Η επιστολή του Μητσοτάκη στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, η δημοσιοποίησή της και κυρίως η υπόδειξή του να συμπεριληφθεί στη δικογραφία το πόρισμα της επιτροπής διερεύνησης των αιτίων του δυστυχήματος που ο ίδιος όρισε -με ποιο δικαίωμα άραγε κάνει αυτή την υπόδειξη;- σηματοδοτούν την πρόθεσή του να στείλει το άγριο μήνυμά του προς κάθε κατεύθυνση ότι αυτός είναι ο απόλυτος ηγεμόνας της χώρας.
Ως γνωστόν, ο ηγεμόνας βρίσκεται πάνω από Σύνταγμα, δικαστική εξουσία, νόμους και θεσμούς. Αυτή ήταν και είναι η πορεία του. Διαχειρίζεται τα δημόσια οικονομικά ανενδοίαστα υπέρ της οικονομικής ελίτ και υπέρ των συμφερόντων του κόμματός του. Αποδομεί υγεία, παιδεία κ.ά. που υπηρετούν τους πολλούς δίχως καν να απαντά, αρκετές φορές, στις αιτιάσεις της αντιπολίτευσης. Πορεύεται σαν ταύρος εν υαλοπωλείω. Ανενδοίαστες αντικοινωνικές ανατροπές. Και όμως, μέχρι τουλάχιστον το δυστύχημα, του «έβγαινε». Φαίνεται ότι οι συμβουλάτορές του του υπαγορεύουν τη στρατηγική της δύναμης. Κάτι σαν την πολιτική της Θάτσερ.
Η δύναμη, ως γνωστόν, ασκεί μια περίεργη έλξη προς τους αδύναμους, έστω και αν δεν υπηρετεί τα συμφέροντά τους. Ταυτιζόμενοι μαζί της αποαγχώνονται, αισθάνονται πιο ασφαλείς και ίσως, προοπτικά, να λύσουν, ατομικά, και κάποιο μικροπρόβλημά τους. Αυτό συμβαίνει σε μεγαλύτερο βαθμό σε περιόδους συντηρητισμού, όπως σήμερα, και έλλειψης ελπίδας για μια καλύτερη ζωή μετά και την κατάρρευση των ιδεολογιών της αμφισβήτησης. Ταυτόχρονα, αυτή η αυθαίρετη δεξιά πολιτική εξουσία είναι γνωστή στη χώρα μας από πολλές δεκαετίες. Περίπου συνιστά κανονικότητα. Ο κόσμος δεν περιμένει τίποτα καλύτερο από τη Δεξιά. Μια σημαντικότατη μειονότητα προσαρμόζεται και στηρίζει. «Ελα μωρέ, έτσι είναι οι πολιτικοί». Ο,τι πιάσουμε. Απέναντί της βρίσκεται ένα κόμμα της Αριστεράς, των ηττημένων του εμφυλίου πολέμου, το οποίο κυβέρνησε και από τα ελάχιστα που τόλμησε να κάνει ήταν και να υποχρεώσει τους μιντιάρχες να πληρώσουν τις κρατικές συχνότητες που χρησιμοποιούν. Ασυγχώρητο. Τώρα όλο το μέτωπό τους, αρραγές, επιτίθεται θεμιτά και αθέμιτα εναντίον του κόμματος αυτού.
Οι αριστεροί, μέχρι τουλάχιστον την περίοδο της χούντας, ήταν, κατά κανόνα, πρότυπα ηθικής, ανιδιοτέλειας και αυτοθυσίας. Πρώτα υπηρετούσαν την κοινωνία και τον συνάνθρωπό τους και κατόπιν τους εαυτούς τους. «Αριστερός είναι, τίμιος είναι». «Αριστερός είναι, είναι καλός στη δουλειά του». «Αριστερός είναι, βγαίνει στον λόγο του». Ετσι καταγράφηκαν στην κοινωνική συνείδηση. Επόμενο είναι η ελληνική κοινωνία, ακόμη και αυτοί που στέκονται αρνητικά απέναντι στην Αριστερά, ακόμη και σήμερα, να έχουν πολύ μεγαλύτερες απαιτήσεις από μια κυβέρνηση της Αριστεράς από οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση. Επομένως την κρίνουν πολύ πιο αυστηρά. Και το παραμικρό παραστράτημά της καταγράφεται και παίρνει μεγάλες διαστάσεις. Δεν της συγχωρούν τίποτα. Πολύ περισσότερο, δεν συγχωρείται ο χειρισμός του δημοψηφίσματος, ο οποίος βρίσκεται σε πλήρη αναντιστοιχία με την ίδια τη φυσιογνωμία της Αριστεράς.
Ο Μητσοτάκης, παρά την αδιαφορία του για τους πολλούς, φαίνεται να τα πήγαινε εκλογικά καλά. Τώρα όμως με την τραγωδία των τρένων -κορυφή του παγόβουνου- αποκαλύφθηκε το κενό της πολιτικής του. Το άτομο δεν χτίζει, ούτε τον ενδιαφέρει να χτίσει. Ο βασιλιάς είναι γυμνός. Ο κόσμος απογοητευμένος. Τώρα τι θα κάνει η Αριστερά; Εχει διαμορφώσει μια φυσιογνωμία (θέσεις, λόγος, λειτουργία, οργάνωση, δράση) τέτοια που να δίνει ελπίδα στους ανθρώπους; Αν ναι, τότε όταν θα κυβερνήσει θα πρέπει, πέρα από το να δομήσει μια άλλη σχέση κοινωνίας-πολιτικής εξουσίας, να διαχύσει την εξουσία προς τα κάτω με τέτοιο τρόπο ώστε να κάμει συμμέτοχους τους ανθρώπους για τη μοίρα αυτού του τόπου. Αλλιώς δεν γίνεται…
