«Tώρα δεν είναι ώρα της σιωπής, είναι ώρα της φωνής»

«Δεν πρόκειται να ξεχάσουμε» και «Καμιά συγκάλυψη» φώναξαν εκατοντάδες μαθητές των Μουσικών και Καλλιτεχνικών Σχολείων της Αττικής, που το πρωί της Παρασκευής συγκεντρώθηκαν στο Σύνταγμα για να στείλουν το δικό τους μήνυμα οργής για το έγκλημα στα Τέμπη. Και το έκαναν με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο ως παιδιά της τέχνης: οργάνωσαν μια συναυλία, τραγούδησαν, χόρεψαν και ζωγράφισαν.

Η ξεχωριστή διαμαρτυρία διοργανώθηκε από τα Καλλιτεχνικά Σχολεία Αθήνας, Γέρακα, Περιστερίου και Κερατσινίου και από τα Μουσικά Σχολεία Παλλήνης, Πειραιά, Αθήνας, Ιλίου και Αλίμου. Και οι περαστικοί πολίτες κοντοστέκονταν για να ακούσουν τα παιδιά, τα συνθήματά τους, τα τραγούδια τους, τον παλμό τους.

«Ως Καλλιτεχνικά και Μουσικά Σχολεία διαμαρτυρόμαστε για το προδιαγεγραμμένο έγκλημα στα Τέμπη που κόστισε τόσες ανθρώπινες ζωές, τόσους νέους ανθρώπους σαν και εμάς, μαθητές, φοιτητές», είπε από το μικρόφωνο η Κωνσταντίνα Κατσιάρη, μαθήτρια και πρόεδρος του 15μελούς του Καλλιτεχνικού Σχολείου Περιστερίου. Εδωσε έμφαση στο γεγονός ότι οι εργαζόμενοι «εδώ και πολύ καιρό προειδοποιούσαν ότι πρέπει να γίνει κάτι για να μην υπάρξει ατύχημα, αλλά -όπως πάντα- οι κυβερνήσεις, το κράτος και οι εταιρείες δεν έδωσαν ούτε ευρώ για την ασφάλεια στη λειτουργία και τις υποδομές των μετακινήσεων (…) Τα Καλλιτεχνικά και Μουσικά Σχολεία φωνάζουμε: Δεν πρόκειται να ξεχάσουμε τα θύματα, τους τραυματίες. Παλεύουμε γι’ αυτούς, για εμάς, για τη ζωή μας, για τα δικαιώματά μας. Γιατί τώρα δεν είναι ώρα της σιωπής, είναι ώρα της φωνής και του αγώνα. Τους το χρωστάμε. Με σεβασμό και ενσυναίσθηση, με οργή και συντονισμό, φωνάζουμε για τους νεκρούς μας».

«Το ποτέ ξανά πρέπει να το πούμε εμείς και όχι εκείνοι που τώρα κλαίνε με κροκοδείλια δάκρυα» επισημαίνει η Κωνσταντίνα Κατσιάρη στην «Εφ.Συν.», ξεκαθαρίζοντας ότι τα σχολεία τους συμμετέχουν σε όλες τις κινητοποιήσεις του τελευταίου διαστήματος. «Απαιτούμε να μη συγκαλυφθεί αυτό το έγκλημα και απαιτούμε να υποστηρίζει αυτή η χώρα περισσότερο τους νέους και στις σπουδές τους και στις ζωές τους» μας λέει η Ελένη, μέλος του 15μελούς του Καλλιτεχνικού Σχολείου Περιστερίου. Και η σκληρή υπόμνηση από την Αλεξάνδρα: «Θέλουν να ξεχάσουμε τι συνέβη. Εμείς δεν ξεχνάμε (…) Ηταν φοιτητές, ήταν αδέλφια μας, ξαδέλφια μας, ήταν φίλοι μας. Θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς».