«Θα αποτρέψουμε τη δυνατότητα ένα μέλλον να γίνει όμορφο;»

Η Ελένη Ουζουνίδου είναι ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα πρόσωπα σήμερα. Στη μικρή οθόνη συμμετέχει σε δύο δημοφιλή σίριαλ («Νούμερα» της ΕΡΤ και «Ποιος Παπαδόπουλος» του ΑΝΤ1), με τα γυρίσματα στο τελευταίο να συνεχίζονται. Στη μεγάλη οθόνη συμπρωταγωνίστησε με τον Στάθη Σταμουλακάτο στην ταινία «Πίσω από τις θημωνιές» της Ασημίνας Προέδρου, η οποία βγήκε τον Ιανουάριο στις σκοτεινές αίθουσες, αλλά ακόμη διαπρέπει.

Και σαν να μην ήταν αυτά αρκετά, εδώ και λίγες ημέρες βρίσκεται στη σκηνή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου με διπλή… αποστολή: είναι η «Σίρλεϊ» (Βαλεντάιν) στον κωμικό μονόλογο του Γουίλι Ράσελ που σκηνοθετεί ο Βασίλης Μαυρογεωργίου και συμμετέχει και στην «Ανατολή» της Ελλης Παπαδημητρίου, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου. Ομως η Λένα, για τους φίλους της, δεν μετράει με αυτά τα επιτεύγματα την επιτυχία της αλλά με τη χαρά τού να κάνει αυτό που αγαπά μαζί με συναδέλφους που βαθύτατα εκτιμά. Κάπως ανάμεσα σε πρόβες και δεκάωρα γυρίσματα προλάβαμε να πούμε δυο κουβέντες για τα θεατρικά στα οποία παίρνει μέρος.

Η Ανατολή

«Είναι μια έτοιμη παράσταση που δουλέψαμε πολύ το καλοκαίρι, καθώς στο πλαίσιο του προγράμματος “Ολη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός” κάναμε δύο παραστάσεις στην αρχαία Τίρυνθα απέναντι από τη Νέα Κίο -και τον γνωστό προσφυγικό συνοικισμό. Είναι ένα εξαιρετικό, πυκνό ποίημα με έναν λόγο λαϊκό, όχι διανοουμενίστικο, που περιγράφει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις το διάστημα 1918-1922 και τη Μικρασιατική Καταστροφή. Μας δίνει την εικόνα τού τι γινόταν στην Ανατολή, της συνύπαρξης των διαφορετικών ανθρώπων και πολιτισμών, μέσα από τη συνάντηση μιας παρέας προσφύγων σε μια τελετή μνήμης για τη χαμένη τους πατρίδα. Οι γυναίκες έχουν μικρή συμμετοχή στο έργο, σε μορφή Χορού, γιατί ο πόλεμος είναι αντρική υπόθεση. Απλώς αυτές είναι που θα συνεχίσουν τη ζωή και που αγωνιούν για όσα άφησαν πίσω και για αυτά που έχουν μπροστά τους» μας λέει.

Περιγράφει έτσι σε αδρές γραμμές το έργο στο οποίο η Παπαδημητρίου (η γυναίκα που αποτύπωσε γραπτώς και φωτογραφικώς την εποχή της με τη διορατικότητα που τη διέκρινε) δούλευε διαρκώς και το εξέδωσε μέσα σε πέντε δεκαετίες πέντε φορές, σε κάθε επέτειο της Μικρασιατικής Καταστροφής. Και είναι με αυτό το έργο που αποτίει φόρο τιμής στο πρόσωπό της ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος που είχε την τύχη να τη γνωρίσει.

Αλλωστε με το έργο της «Κοινός Λόγος» ξεκίνησε πριν από 26 χρόνια, το 1997, το Θέατρο του Νέου Κόσμου.

Σίρλεϊ

Ομως αυτό που η Ουζουνίδου λάτρεψε είναι η ηρωίδα του Γουίλι Ράσελ. «Νιώθω ευτυχισμένη όταν παίζω αυτό τον ρόλο… Παρ’ όλο που είμαστε στον 21ο αιώνα, υπάρχουν πολλές περιπτώσεις σαν της Σίρλεϊ. Γυναίκες που η κοινωνία τις έχει βάλει μέσα στην κουζίνα. Κι η Σίρλεϊ έχει τη δουλειά της, τις δουλειές του σπιτιού, μεγάλωσε τα παιδιά της και τώρα έχει μείνει με τον άντρα της, ο οποίος έχει κι αυτός τον ρόλο που του έδωσε η κοινωνία. Είναι φωνακλάς, πιεστικός και δεν θυμάται πια τη Σίρλεϊ Βαλεντάιν, όπως ήταν το όνομά της, αλλά τη Σίρλεϊ Μπράντσο, όπως είναι το δικό του επίθετο. Μια γυναίκα υποχρεωμένη, δηλαδή, να του φτιάχνει το φαγητό που τρώνε την ίδια ώρα κάθε φορά, ενώ δεν πηγαίνουν πουθενά ούτε απολαμβάνουν τη φύση όπως εκείνη ονειρευόταν. Κι έτσι, όταν η φίλη της την προσκαλεί να τη συνοδεύσει σε ένα ταξίδι στην Ελλάδα, έρχεται αντιμέτωπη με το δίλημμα αν θα κάνει την επανάστασή της κι αν θα αναθεωρήσει μια ολόκληρη ζωή για να ζήσει όπως επιθυμεί…».

Είναι κι άλλα πολλά αυτά για τα οποία μιλήσαμε με τη Λένα Ουζουνίδου. Οπως για την απαξίωση του πολιτισμού από την κυβέρνηση με αφορμή το Προεδρικό Διάταγμα: «Θέλουν να υποβιβάσουν τους ανθρώπους της τέχνης γιατί όταν έρχεσαι σε επαφή με την τέχνη ψηλώνεις λίγο, γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος. Και γιατί οι καλλιτέχνες έχουν μια δύναμη, μεγεθύνουν την πραγματικότητα μέσα από την τέχνη τους. Το δικό μου πρόβλημα είναι κυρίως ηθικό. Τι θα πούνε αυτά τα παιδιά που σπουδάζουν στους γονείς τους, αυτά που κάνουν δυο και τρεις δουλειές για να κάνουν το όνειρό τους; Είναι που είναι δύσκολη η ζωή μας και πολύ σκληρή η πραγματικότητα, θα αποτρέψουμε τώρα και τη δυνατότητα ένα μέλλον να γίνει χρωματιστό και όμορφο; Θα καταδικαστούμε σε μια ζωή αχρησιμοποίητη, άδεια και άζωη;».

Τη φοβίζει που μετά τον Covid «οι άνθρωποι σαν να έχασαν την αλληλεγγύη τους και την ευγένειά τους και συμπεριφέρονται λες και είναι μόνοι στον κόσμο. Κατανοώ την αγωνία τους… Αλλά γι’ αυτό είμαστε οι καλλιτέχνες, για να θυμίζουμε το πιο ωραίο μας κομμάτι, σε αντίθεση με τις πολιτικές που δεν θέλουν τον άνθρωπο να σκέφτεται και να ονειρεύεται…».

«Ανατολή» της Ελλης Παπαδημητρίου. Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος. Μουσική: Φώτης Σιώτας. Σκηνικό: Β. Θεοδωρόπουλος – Κώστας Πολίτης. Κοστούμια: Κλαιρ Μπρέισγουελ. Επιμέλεια κίνησης: Σοφία Πάσχου. Σχεδιασμός φωτισμών: Αποστόλης Κουτσιανικούλης. Παίζουν: Μανώλης Μαυροματάκης, Ελένη Ουζουνίδου, Μιχάλης Τιτόπουλος, Αποστόλης Ψυχράμης, Δημήτρης Καπουράνης. Συμμετέχει ο τσελίστας Tάσος Μισυρλής.

Εισιτήρια 15-20 €

«Σίρλεϊ Βαλεντάιν» του Γουίλι Ράσελ. Μετάφραση: Νικολέτα Κοτσαηλίδου. Σκηνοθεσία: Βασίλης Μαυρογεωργίου. Μουσική: Νίκος Κυπουργός. Επιμέλεια κίνησης: Πάρης Μαντόπουλος. Σκηνικά: Μαγδαληνή Αυγερινού. Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα. Σχεδιασμός φωτισμών: Αλέκος Αναστασίου. Παίζει η Ελένη Ουζουνίδου. Συμμετέχει ο Στάθης Γεωργαντζής.

Για δύο Σαββατοκύριακα, απόψε κι αύριο και 29-30 Απριλίου.

Εισιτήρια 15-17 €

Θέατρο του Νέου Κόσμου (Αντισθένους 7 & Θαρύπου, Αθήνα)