Η επιτροπή των γυναικείων οργανώσεων για το οικογενειακό δίκαιο και τη συναινετική συνεπιμέλεια εξέφρασε την κάθετη αντίθεσή της για τις αλλαγές στον νόμο 1329/83. Αλλαγές που εκτίμησε ότι μας γυρίζουν πίσω στην πατριαρχία και αφήνουν τους κακοποιητές ελεύθερους να συνεχίζουν τη βίαιη συμπεριφορά τους σε γυναίκες και παιδιά.
Αλλαγές που έρχονται σε αντίθεση με τον νόμο που επικύρωσε τη σύμβαση της Κωνσταντινούπολης, με αποφάσεις του Ευρωκοινοβουλίου για την ενδοοικογενειακή και συντροφική βία, με τη διεθνή σύμβαση για τα δικαιώματα του παιδιού, ακόμα και με την απόφαση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας που απορρίπτει το σύνδρομο της «γονεϊκής αποξένωσης».
Η αντίθεση της επιτροπής διέβλεπε ότι το πισωγύρισμα στην πατριαρχική δομή της οικογένειας έρχεται ενάντια στις προσπάθειες της διεθνούς κοινότητας για την ισοτιμία των φύλων. Οτι αντί να λειτουργεί η απόφαση για συνεπιμέλεια σε όφελος των δικαιωμάτων των παιδιών, η υποχρεωτική συνεπιμέλεια καθιστούσε το παιδί τρόπαιο διεκδίκησης και έπαθλο για τον έναν ή τη μία γονέα.
Οσο τρέχει η εφαρμογή του νόμου τόσο πληθαίνουν τα προβλήματα, από τη στιγμή που δεν υπάρχουν σωστά εκπαιδευμένα αστυνομικά στελέχη να απαρτίσουν τμήματα για την ενδοοικογενειακή βία, δεν υπάρχουν ιατροδικαστικές υπηρεσίες 365 μέρες τον χρόνο σε λειτουργία 24ώρου και σε όλους τους νομούς της χώρας, από δικαστικούς λειτουργούς που θεωρούν ότι ο ισχυρός έχει το δίκιο, γιατί σε όλες αυτές τις υπηρεσίες η πατριαρχική αντίληψη είναι επικρατούσα άποψη. Μάλιστα, πληροφορίες αναφέρουν ότι κατευθύνονται για εξέταση κακοποιημένες γυναίκες και τα παιδιά τους σε συγκεκριμένη κατεύθυνση όπου το δίκαιο είναι του θύτη (τμήμα στο Αττικό Νοσοκομείο, παρότι τα παιδιά λόγω κατοικίας έπρεπε να προσφύγουν στο κοντινότερο αρμόδιο τμήμα).
Συγκεκριμένα γεγονότα που αποδεικνύουν πώς λειτουργεί το σύστημα σε βάρος των κακοποιημένων και των παιδιών τους. Το όνομα του θύτη μετρά στο τοπικό αστυνομικό τμήμα σε βάρος της σωματικής ακεραιότητας γυναίκας και παιδιών (βλέπε Κέρκυρα, με πυγμάχο θύτη που μένει στο απυρόβλητο), με δικαστική απόφαση που επιδικάζει αποζημίωση 5.000 ευρώ σε κακοποιητή με κάμποσες δικαστικές αποφάσεις σε βάρος. Το victim playing αποκτά άλλη διάσταση στην καθημερινότητα των κακοποιημένων γυναικών και παιδιών.
Αραγε μπορούν να μένουν στο απυρόβλητο τέτοιες καταστάσεις και να μη δικαιώνονται τα θύματα όταν μέλη του δικαστικού σώματος επιτρέπουν οι θύτες να μετατρέπονται σε θύματα και οι κακοποιημένες να επαναθυματοποιούνται κατά τη διεξαγωγή της δίκης;
Είναι πολύ συγκεκριμένες οι διατάξεις της σύμβασης της Κωνσταντινούπολης που αγνοούνται επιδεικτικά και δημιουργούν εκρηκτική κατάσταση. Πώς διασφαλίζεται η κακοποιημένη μητέρα, όταν για να δηλώσει τα παιδιά στο σχολείο πρέπει να δώσει διεύθυνση διαμονής και ο θύτης να την απειλεί; Τι σόι προστασία είναι αυτή; Δεκάδες γυναίκες ζουν καθημερινά με το άγχος της κακοποίησης γι’ αυτές και τα παιδιά τους, χωρίς τη στοιχειώδη προστασία που προβλέπεται από την κείμενη νομοθεσία.
Επιβάλλεται η άμεση αναθεώρηση του νόμου Τσιάρα, η επαναφορά ρυθμίσεων του προηγούμενου νόμου για το οικογενειακό δίκαιο και η υλοποίηση διατάξεων για δημιουργία οικογενειακών δικαστηρίων, για διαμεσολάβηση διεπιστημονικής ομάδας σε συγκρουσιακά διαζύγια, η πλήρης προστασία γυναικών και παιδιών. Και βέβαια, οι προσπάθειες να εμπεδωθεί η ισότητα των φύλων από την πιο μικρή σχολική βαθμίδα μέχρι τα ΑΕΙ, τις σχολές αστυνομικών, δικαστών, για να μη βιώνουμε τα δράματα που εξελίσσονται δίπλα μας.
