Τις τελευταίες τραγικές εβδομάδες του πανελλήνιου συγκλονισμού για την τραγωδία των Τεμπών, στο προσκήνιο ήρθε το πρόβλημα του ρουσφετιού και των ρουσφετολογικών προσλήψεων στο Δημόσιο, μεταξύ άλλων και του μοιραίου σταθμάρχη.
Θυμίζω ότι το ρουσφέτι είναι τουρκική λέξη, από τις πολλές που υπάρχουν στο λεξιλόγιό μας, πολλές εκ των οποίων θετικά φορτισμένες, καθώς αφορούν τη σύγχρονη ελληνική κουζίνα. Ομως, το ρουσφέτι μακάρι να το είχαμε αποφύγει ως οθωμανική πρακτική, διότι αποτελεί μάστιγα από την ίδρυση του ελληνικού κράτους, η οποία και διαιωνίζεται έστω και αν θεσμοθετήθηκε το ΑΣΕΠ με τον περίφημο νόμο Πεπονή.
Αλλο οθωμανικό κατάλοιπο στην Ελλάδα, η ταύτιση της εκκλησίας με το κράτος, την οποία αξιοποίησε και η χούντα για να διακηρύξει το σύνθημα «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών», καθαιρώντας και τον μέχρι το 1967 αρχιεπίσκοπο, για να βάλει στη θέση του τον δικό της Ιερώνυμο, που στη συνέχεια και αυτός καθαιρέθηκε από τον δικτάτορα Ιωαννίδη, για να πάρει τη θέση του ο Σεραφείμ. Μην ξεχνούμε ότι στην υπό οθωμανικό ζυγό Ελλάδα, η Ορθόδοξη Εκκλησία απολάμβανε προνόμια με συνέπεια τίτλους ιδιοκτησίας επί μεγάλων, κυρίως δασικών, εκτάσεων, όπως στον Υμηττό.
Αξιοσημείωτο είναι ότι, ενώ η Επανάσταση του 1821 εμπνεόταν από τον Διαφωτισμό και τη Γαλλική Επανάσταση, δεν υπήρξε, εδώ και σχεδόν δύο αιώνες, χωρισμός της εκκλησίας από το κράτος, τον οποίο δεν επιθυμεί κυρίως η παράταξη της Δεξιάς. Γι’ αυτό η Ν.Δ. και στο θέμα των ταυτοτήτων, με υπουργό Δικαιοσύνης του Σημίτη τον φωτισμένο πανεπιστημιακό Μιχάλη Σταθόπουλο, συντάχθηκε με τον τότε λαϊκιστή αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, ζητώντας δημοψήφισμα για το ζήτημα, ενώ δεν θέλησε δημοψήφισμα ούτε για την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ, τη σημερινή Ε.Ε.
Κι όμως, στην Τουρκία υπάρχει χωρισμός της εκκλησίας από το κράτος, καθώς ο Μουσταφά Κεμάλ ήθελε κοσμικό κράτος, εισάγοντας και το λατινικό αλφάβητο ως ακόμα μια πράξη χειραφέτησης από την Ανατολή και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Με άλλα λόγια, η διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας σήμανε την απελευθέρωση και του τουρκικού έθνους, με την ίδρυση του εθνικού του κράτους.
Στη βάση αυτή, θα μπορούσαμε να λέμε ότι συνέβαλε και ο ελληνικός λαός στην απελευθέρωση του τουρκικού έθνους, δεδομένου ότι το ξήλωμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας άρχισε από την Ελλάδα.
Τελικά, έχουμε πολλά κοινά με τον γειτονικό λαό, κυρίως όμως κοινά προβλήματα, γι’ αυτό και ο στίχος του τραγουδιού «εγώ Χριστό και συ Αλλάχ, όμως κι οι δυο μας αχ και βαχ».
*Στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία
