Δεν έχει νόημα να κλαις πάνω από χυμένο γάλα. Ο Παναθηναϊκός έριξε μια δυνατή κλοτσιά στον ίδιο του τον εαυτό απέναντι στον Βόλο, στο θεωρητικά ευκολότερο ματς της διαδικασίας των πλέι οφ και δυσκόλεψε σε μεγάλο βαθμό την προσπάθειά του για την ανάκτηση των εγχώριων σκήπτρων. Ηταν άξιος της μοίρας του, έπαιξε με τη φωτιά και το πλήρωσε ακριβά πετώντας στο καλάθι των αχρήστων δύο υπερπολύτιμους βαθμούς. Είναι δεδομένο ότι εάν δεν συνέλθει άμεσα τότε τα όνειρα για την κατάκτηση του πρωταθλήματος θα είναι απατηλά.
Πλην όμως σε ένα μίνι πρωτάθλημα με άλλους οκτώ τελικούς να απομένουν και μόλις δύο ματς να έχουν διεξαχθεί, θα είναι ακόμα μεγαλύτερο χαρακίρι εάν τον πάρει από κάτω και μείνει περισσότερο απ’ όσο πρέπει σ’ ένα ανεπιτυχές αποτέλεσμα, όσο οδυνηρό και ξενερωτικό κι αν ήταν. Τίποτα δεν έχει τελειώσει. Ο Παναθηναϊκός είναι μία ομάδα που θα πρέπει να φτύσεις αίμα για να καταφέρεις να την κερδίσεις και την ίδια στιγμή θα πρέπει να ιδρώσει πάρα πολύ για να νικήσει. Το λεγόμενο «εύκολο» γκολ απουσιάζει εξόφθαλμα και η διατήρηση της ομάδας στην κορυφή της βαθμολογίας στηρίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στην «μπετόν αρμέ» αμυντική λειτουργία.
Είναι ενδεικτικό το γεγονός ότι το «τριφύλλι», αν και παραμένει στην κορυφή της βαθμολογίας, διαθέτει μόλις την πέμπτη επίδοση του Πρωταθλήματος από πλευράς παραγωγικότητας, έχει σημειώσει σε μόλις δώδεκα ματς περισσότερα από ένα γκολ και στην κορυφή του πίνακα των σκόρερ της ομάδας παραμένει ο Αϊτόρ Κανταλαπιέδρα που δεν είναι επιθετικός και βρίσκεται στα «πιτ» εδώ και πέντε μήνες. Το πρόβλημα δεν αφορά μόνο τους επιθετικούς, Σπόραρ και Ιωαννίδη, σχετίζεται και με τους μέσους που δεν διαθέτουν έφεση στο σκοράρισμα και δυσκολεύονται να δημιουργήσουν υποσχόμενες ευκαιρίες για γκολ, ενώ ακόμη και στις στατικές φάσεις δεν υπάρχουν κλασικοί εκτελεστές. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι απέναντι στον Βόλο οι «πράσινοι» κέρδισαν τρία φάουλ σε επικίνδυνα σημεία έξω από την περιοχή και τα εκτέλεσαν ανεπιτυχώς τρεις διαφορετικοί παίκτες. Ο Μπερνάρ έστειλε την μπάλα στα… πουλιά, ο Χουάνκαρ και ο Ιωαννίδης στο τείχος και η απουσία του… στόπερ Μάγκνουσον έβγαζε μάτια.
Ο Παναθηναϊκός επίσης δεν σουτάρει. Ελάχιστες προσπάθειες γίνονται έξω από την περιοχή των αντιπάλων και με εξαίρεση τον Κλέινχεϊσλερ, που είχε τρεις-τέσσερις ανεπιτυχείς απόπειρες δίχως αποτέλεσμα, ουδείς άλλος μέσος ή μεσοεπιθετικός έχει το μακρινό σουτ στο ρεπερτόριό του. Οι αντίπαλες άμυνες για να σπάσουν απαιτούν εμπνεύσεις, ατομικές ενέργειες, εκμετάλλευση των στατικών φάσεων και ύπαρξη απειλής από μακρινή απόσταση. Τίποτα απ’ αυτά δεν υπάρχουν εν αφθονία στο «τριφύλλι».
