Κάθε τόσο, μέλη της κυβέρνησης, με πρώτους τον πρωθυπουργό και την υπουργό Παιδείας, αναφέρονται στον στόχο και την επιδίωξή τους να ιδρύσουν μη κρατικά πανεπιστήμια. Για να το πετύχουν, χρειάζεται να αναθεωρήσουν το άρθρο 16 του Συντάγματος.
Πολλοί ευκολόπιστοι αναρωτιούνται: «Γιατί να μην υπάρχουν ιδιωτικά πανεπιστήμια, ώστε όποιος επιθυμεί να σπουδάσει σ’ αυτά;». Προσπερνάνε το βασικό εμπόδιο, την πληρωμή των διδάκτρων, τα οποία είναι τσουχτερά. Κάποιοι/ες νέοι/νέες δεν μπορούν να σπουδάσουν, ούτε στα δημόσια πανεπιστήμια για οικονομικούς λόγους. Γιατί οι οικογένειές τους δεν έχουν λεφτά.
Παράδειγμα: νέος, αγροτικής οικογένειας, του οποίου η οικογένεια ζει σε χωριό της Λέσβου, σπουδάζει σε πανεπιστήμιο της στεριανής Ελλάδας. Βρίσκεται στο τελευταίο έτος των σπουδών του, όταν εισάγεται η αδερφή του στη σχολή της πρώτης προτίμησής της στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο.
Εγγράφεται στη σχολή, αλλά για οικονομικούς λόγους δεν την παρακολουθεί. Η αγροτική οικογένεια δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τα έξοδα σπουδών των δύο παιδιών.
Το κορίτσι, την επόμενη χρονιά, αναγκάζεται να δηλώσει σχολή του Πανεπιστημίου Αιγαίου, στο νησί. Εισάγεται, μένει στο πατρικό σπίτι στο χωριό της και μετακινείται καθημερινά με τη συγκοινωνία, για να παρακολουθεί τα μαθήματα.
Πάρα πολλοί νέοι και νέες επιλέγουν σχολές και τμήματα τα οποία λειτουργούν στην πόλη τους, κοντά στον τόπο κατοικίας τους, έστω κι αν έχουν αρκετά μόρια. Οπως στις δεκαετίες του 1960 – 1970, όταν από ανάγκη σπούδαζαν στην Παιδαγωγική Ακαδημία της περιοχής τους. Το είπε παλαιότερα ο κ. πρωθυπουργός οι μαθητές του Περιστερίου –εννοούσε και άλλων συνοικιών της Αττικής, καθώς και της επαρχίας– να γίνουν ψυκτικοί. Οπως, παλιά, τα παιδιά των αγροτών και εργατών συνέχιζαν τη δουλειά των γονιών τους.
Αλλά και μετά την αποφοίτησή τους, οι νέοι επιθυμούν να αυξήσουν τις γνώσεις και τα προσόντα τους. Ετσι, αρκετοί συνεχίζουν με μεταπτυχιακές σπουδές, αλλά με πληρωμή από το οικογενειακό βαλάντιο. Ο γιος μου επιθυμούσε να συνεχίσει τις σπουδές του σε τμήμα που δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Βρήκε στην Αμερική, στην Πολωνία, στη Ρωσία αλλά με δίδακτρα αρκετών δεκάδων χιλιάδων ευρώ τον χρόνο. Οπότε έμεινε για αργότερα.
Χρειαζόμαστε εξειδικευμένους πτυχιούχους, τεχνικούς, όπως και σύγχρονους αγρότες, κτηνοτρόφους κι άλλους επαγγελματίες στον πρωτογενή τομέα. Οι οποίοι θα αναπτύξουν τις δουλειές τους με νέες μεθόδους κι όχι όπως οι γονείς τους.
Με στήριξη από το κράτος ουσιαστική κι όχι μόνο με τον στρεβλό τρόπο των επιδοτήσεων. Οπως και στην πανεπιστημιακή εκπαίδευση πρέπει να αναρωτηθούμε αν χρειαζόμαστε τόσους αποφοίτους από τις σχολές που λειτουργούν ή μήπως πρέπει να γίνει νέος σχεδιασμός στις πανεπιστημιακές σπουδές.
Παράδειγμα, χρειαζόμαστε τόσους απόφοιτους από τις ονομαζόμενες καθηγητικές σχολές ή πρέπει κάτι να αλλάξει;
*Συγγραφέας, διδάκτορας Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας
