Τον Οκτώβρη του 1966, έξι μήνες πριν από τη δικτατορία της 21ης τ’ Απρίλη 1967, η τότε κυβέρνηση των αποστατών, που οδήγησε τη χώρα στη δικτατορία, μου ακύρωσε το διαβατήριο «διά σοβαρούς λόγους εθνικού συμφέροντος και δημοσίας τάξεως», δηλαδή για την πολιτική και συνδικαλιστική μου δραστηριότητα στο εξωτερικό, επιδιώκοντας τον ακούσιο επαναπατρισμό μου, εν όψει της δικτατορίας, διά τα περαιτέρω.
Συμπεριλαμβανόμουνα σε μια λίστα 362 προσώπων, προέδρων και γραμματέων Ελληνικών Κοινοτήτων και Φοιτητικών Συλλόγων του εξωτερικού, κυρίως της Δ. Γερμανίας που τότε ζούσαμε εκεί πάνω από μισό εκατομμύριο Ελληνες. Εγώ σ’ αυτήν τη λίστα είχα αριθμό 11.
Το ζήτημά μου αυτό πήρε πανευρωπαϊκό χαραχτήρα με την αντίδραση των Συνδικάτων, του Τύπου και των Οργανώσεων για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, για τις διώξεις των δημοκρατικών Ελλήνων εργατών και φοιτητών του εξωτερικού, γεγονός που συντέλεσε στο να μη τολμήσουνε να πάρουνε του 12ου το διαβατήριο. Σταμάτησαν σ’ εμένα. Από τότε και ώς την πτώση της χούντας, έζησα στη Δυτική Γερμανία ως πολιτικός πρόσφυγας.
Γιατί αυτές οι διώξεις των 362; Μα γιατί ιδρύσαμε τις Ελληνικές Κοινότητες και τους Φοιτητικούς Συλλόγους του εξωτερικού και αυτό ήταν γι’ αυτούς εθνικό έγκλημα! Εξάλλου, εμένα η Ασφάλεια μού είχε τάξει προσωπικά πως «αν εκεί που θα πάω κινούμαι και οργανώνω τους εργάτες, θα με στείλουνε πίσω δεμένονε και θα με κοντύνουνε». Και σε δεύτερη απειλή: «Θα μου κόβανε τα πόδια».
Ως πολιτικός πρόσφυγας λοιπόν στη Δ. Γερμανία και στέλεχος του Συνδικάτου Μετάλλου (IG Metall), βρέθηκα τον Νοέμβρη του 1967 στη Συνδικαλιστική Ακαδημία του Συνδικάτου στο Lohr, κοντά στη Φρανκφούρτη του Main, προκειμένου να παρακολουθήσω ένα συνδικαλιστικό πρόγραμμα κάποιων εβδομάδων.
Εκεί, ανάμεσα στους συναδέλφους που παρακολουθούσανε, όπως κι εγώ, αυτό το πρόγραμμα, ήταν και ένας νεότερός μου (εγώ τότε ήμουν 37 ετών), κάπως μικρόσωμος, πολύ συμπαθής και εξαιρετικός Τούρκος συνάδελφος, που τον έλεγαν Ismail Kahraman, μορφωμένος και φιλομαθής, που τον θυμάμαι πάντα με συντροφικότητα και αγάπη. Οταν τελείωσε το πρόγραμμα και θα φεύγαμε, ο Ismail μού χάρισε ένα λεξικό με τις ξένες λέξεις στη γερμανική γλώσσα. Η αφιέρωσή του είναι συγκινητική. Η ακόλουθη: «Εύχομαι στο σύντροφο Β. Σακκάτο κάθε επιτυχία! Εμείς είμαστε πάντα μαζί για τους Λαούς μας. Ισμαήλ Καραμάν, 17.11.1967, Lohr am Main».
Και με την ευκαιρία, το 1964 είχα για πρώτη φορά οργανώσει στην πρωτομαγιάτικη διαδήλωση της Κολονίας κοινή ελληνοτουρκική διαδήλωση κάτω από πανό που έγραφε: «Ελληνες και Τούρκοι Εργάτες είμαστε Αδέλφια» ελληνικά, γερμανικά και τούρκικα, εκδήλωση που από τότε επαναλαμβάνεται κάθε Πρωτομαγιά στην Κολονία. Δεν ξέρω αν σήμερα ζει και πού βρίσκεται ο εξαίρετος συνάδελφος και σύντροφος Ισμαήλ. Ελπίζω να ζει, να είναι καλά και να μη βρέθηκε στους τόπους αυτής της τρομερής καταστροφής της πατρίδας του.
Ισμαήλ, πιστεύω πως ζεις και πως δεν απογοητεύεσαι, παρά τα τρομερά συμβάντα, φυσικά και ανθρώπινα των καιρών μας. Κι ότι εξακολουθείς να πιστεύεις και να ελπίζεις, όπως κι εγώ, κι όπως ελπίζαμε και τότε, πως αυτός ο κόσμος μπορεί να γίνει, όχι απλά καλύτερος αλλά πολύ καλύτερος και πραγματικά ανθρώπινος, όπως του αξίζει.
Για τους Λαούς μας και για τους Λαούς όλου του Κόσμου.
Χαίρε Ισμαήλ, όπου και να είσαι.
* Συγγραφέας – Δημοσιογράφος
