Επιτελική εχθρότητα

Διάβαζα προχθές στη «Συντακτών» το ρεπορτάζ του Δημήτρη Τερζή «Αλλη μια Ανεξάρτητη Αρχή αποδυναμώνεται». Αφορά την πιο γνωστή και, νομίζω, πιο δημοφιλή από τις Ανεξάρτητες Αρχές, τον Συνήγορο του Πολίτη, καθώς είναι πιο κοντά στον πολίτη και τα όποια προβλήματά του με τη Διοίκηση· εν συντομία… με την εξουσία· να εξηγούμαστε. Αφορμή για το ρεπορτάζ, η πρόσφατη κινητοποίηση των εργαζομένων στον Συνήγορο, με αιτήματα τόσο συνδικαλιστικά όσο-κυρίως- λειτουργικά, με σκοπό να τον κρατήσουν (ας μου επιτραπεί το ρητορικόν…) στο ύψος της αποστολής του.

Το πήρα ανάποδα που λένε· από το τέλος στην αρχή. Δηλαδή, από τη διάλυση των Ανεξάρτητων Αρχών -που σήμερα επιχειρεί, με ποικίλους τρόπους, από αποδυνάμωση μέχρι συκοφαντία, μια κυβέρνηση πιο κοντά στην απολυταρχία και ολοένα απομακρυνόμενη από το δημοκρατικό πλαίσιο διακυβέρνησης- μέχρι, πίσω, στο ξεκίνημα των Ανεξάρτητων Αρχών και το σκοπό (τους σκοπούς) της ίδρυσής τους.

Αν εξετάσουμε τις κυριότερες από τις Ανεξάρτητες Αρχές, τις πέντε που προβλέπονται από το Σύνταγμα (είναι θεσμοί δηλαδή, και γι’ αυτό η κυβέρνηση δεν τις διαλύει, γιατί δεν μπορεί και όχι επειδή δεν θέλει): 1) Είναι κατά σειρά ιδρύσεως: Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης (ΕΣΡ, 1989), Ανώτατο Συμβούλιο Επιλογής Προσωπικού (ΑΣΕΠ, 1994), Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα (ΑΠΔΠΧ, 1999), Συνήγορος του Πολίτη (1999) και η γνωστή μας, από σωρεία συκοφαντιών, εσχάτως, με τις υποκλοπές, ΑΔΑΕ (Αρχή Διασφάλισης Απορρήτου των Επικοινωνιών, 2003). 2) Ολες, νομίζω, είναι προσαρμογή της ελληνικής νομοθεσίας στο ευρωπαϊκό και διεθνές Δίκαιο. 3) Καμία -μα καμία- δεν νομοθετήθηκε επί νεοδημοκρατικής κυβερνήσεως.

Ουδεμία έκπληξη επομένως ως προς την εχθρότητα της νυν «επιτελικής» κυβέρνησης έναντί τους. Πρόκειται για… επιτελική εχθρότητα, δεόντως σεσημασμένη και σχεδιασμένη (στα λιανά, οι Ανεξάρτητες Αρχές… της χαλάνε τη δουλειά!). Στα όρια βέβαια συνταγματικής παραβίασης, αλλά αυτό δεν νομίζω να τους απασχολεί τώρα. Ισως τους απασχολήσει αργότερα…