Ισως το θέμα που θίγω σήμερα να φανεί λίγο εκτός επικαιρότητας, ωστόσο είναι αυτό που με άγγιξε δημοσιογραφικά αλλά και ανθρώπινα περισσότερο απ’ όλα τ’ άλλα, που αυτή τη χρονική περίοδο βρίσκονται στην κορυφή της ειδησεογραφίας.
Και δεν είναι άλλο από την παραίτηση του επιμελητή Α, γενικού οικογενειακού γιατρού στο Περιφερειακό Ιατρείο Σερίφου, Αθανάσιου Κοντάρη, ο οποίος, το 2018, επέστρεψε από τη Σουηδία στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στη Σέριφο, με στόχο να οργανώσει την πρωτοβάθμια περίθαλψη.
Τα πράγματα, όμως, δεν πήγαν όπως τα σχεδίαζε και, σχεδόν 5 χρόνια μετά την παραμονή του στο νησί, βιώνοντας τεράστιες δυσκολίες, αναγκάστηκε να παραιτηθεί. «Τέλος εποχής» είναι ο τίτλος της ανάρτησής του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στην οποία εξηγεί ότι «με βαριά την καρδιά, σχεδόν αναγκασμένος (αγανακτισμένος), αλλά παράλληλα και με ένα αίσθημα ανακούφισης, κλείνει ένας κύκλος».
Τους λόγους που τον οδήγησαν στην παραίτηση τους εξηγεί στο υπόμνημα που έστειλε στον υπουργό Υγείας, στο οποίο ανάμεσα στ’ άλλα αναφέρει ότι οι κάτοικοι της Σερίφου αλλά και άλλων μικρών νησιών αντιμετωπίζονται ως πολίτες τρίτης κατηγορίας, οι υπηρεσίες υγείας που παρέχονται από το Περιφερειακό Ιατρείο Σερίφου είναι επισφαλείς, ιδιαίτερα τους θερινούς μήνες.
Εξηγεί, επίσης, τους λόγους που οι γιατροί δεν πηγαίνουν να εργαστούν σε δυσπρόσιτες και προβληματικές περιοχές, όπως οι Κυκλάδες, καθώς δεν υπάρχει κανένα κοινωνικό, οικονομικό και επιστημονικό κίνητρο.
Θυμίζω ότι, το καλοκαίρι του 2022, είχαν παραιτηθεί από το Κέντρο Υγείας της Μήλου δύο γιατροί, ο ορθοπεδικός και η πνευμονολόγος, γιατί δεν έβρισκαν σπίτια να μείνουν, ενώ καθημερινά διαβάζουμε για παραιτήσεις γιατρών από διάφορα δημόσια νοσοκομεία της χώρας.
Ας δούμε, όμως, τι είπε για όλα αυτά ο πρωθυπουργός Κυρ. Μητσοτάκης στο μήνυμά του μετά την προκήρυξη των εκλογών: «Η δημόσια υγεία έχει ακόμα πληγές που πρέπει να γιατρευτούν». Δέκα λέξεις, λοιπόν, για την κατάρρευση του Εθνικού Συστήματος Υγείας στη χώρα μας.
