Ηρθε νύχτα…

Ημουν 10 χρονώ παιδάκι το 1978 και ήταν 23.3 όταν γνώρισα τον Εγκέλαδο. Δεν θα ξεχάσω, κοιμόμουν στο κρεβάτι με τη μάνα μου, ο πατέρας μου είχε νυχτερινή βάρδια στη δουλειά του. Και ξαφνικά κάποιος άρχισε να κουνάει το κρεβάτι. Στην αρχή το κούνημα ήταν απαλό, μα σε δευτερόλεπτα έγινε δυνατό, το κρεβάτι άρχισε να κινείται και το δυνατό κούνημα συνοδευόταν από μια υπόκωφη βουή. Ανοιξα τα ματιά έντρομος. «Μάνα, σεισμός, πέφτει το σπίτι», φώναξα, κι εκείνη πετάχτηκε, με άρπαξε από το χέρι κι άρχισε να τρέχει προς την έξοδο του σπιτιού.

Για να βγούμε στο κλιμακοστάσιο χρειάστηκαν μερικά δευτερόλεπτα κι από κει για να κατεβούμε τρεις ορόφους μερικά λεπτά. Καθώς προχωρούσαμε έβλεπα τους σοβάδες να ξεκολλάνε από τους τοίχους και να πέφτουν, μπροστά μας, στο πλάι μας, πίσω μας, πάνω μας… «Απόψε θα πεθάνω», θυμάμαι που σκέφτηκα. Ηταν οι πιο εφιαλτικές στιγμές της ζωής μου. Οταν βγήκαμε από το κτίριο, όλη η Θεσσαλονίκη ήταν στον δρόμο και κοιτούσαμε τα κτίρια ψηλά. Υπήρχε κάτι σαν ομίχλη από σκόνη. Μερικές ώρες αργότερα έμαθα ότι ήταν ο πιο ισχυρός σεισμός στην Ελλάδα εδώ και δεκαετίες, 6,5 Ρίχτερ! Την άλλη μέρα έμαθα ότι μια πολυκατοικία έπεσε στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και κάποιοι σκοτώθηκαν εκεί. Θυμάμαι ακόμη τους στρατιώτες με μαντίλια και μάσκες στα πρόσωπα να σκάβουν στα χαλάσματα για επιζώντες.

Σήμερα, στα 54, ακόμη σκέφτομαι εκείνη την εφιαλτική νύχτα όταν ακούω τη λέξη σεισμός. Και τον έχω ταυτίσει με τη νύχτα, γιατί είναι ύπουλο όταν σε πιάνει στον ύπνο, τη στιγμή που γαληνεύεις. Μου είναι αδύνατο να ακούσω ότι έγινε σεισμός κάπου και να μη συγκλονιστώ, να μην τρομάξω, να μη συγκινηθώ για το δράμα αυτών που βίωσαν έστω τον φόβο, αν όχι τον θάνατο με αυτόν τον τρόπο, κάτω από τόνους οικοδομικών υλικών. Μόνο αλληλεγγύη για κείνους που έχασαν τα πάντα στην Τουρκία και δάκρυα για όσους χάθηκαν.