Γυναικοκτονίες. Αδιανόητο έγκλημα για κάποιους, μια κακή στιγμή για τους θύτες, όρος απαράδεκτος για κάποιους άλλους. Παράλογο; Ναι, γιατί διαπράττονται με αμείωτο ρυθμό παγκόσμια· όχι, γιατί αναδεικνύουν μια πραγματικότητα που δεν είναι άλλη από τον φθόνο για τη γυναίκα, από τον μισογυνισμό που κρύβουν οι νεοφιλελεύθερες, πατριαρχικά δομημένες κοινωνίες.
Ενώ θα περίμενε κανείς η γυναίκα να είναι η λατρεμένη όλων γιατί είναι η Παρθένος Μαρία, η μητέρα, η τροφός, αυτή που χαρίζει το δώρο της αδερφής, της συζύγου, της εργαζόμενης, της φίλης, της συντρόφου, αυτή η γυναίκα βρίσκεται στο στόχαστρο της πιο ακραίας έμφυλης σεξιστικής βίας.
Περιμένοντας λοιπόν να γιορτάσουμε την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας (8 Μαρτίου) ας δούμε τα 4 στοιχεία-κλειδιά που έχει δώσει σε έκθεσή του το Γραφείο των Ηνωμένων Εθνών για τα Ναρκωτικά και το Εγκλημα σε συνέργεια με το Γραφείο των Γυναικών του ΟΗΕ και χαρακτηρίζουν τις γυναικοκτονίες παγκοσμίως.
1. Γυναίκες και κορίτσια κινδυνεύουν να χάσουν τη ζωή τους από κάποιον δικό τους άνθρωπο: Το 2021, περίπου 45.000 γυναίκες και κορίτσια σε όλο τον κόσμο δολοφονήθηκαν από τους ερωτικούς συντρόφους τους ή από άλλα μέλη της οικογένειάς τους.
2. Οι γυναικοκτονίες αφορούν όλη την υφήλιο: Ο μεγαλύτερος αριθμός γυναικοκτονιών καταγράφηκε στην Ασία, με 17.800 δολοφονημένες γυναίκες. Ακολουθεί η Αφρική με 17.200, 7.500 γυναικοκτονίες καταγράφηκαν στη Βόρεια και Νότια Αμερική, στην Ευρώπη αγγίξαμε τις 2.500, ενώ στην Ωκεανία καταγράφηκαν 300 μέσα στο 2021.
3. Το χειρότερο είναι ότι αυτοί οι αριθμοί εκτιμάται ότι δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.
4. Οι περιθωριοποιημένες γυναίκες αντιμετωπίζουν μεγαλύτερο κίνδυνο. Οι αυτόχθονες γυναίκες, όπως π.χ. δείχνουν τα στοιχεία για τον Καναδά και την Αυστραλία, είναι κατά πέντε φορές περισσότερο στοχοποιημένες απ’ ό,τι οι μη αυτόχθονες γυναίκες.
Αυτοί που δεν δέχονται τον όρο γυναικοκτονία, αποδέχονται εύκολα –φαντάζομαι– την κακιά στιγμή, το καθαρό κούτελο, την «απρεπή» συμπεριφορά ή εμφάνιση της κάθε γυναίκας που έχασε τη ζωή της στα χέρια ενός εραστή ή ενός συγγενή, γνήσιου εκφραστή ενός αυταρχικού μοντέλου που θεωρεί ακόμη τη γυναίκα μη ελεύθερο πρόσωπο. Μα οι γυναικοκτονίες δεν έχουν θέση σε έναν κόσμο που διεκδικεί το δικαίωμα στον πολιτισμό. Οι ασύνειδες συμπεριφορές οφείλουν να μεταμορφωθούν σε συνειδητές –πάλι η Παιδεία μπροστά μας– γιατί αφορούν όχι μόνο τη σχέση με το γυναικείο φύλο αλλά με κάθε πρόσωπο που για κάποιο λόγο αισθανόμαστε ότι απειλεί την ύπαρξή μας. Τον ξένο, τον άλλο.
