Αν κάτι με συγκίνησε πάρα πολύ με όλα αυτά που έγιναν στην Τουρκία με τους σεισμούς, την ΕΜΑΚ κ.λπ., είναι ένας άντρας της ΕΜΑΚ, που δεν μπόρεσα δυστυχώς να αποστηθίσω το όνομά του, που είπε, και με το ζόρι κρατούσε τα δάκρυά του, πως ένα παιδί 6-7 χρόνων τον πλησίασε και του έδωσε ένα κουτάκι με μπισκότα. Εγώ φυσικά, ευτυχώς, δεν χρειάστηκε να κρατηθώ οπότε έβαλα τα κλάματα άνετα – το έβλεπα μόνος. Και όχι γιατί οι λαοί είναι φίλοι μεταξύ τους και είναι οι μεγάλες δυνάμεις και οι κυβερνήσεις και τα συμφέροντα που τους βάζουν να τρώγονται, αλλά γιατί κάτι τέτοιο όταν συμβαίνει δεν είναι θέμα ανθρωπιάς, είναι θέμα… ομολογώ ότι δεν βρίσκω την κατάλληλη λέξη για να περιγράψω όλο αυτό…
Κατέβηκα στην αγαπημένη μου Κρήτη και στα πολυαγαπημένα μου Χανιά για να μιλήσω στην παρουσίαση ενός βιβλίου που είχε τίτλο «Καίτη Αλέξη. Η Κυρία του Ραδιοφώνου», που υπογράφει ο Λευτέρης Λαμπράκης, ένας άνθρωπος γνωστός από τις εκδοτικές δουλειές του μέσα από το καταπληκτικό έτσι κι αλλιώς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Χανίων, που πραγματικά είναι διεθνών προδιαγραφών – το βιβλίο που έγραψε για τη Μελίνα πριν από τρία χρόνια είναι ό,τι καλύτερο κυκλοφόρησε για τη Μελίνα με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννησή της. Η Καίτη Αλέξη είναι μια γυναίκα που το 1952 πέρασε από εξετάσεις και έγινε εκφωνήτρια του ραδιοφωνικού σταθμού ΕΡΑ στα Χανιά. Η γλυκιά φωνή της να λέει «Εδώ Χανιά» συντρόφευσε τρεις-τέσσερις γενιές Κρητικών. Πανέμορφη, με μια ομορφιά λίγο στιλ Ελλη Λαμπέτη στα νιάτα της και με μια υπέροχη φωνή, γλυκιά όσο και σταθερή, γοητευτική όσο και «επαγγελματική», επί 40 χρόνια έλεγε το «Εδώ Χανιά» και ό,τι άλλο έπρεπε να πει και σε αυτό το διάστημα παντρεύτηκε, έκανε δύο κόρες, απέκτησε ένα εγγόνι και τώρα είναι μια γεμάτη ζωντάνια γυναίκα, πάντα έτοιμη να ζήσει, να χαρεί, να απολαύσει κάθε σταγόνα από τη ζωή γύρω της. Συγχρόνως βγαίνουν από τη ματιά και το χαμόγελό της το ακομπλεξάριστο που κουβαλάει και η διάθεση να προσφέρει ακόμα ό,τι μπορεί στους ανθρώπους. Το βιβλίο του κυρίου Λαμπράκη είναι αριστούργημα όχι μόνο γιατί αυτή η γυναίκα θυμάται και διηγείται τη ζωή της, αλλά γιατί και αυτός το πλούτισε με ντοκουμέντα της εποχής έτσι που είναι πραγματικά κάτι πολύτιμο για όλους όσοι ενδιαφέρονται για το ραδιόφωνο και την ιστορία του σ’ αυτή τη χώρα.
Ο άντρας της ΕΜΑΚ όπως και η Καίτη Αλέξη δεν έκαναν παρά τη δουλειά τους και όπως όλες οι δουλειές έτσι και αυτές οι δουλειές, μια εκφωνήτρια η μία, ένας άντρας της ΕΜΑΚ ο άλλος, απευθύνονταν σε όλους τους ανθρώπους. Δεν έκαναν παρά τη δουλειά τους όπως μπορούσαν καλύτερα, αλλά για εμάς στην Ελλάδα το να κάνεις τη δουλειά σου και μάλιστα με αγάπη και ευσυνειδησία είναι περίπου έγκλημα. Μπορεί να ρωτήσεις καθηγητή Πανεπιστημίου και να σου πει ότι το όνειρό του ήταν να γίνει χορευτής. Οχι βέβαια ότι είναι κακό να έχει όνειρο κανείς να γίνει χορευτής, αλλά και αυτό που έχει να κάνει ο καθηγητής Πανεπιστημίου είναι ήδη σημαντικό.
Η Καίτη Αλέξη και ο άντρας της ΕΜΑΚ έκαναν τη δουλειά τους όσο μπορούσαν καλύτερα και όποιος αγαπάει τη δουλειά του την κάνει τέχνη. Αυτή είναι η πραγματική τέχνη. Και όπως μου είχε πει κάποτε ο αείμνηστος Κλέαρχος Κονιτσιώτης, εφτά ώρες πριν πεθάνει, «Ιασονάκο, όλοι έχουμε ανάγκη από ένα “ευχαριστώ” στη ζωή».
