόρων εξακολουθεί για πολλούς να είναι κυρίως μία προίκα της χαρισματικής εικόνας και της προσωπικής απήχησης του ηγέτη του Αλέξη Τσίπρα (κάτι που πρέπει να ανοίξει από τώρα τις αναζητήσεις για τον κοινωνικό ρόλο της ανανεωτικής Αριστεράς στο απώτερο μέλλον, με όρους πρακτικής θεωρίας…), ενώ για το ΚΚΕ λειτουργεί υπέρ του πως σε εποχές ριζικών αναδιαρθρώσεων και μονόπλευρης επιθετικότητας από την πλευρά του κεφαλαίου απέναντι στους εργαζόμενους δημιουργείται εκ των πραγμάτων σε μία κοινωνία η ανάγκη ύπαρξης στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό (στη Βουλή, στα ΜΜΕ, στα συνδικάτα, στις κινητοποιήσεις) μίας αντικαπιταλιστικής-κομμουνιστικής δύναμης όπως το ΚΚΕ. Πριν γίνει το πεζοδρόμιο ο μοναδικός ρυθμιστής της επικαιρότητας, ασύνταχτα και βίαια…