ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ efsyn.gr , Νόρα Ράλλη
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Πώς είναι να χορεύεις κάθε μέρα της ζωής σου από τα πέντε σου χρόνια; Πώς είναι να δίνεις εξετάσεις κάθε εβδομάδα στην Ακαδημία Χορού της Μόσχας καθ’ όλη τη διάρκεια των σπουδών σου; Πώς είσαι να σπουδάζεις στα 13 σου στην Ακαδημία Χορού της Μόσχας, να μένεις μόνη σου και να έχεις τη μοναδική Μάγια Πλισέτσκαγια ως «κηδεμόνα» και μάλιστα να σε έχει επιλέξει η ίδια; Αλήθεια, πώς είναι να μην ισχύει το πτυχίο σου στην Ελλάδα, αν το πάρεις από την Ελλάδα, και να θεωρείσαι «απόφοιτος Λυκείου»;

Η Εύα Σταυρογιάννη είναι η μόνη που μπορεί να δώσει απαντήσεις σε όλα τα παραπάνω. Από την Ακαδημία Χορού της Μόσχας, τα Μπολσόι και μια καριέρα ήδη στο εξωτερικό ως χορεύτρια μόλις στα 26 της χρόνια, η ίδια επέλεξε την Ελλάδα για να παρουσιάσει την πρώτη προσωπική της δουλειά, ό,τι δημιούργησε μαζί με τη νεοσύστατη ομάδα της Indak Dance Co: η παράσταση «Platform B, ένας αγώνας σιωπής» είναι κάτι εντελώς νέο, κάτι πολύ περισσότερο από μια καλή παράσταση χορού. «Κινείται» ανάμεσα σε ερωτήματα για τη βία και την κακοποίηση ως πράξη, ως σκέψη αλλά και ως κουλτούρα και ταυτόχρονα ηθοποιοί και χορευτές κινούνται ανάμεσα σε λόγια, μουσική και χορό, με το σώμα τους να γίνεται ολόκληρο μια απάντηση σε όλα αυτά τα ερωτήματα.

Συνομιλήσαμε με την κ. Σταυρογιάννη πριν δούμε την παράσταση, αλλά τίποτε δεν μας είχε προετοιμάσει για το πόσο καλό ήταν αυτό που είδαμε. Οσο για την ίδια πραγματικά αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση καλλιτέχνιδας που, παρά την αντίθεση των όσων έχει καταφέρει σε σχέση με τον χρόνο που χρειάστηκε, δίνει με σαφήνεια τη θέση της: «Ενας καλλιτέχνης έχει πάρα πολλούς τρόπος για να δηλώνει πολιτική παρουσία. Το να δηλώνεις πολιτικά παρών όχι μόνο είναι απαραίτητο αν είσαι καλλιτέχνης, αλλά σε “χτίζει” και ως τέτοιο. Οταν η κοινωνία πάσχει, δεν γίνεται να μένεις αμέτοχος».

«Το θεωρώ μεγάλη τύχη που βρέθηκα στη Μόσχα» μας λέει, ξεκινώντας από την αρχή. «Εκανα ρυθμική γυμναστική σε επίπεδο πρωταθλητισμού από τα πέντε μου. Στα δώδεκά μου είχα πρόταση να μπω στην εθνική ομάδα, αλλά αρνήθηκα. Ηθελα μέσα από τις ασκήσεις να υπάρχει και κάποια ερμηνεία. Ηθελα τη σκηνή! Την ίδια χρονιά, σε ένα σεμινάριο που έκανα το καλοκαίρι του 2009 με τον Ανατόλι Κοβαλένκο, ήρθε η πρόταση από τον ίδιο να φύγω για Ρωσία.

Εμεινα εκεί τρία χρόνια, έως τα 16 μου, που ολοκλήρωσα τις ακαδημαϊκές μου σπουδές. “Κηδεμόνας” μου και δασκάλα ήταν η Μάγια Πλισέτσκαγια – η ίδια με επέλεξε. Τη γνώρισα στα τελευταία της χρόνια, αλλά ήταν κάτι το απίστευτο, σχεδόν εκτός των ανθρώπινων. Θυμάμαι να κοπανιόμαστε για ώρες ατέλειωτες για να βγάλουμε μία κίνηση και να έρχεται η Μάγια και να μας μιλάει για ένα λεπτό και όλα να λύνονται. Η ίδια με άλλαξε τελείως. Ηταν τρομερά αυστηρή και τρομερά ευγενική. Είχε ένα τεράστιο κύρος: έμπαινε στον χώρο και τον γέμιζε. Παράλληλα ήταν τρομερά υποστηρικτική. Ηταν πράγματι η “Απόλυτη Πρίμα Μπαλαρίνα”, όχι μόνο εξαιτίας της απαράμιλλης κίνησή της, αλλά γιατί ενσάρκωνε όλο το νόημα του χορού: ο χορός δεν είναι μόνο ακροβατικά, πιρουέτες και άλματα. Είναι ερμηνεία. Η Πλισέτσκαγια ήταν ο “κύκνος”- δεν έπαιζε τον “κύκνο”. Ηταν ποίημα, μαγεία.

Επέστρεψα στην Ελλάδα και τελείωσα το Λύκειο. Αμέσως ξεκίνησα ως χορεύτρια σε παραστάσεις στο εξωτερικό. Επειδή όμως στην Ελλάδα δεν αναγνωρίζεται πανεπιστημιακό πτυχίο αν δεν είσαι τουλάχιστον 18, έπρεπε να κάνω και μια σχολή χορού εδώ και έτσι τέλειωσα και τη Σχολή Ραλλού Μάνου, ώστε να μπορώ να εργαστώ και ως δασκάλα (βέβαια και με αυτό “απόφοιτη Λυκείου” θεωρούμαι. Μόνο το πτυχίο μου από την Ακαδημία της Μόσχας αναγνωρίζεται). Συνέχισα τις δουλειές μου έξω, σε Ευρώπη και ΗΠΑ.

Αυτό που βιώνουν οι καλλιτέχνες στην Ελλάδα είναι ένας αδιάκοπος αγώνας. Δεν μπορείς να βγεις στο εξωτερικό να κάνεις μεταπτυχιακά, δεν μπορείς να εξελιχθείς ακαδημαϊκά. Είναι αδιανόητο αυτό! Αν δεν είχα κάνει τις σπουδές στη Μόσχα και είχα μόνο ένα χαρτί σχολής στην Ελλάδα, δεν θα μπορούσα να κάνω τίποτα απ’ όλα όσα έχω κάνει. Επειδή έχω τελειώσει την Ακαδημία Χορού της Μόσχας (τριετή φοίτηση), μπορώ να κάνω μετεκπαίδευση άμεσα όπου θέλω. Στην Ελλάδα συμβαίνει το εντελώς αντίθετο και πλήρως απίστευτο: τελειώνεις μια σχολή χορού (κρατική ή ιδιωτική) με τριετή φοίτηση. Μετά δεν μπορείς να πας έξω για μεταπτυχιακό, αλλά πρέπει να ξανασπουδάσεις έξω, ώστε να πάρεις το βασικό πτυχίο και μετά να μπεις στο κομμάτι της μετεκπαίδευσης για ανώτερο πτυχίο. Είμαστε πολύ πίσω ως χώρα σε όλα αυτά και είναι εντελώς άδικο και προβληματικό.

Στην Ελλάδα μόνο υποστηρικτικοί δεν είναι κράτος και φορείς προς τους καλλιτέχνες. Εχουμε αναρωτηθεί με ποιον τρόπο μας αφορά ο πολιτισμός; Πώς δεν τον στηρίζουν οι θεσμικοί παράγοντες και δεν τον επιδοτούν με κάποιο ουσιαστικό τρόπο; Μου φαίνεται αδιανόητο να μην τους ενδιαφέρει ο σύγχρονος πολιτισμός, ειδικά στη χώρα που “γέννησε” το θέατρο και τις παραστατικές τέχνες! Πάω στο εξωτερικό, στις ΗΠΑ για παράδειγμα, που δεν διαθέτουν την ιστορική σχέση και κουλτούρα που έχουμε εμείς με τον πολιτισμό, κι όμως είναι δεκαπέντε βήματα μπροστά ήδη! Και λέω: είναι δυνατόν; Γιατί; Η μόνη απάντηση είναι γιατί κάποιοι δεν θέλουν! Τα καμπαρέ είναι η ιστορική πολιτισμική κουλτούρα των ΗΠΑ και τώρα έχουν φτάσει να έχουν σοβαρές παραγωγές, σοβαρές επιδοτήσεις, νέους ανθρώπους που μπορούν να κυνηγήσουν εκεί τα όνειρά τους και να εξελιχθούν, που έχουν έναν ικανό και ενδιαφέροντα ανταγωνισμό για έναν καλλιτέχνη. Στην Ελλάδα είμαστε πραγματικά στο άλλο άκρο!».

ℹ️ Η παράσταση «Platform B, ένας αγώνας σιωπής» συνεχίζεται για ακόμα τρεις βραδιές, Παρασκευή με Κυριακή (24, 25, 26/2) στις 21.15. Στο θέατρο Ροές (Ιάκχου 16, Γκάζι). Εισιτήρια: viva.gr. Ερμηνεύουν: Νίκος Γονίδης, Αναστασία Μήλου, Κατερίνα Μοίρα, Σπύρος Ντόγκας, Εύα Σταυρογιάννη. Φωνή: Φάνης Μουρατίδης. Μουσική: Αντώνης Παπακωνσταντίνου.