…Δάκρυσε ο υπουργός και παραιτήθηκε για λόγους ευθιξίας, σου είπαν οι «ακηδεμόνευτοι» δημοσιογράφοι, ανθρωπάκο, και αρκέστηκες σε αυτό. Δεν σου είπαν όμως πως ο δακρυσμένος υπουργός φωνασκούσε πως είναι ντροπή η επερώτηση της αντιπολίτευσης στη Βουλή για την ασφάλεια των πολιτών και των εργαζομένων. Δεν σου είπαν πως έστειλε στον εισαγγελέα τους εργαζόμενους όταν απεργούσαν για να προλάβουν την τραγωδία. […]
Και τώρα κλαις, ανθρωπάκο. Κλαις γιατί φοβάσαι να παραδεχτείς πως το ανθρώπινο λάθος, που είπε ο πρωθυπουργός μηδενικής ευθύνης, είναι δικό σου. Ναι, δικό σου. Εσύ είσαι ο σταθμάρχης. Εσύ είσαι ο σταθμάρχης της ζωής σου, αλλά ποτέ δεν θέλησες να αναλάβεις αυτή την ευθύνη. Πότε δεν θέλησες να μάθεις την αλήθεια που σε αφορά, ανθρωπάκο, όπως σου είπε πριν από χρόνια ο Βίλχελμ Ράιχ. Μετά τον πόλεμο αντάλλαξες την ψήφο σου για μια θέση στην ξενιτιά. Υποχρεώθηκες στον βουλευτή για να γίνεις γκασταρμπάιτερ στη Γερμανία και αυτός, ανενόχλητος, να κατασπαράζει με τους δικούς του το σχέδιο Μάρσαλ. Υστερα, την αντάλλαξες με μία θέση στο Δημόσιο.
Υποχρεώθηκες στον βουλευτή για μια σίγουρη δουλειά ώστε αυτός να καταβροχθίζει τα πακέτα Ντελόρ και στο τέλος να σου λέει «μαζί τα φάγαμε» και συ να το βουλώνεις, ανθρωπάκο. Και αφού έτσι μεγάλωσες, στη συνέχεια αντάλλαξες την ψήφο σου για μια θέση στο super market. Υποχρεώθηκες στον βουλευτή για να δουλεύεις 12ωρο, να πληρώνεσαι 4ωρο (λόγω δημοσιονομικής προσαρμογής) και αυτός να συνεχίζει για 2η και 3η θητεία στη βουλευτική αποζημίωση (χωρίς δημοσιονομική προσαρμογή). Και σήμερα, ταλαίπωρε ανθρωπάκο, ανταλλάσσεις την ψήφο σου για το market pass. Υποχρεώνεσαι στον βουλευτή σου για ένα κομμάτι ψωμί, ώστε αυτός και ο πρωθυπουργός μηδενικής ευθύνης να πανηγυρίζουν στη Βουλή για τα εκατομμύρια των αιτήσεων και συ να πανηγυρίζεις μαζί τους τον εξευτελισμό σου. Δεν απέχεις επειδή «είναι όλοι ίδιοι», ανθρωπάκο.
Απέχεις γιατί δεν βρήκες τη δύναμη να στηρίξεις κάτι νέο, κάτι καινούργιο, χωρίς βαρίδια […] Το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκαλο από την «ανεξάρτητη» Δικαιοσύνη, σου είπαν οι «ακηδεμόνευτοι» δημοσιογράφοι. Δεν σου είπαν όμως πως ο γιος του «αδέκαστου» εισαγγελέα ήταν μέχρι χθες μετακλητός υπάλληλος στον δακρυσμένο υπουργό.
Δημοσία δαπάνη οι κηδείες των θυμάτων και θα σου πουν για αβάσταχτο πόνο και θα συγκινηθείς, ανθρωπάκο. Θα συγκινηθείς, αντί να εξαγριωθείς, γιατί η ελπίδα, το μέλλον, η ομορφιά και η ζωντάνια δεν κηδεύονται, ανθρωπάκο.
Και κλαίγοντας θα τους πιστέψεις, ανθρωπάκο. Θα τους πιστέψεις γιατί δεν έχεις τη δύναμη να εξυψωθείς σε άνθρωπο. Γιατί φοβάσαι να παλέψεις για την ελπίδα, το μέλλον, την ομορφιά και τη ζωντάνια. Γιατί τρέμεις μη σε πουν αναρχικό, αντιεξουσιαστή.
Γιατί σε μεγάλωσαν να κάθεσαι φρόνιμα, αλλιώς θα φωνάξουν την αστυνομία. Κι έτσι συνεχίζεις, ανθρωπάκο, δειλός, μοιραίος και άβουλος αντάμα να βαδίζεις προς την κάλπη σκυθρωπός, μίζερος και εξαρτημένος.
Μην κλαις, ανθρωπάκο. Και τα δικά σου δάκρυα κροκοδείλια είναι.
Η επιστολή δημοσιεύτηκε στο φύλλο της «Εφ.Συν.» τη Δευτέρα 06/03/2023.
