«Είναι η μουσική που σε διαλέγει»

Οι μελωδίες της κρύβουν μια συγκίνηση, οι στίχοι της έναν προβληματισμό. Η δε φωνή της παραπέμπει περισσότερο σε καλλιτέχνιδα με μεγάλη εμπειρία στις μουσικές σκηνές. Κι όμως, η Αγγελική Βλαχάκη είναι μόλις 19 χρόνων και μάλιστα είναι αυτοδίδακτη στην κιθάρα και τη σύνθεση! Και παρ’ όλο που έχει περάσει δέκα χρόνια από τη (μικρή) ζωή της στο Βέλγιο, γράφει, σκέφτεται κι αισθάνεται… ελληνικά.

Στην ελληνική γλώσσα έγραψε και το πρώτο δισκογραφημένο τραγούδι της που φέρει ένα ηχηρό μήνυμα. Το «Με ποιο δικαίωμα» αποτελεί μια κραυγή κατά της ενδοοικογενειακής βίας, μια πολιτική τοποθέτηση που δεν είδαμε από καταξιωμένους καλλιτέχνες.

Με αυτό, η Αγγελική έκανε ένα πέρασμα και από το X Factor όταν πήγαινε ακόμη στο σχολείο, όπου όμως της ζήτησαν να τραγουδήσει και ένα γνωστό τραγούδι (όχι δικής της σύνθεσης δηλαδή) για να κρίνουν τη φωνή της. Και τότε η πιτσιρίκα -που το λέει η καρδιά της- τραγούδησε το «Μενεξέδες και ζουμπούλια», ένα πολίτικο τραγούδι άλλης εποχής. Είναι πολύ πιθανό ότι θα έφτανε στον τελικό, αν δεν έπρεπε να τελειώσει το σχολείο της στις Βρυξέλλες.

Ως απόφοιτη πλέον, ζει στην Ελλάδα εδώ και επτά μήνες, σπουδάζοντας στο Εθνικό Ωδείο: σύγχρονο τραγούδι, σολφέζ, σύγχρονο πιάνο. «Ονειρό μου είναι να πω τραγούδια όπως τα παλιά, που είχαν ιστορία, νόημα, ουσία, αλλά με σύγχρονη μορφή», λέει στην «Εφ.Συν.». «Αυτό που δεν μου αρέσει είναι ότι στην Ελλάδα μετράει κυρίως η εικόνα σου, όχι η σκηνική σου παρουσία. Αλλο το πρόσωπό σου και άλλο η ερμηνεία σου. Αυτό που θέλω να κάνω είναι μουσική. Κι ελπίζω να τα καταφέρω», συμπληρώνει.

Η Αγγελική Βλαχάκη γεννήθηκε στη Γερμανία, πήγε σχολείο στην Αθήνα ώς τα 8 της χρόνια και μετά, οι γονείς της μετανάστευσαν στις Βρυξέλλες. Στα 11 της, εν είδει ημερολογίου, ξεκίνησε να γράφει στίχους. «Ηταν ένας τρόπος να εκφράζομαι γιατί είμαι πολύ κλειστή. Η έμπνευσή μου ήταν… παντού. Αυτά που ζούσα, αυτά που έβλεπα στο σχολείο, στον δρόμο, παντού», μας είπε. Οταν στα 13 της ξαναεντόπισε μια παιδική κιθάρα που της είχε κάνει δώρο ο πατέρας της, το… έργο «κούμπωσε». Ωρες επί ωρών, η Αγγελική κλεινόταν στο δωμάτιό της, είτε για να εντοπίσει τα ακόρντα γνωστών τραγουδιών ή για να σκαρώσει τις δικές της μελωδίες.

«Η μουσική με βρήκε. Πιστεύω ότι η μουσική διαλέγει αν θα σε κάνει ή όχι τη φωνή της, το μέσο έκφρασής της. Ετσι μου συνέβη εμένα. Αρχισα να γράφω τραγούδια από τα 11 ακόμα -το “Χωρίς ένα γεια” όπως λέγεται- και στα 15 μου έγραψα το “Φώναζέ με αγάπη μου”, εμπνευσμένο από τη γιαγιά μου», λέει η Αγγελική με την αυτοπεποίθηση ενός ανθρώπου που ξέρει τι λέει. Το μήλο όμως έχει πέσει κάτω από τη μηλιά. Η μητέρα της, Πηγή, ήταν τραγουδίστρια σε νυχτερινά μαγαζιά της Αθήνας – η κόρη της έως τα τρία της χρόνια πήγαινε και την έβλεπε εκεί. Αλλωστε, τα μαγαζιά ανήκαν στον πατέρα της.

«Οι γονείς μου αρχικά δεν ήθελαν να ασχοληθώ με τη μουσική, γιατί το έχουν ζήσει, ξέρουν. Ομως όταν άκουσαν τα τραγούδια μου, άλλαξαν γνώμη. Τώρα με βοηθούν και με στηρίζουν», εξηγεί.

Παρ’ ότι είχε προτάσεις για εμφανίσεις στα μπουζούκια, η Αγγελική (αλλά και οι γονείς της που τα ξέρουν καλά) θεωρούν ότι δεν ταιριάζει εκεί. «Οι άνθρωποι που θα είναι εκεί δεν θα περάσουν καλά με τα δικά μου τα τραγούδια», μας λέει σχεδόν… με σοφία.

Κι όταν τη ρωτάμε για τους αγαπημένους της καλλιτέχνες, μας εκπλήσσει ακόμα μία φορά. «Η Μαρινέλλα, η Χάρις Αλεξίου, τρελαίνομαι για τον Γιάννη Κότσιρα, ακούω πολύ τον Γιώργο Νταλάρα. Από στιχουργούς, τον Λευτέρη Παπαδόπουλο και την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου!», αναφέρει η Αγγελική.