Δεν θα ισχυριστούμε πως, αν και τηλεφωνήσαμε πρωί πρωί στη Μαδρίτη, ξυπνήσαμε στελέχη των επίσημων γραφείων της Ρεάλ. Κι αυτό επειδή για να… ξυπνήσεις κάποιον πρέπει αυτός να έχει κοιμηθεί! Και στην ισπανική πρωτεύουσα τίμησαν δεόντως το αναπάντεχο καλάθι-δώρο του Σέρχιο Γιουλ με αγρυπνία πανηγυρισμών, άρα δεν ενόχλησε η θέλησή μας να ρωτήσουμε, αρχικά τον Μιγκέλ Κασπάτο, στέλεχος του τομέα επικοινωνίας των πρωταθλητών Ευρώπης, «πού μπορούμε να εντοπίσουμε τον Γιουλ;».
Μάταιη προσπάθεια: «Ο Σέρχι βρίσκεται στην αγκαλιά της γυναίκας του, γιορτάζει, δεν θα μιλήσει σε κανέναν πριν πιει όλο το νέκταρ της κατάκτησης με τον δικό του τρόπο» μας απάντησε, το σεβαστήκαμε (ας κάναμε κι αλλιώς, σεβόμενοι την αναγκαιότητα των πανηγυρισμών αλλά και την… αγκαλιά της σενιόρας Γιουλ). Ευγενικά, αντιπρότεινε να συνομιλήσουμε με «τον κοινό φίλο, τον πρώτο γυμναστή του Γιουλ στο σχολείο του, στη Μινόρκα, τον Λουίς Πρετάδα». Γιατί όχι, ούτως ή άλλως η μετάβαση, έστω και τηλεφωνικά, σε ένα από τα νησιά του συμπλέγματος των Βαλεαρίδων (αυτή είναι η Μινόρκα) είναι ελκυστική. Πόσο μάλλον όταν επιχειρείς να ψηλαφίσεις την παρουσία εκείνου που… έκλεψε με παρόμοιο ευγενές θράσος το Κύπελλο από τον Ολυμπιακό:
«Α, καμία έκπληξη! Ο Σέρχιο Γιουλ ήταν πάντα από μικρός στο σχολείο μας τολμηρός. Τολμηρός, με θέληση να γίνεται καλύτερος διαρκώς. Οσοι τον γνωρίζουμε, από την παιδική, εφηβική ηλικία του μέχρι σήμερα, χαρήκαμε επειδή μας είχε μεταδώσει από τότε την ίδια διάθεσή του να προσπαθεί για το καλύτερο, όσο δύσκολο κι αν έμοιαζε αυτό. Η τόλμη αποκτά πρόσθετη αξία όταν συνυπάρχει με ταλέντο και διάθεση για πολλή δουλειά στην προπόνηση όπως έχει εκείνος. Χθες, μετά τη λήξη όλοι στη Μαδρίτη ήπιαμε στην υγειά του!».
