«Το “love letter” μου προς την ελληνική μουσική παράδοση»

Οταν παλαιότερα ρώτησα τη Δήμητρα Γαλάνη για κάποιους νέους μουσικούς, μου είπε ότι θεωρεί «αληθινό εγκέφαλο μiας μπάντας» τον Πέτρο Κλαμπάνη. Από τότε έχουν περάσει πολλά χρόνια και ο Πέτρος έχει γίνει ένας διεθνούς φήμης τζαζίστας (παίζει κοντραμπάσο) που δίνει συναυλίες σε όλο τον κόσμο. Το άλλο Σάββατο 28 Ιανουαρίου όμως θα παίξει στην Αθήνα, στον Φιλολογικό Σύλλογο «Παρνασσός». Και, μάλιστα, θα παρουσιάζει το νέο του project που βασίζεται σε ελληνικά παραδοσιακά τραγούδια! Το «Tora Collective». Κάπως κουφό όλο αυτό για εμάς που τον ξέρουμε ως τζαζίστα. Πώς ένας international μουσικός στρέφεται στην ελληνική παράδοση;

«Αυτή η στροφή έχει συμβεί από τα πρώτα μου χρόνια στη Νέα Υόρκη», μας λέει ο ίδιος. «Δεν κατάλαβα κι εγώ πώς έγινε. Για να είμαι ειλικρινής, πριν από αυτό, το focus μου ήταν σχεδόν ολοκληρωτικά η jazz. Στη Νέα Υόρκη έμαθα έναν μουσικό κόσμο τον οποίο ήξερα πολύ επιφανειακά και άρχισα να τον ανακαλύπτω ακούγοντας και παίζοντας. Η πρώτη μου απόπειρα να “πειράξω” ένα παραδοσιακό τραγούδι ήταν με τη διασκευή στο “Θαλασσάκι μου”, που την ηχογράφησα με τα γκρουπ μου στους πρώτους δύο δίσκους μου. Μετά ακολούθησε το “Χαρικλάκι”, του οποίου διασκευές υπάρχουν στο “Chrοma” και στο “Tora Collective”. Eχει κάτι πολύ ιδιαίτερο η ενασχόληση με τη μουσική του τόπου μας. Για μένα, συναισθηματικά και καλλιτεχνικά, είναι μια πραγματικά πολύτιμη διαδικασία».

• Τι ακριβώς είναι τελικά το «Tora Collective»;

Είναι το «love letter» μου προς την ελληνική μουσική παράδοση. Αυτό το άλμπουμ ήταν χρόνια στα σκαριά και νιώθω τυχερός για τον τρόπο που πραγματοποιήθηκε.

• Και με ποια κριτήρια έκανες την επιλογή των τραγουδιών;

Είναι όλα αγαπημένα μου. Υστερα, όλα τους έχουν έναν χαρακτήρα που μου επιτρέπει να πειραματιστώ με τη φόρμα, την αρμονία, τον ήχο και με αυτόν τον τρόπο να δημιουργηθεί ένα είδος αισθητικής σύγκλισης σε ένα ρεπερτόριο που είναι αρκετά ετερόκλητο. Η ελληνική παραδοσιακή μουσική είναι μια τεράστια «ομπρέλα» που καλύπτει είδη απ’ όλες τις περιοχές της χώρας. Το κάθε είδος έχει τον δικό του χαρακτήρα, επιρροές, ιστορία, ήχο. Είναι ένας κόσμος από μόνο του. Τελικά, όλα αυτά τα τραγούδια που επέλεξα, από τις διάφορες γωνιές και εποχές, μαζί με τρία νέα κομμάτια, έπρεπε να δημιουργήσουν ένα μουσικό αφήγημα το οποίο να έχει νόημα και ενδιαφέρον. Και νομίζω πως το καταφέραμε.

• Πόσα ανεξερεύνητα μονοπάτια υπάρχουν στην ελληνική παραδοσιακή μουσική;

Για μένα σίγουρα πολλά. Είναι ένας κόσμος που δεν γνωρίζω όσο θα ήθελα και που συνεχώς ανακαλύπτω. Οπως είπαμε, η κάθε περιοχή έχει τη δική της μουσική παράδοση με το ρεπερτόριο, τα ηχοχρώματα, τους χορούς.

• Τόσο πλούσια;

Χρειάζεται να σπουδάσει εθνομουσικολογία και να κάνει διδακτορικό κάποιος για να αντιληφθεί τον πλούτο και το εύρος της μουσικής μας παράδοσης.

• Και θα τα ακούσουμε live στον Φιλολογικό Σύλλογο «Παρνασσός», έναν χώρο με βαριά μουσική ιστορία. Το νιώθεις;

Βέβαια, και ήταν ο βασικός λόγος για τον οποίο τον επέλεξα. Είναι ένας πολύ ιστορικός χώρος της πόλης και συναφής με το μήνυμα και την αίσθηση του project. Επίσης, είναι ένας χώρος στην καρδιά της Αθήνας, στον οποίο πραγματοποιούνται πολύ ενδιαφέροντα events, συναυλίες, ομιλίες κ.λπ. που συνδυάζουν το παλιό και το καινούργιο με ιδιαίτερο τρόπο.

• Πες μας μια από τις πιο εντυπωσιακές σου συναυλίες στο εξωτερικό.

Το καλοκαίρι που πέρασε είχα τη χαρά να κάνω ένα αρκετά εκτεταμένο τουρ με τη συνεργάτιδά μου Arooj Aftab. Παίξαμε σε μεγάλα ροκ/ποπ/world music φεστιβάλ της Ευρώπης, όπως το Primavera, το Edinburg Music Festival, το Rock in Rio, το Glastonbury, το Rosklilde.

• Μα αυτά είναι ροκ φεστιβάλ…

Ηταν εντυπωσιακό λοιπόν. Οχι τόσο το μέγεθος των events, όσο το γεγονός ότι παρουσιάζαμε πολύ intimate και ευαίσθητη μουσική, από φωνή, άρπα (ή κλασική κιθάρα) και κοντραμπάσο σε ένα κοινό που έχει πάει εκεί για να χτυπηθεί ως επί το πλείστον. Παρ’ όλα αυτά, η αποδοχή ήταν εντυπωσιακή.

• Και πες μας και την πιο περίεργη και μακρινή χώρα όπου έχεις παίξει ποτέ.

Νομίζω ότι αυτή είναι η Κίνα. Είχαμε κάνει ένα μικρό τουρ με τον συνεργάτη μου Χρήστο Ραφαηλίδη το 2014. Παίξαμε στη Σενζέν και μερικές πόλεις εκεί κοντά – πρόκειται για την περιοχή που συνορεύει με το Χονγκ Κονγκ. Θυμάμαι πως νιώθαμε λίγο σαν εξωγήινοι, on και off stage. Οι άνθρωποι μας σταματούσαν για να βγάλουν φωτογραφίες επειδή δεν ήταν συνηθισμένοι στην παρουσία Ευρωπαίων, πράγμα που μάλλον έχει αλλάξει πλέον.

• Στο εξωτερικό είσαι ένας μουσικός ή ένας Ελληνας μουσικός;

Δεν είμαι σίγουρος αν αυτά τα δύο μπορούν να διαχωριστούν. Το γεγονός ότι έχω μεγαλώσει στην Ελλάδα με ορίζει σε μεγάλο βαθμό. Η σχέση μου με την κουλτούρα μας είναι τόσο εδραιωμένη που, θέλοντας και μη, χαρακτηρίζομαι βαθιά από αυτή. Βρίσκω πολύ ενδιαφέρον να ακούω την «προφορά» των μουσικών στα διάφορα μουσικά στιλ. Αρκεί αυτό να γίνεται με επίγνωση, περιέργεια και ευαισθησία.

♦ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: Σάββατο 28 Ιανουαρίου. Ωρα έναρξης: 21.00, Φιλολογικός Σύλλογος «Παρνασσός» (πλ. Αγίου Γεωργίου Καρύτση 8, Αθήνα). Γενική είσοδος: 15 ευρώ. Τραγουδάει η Αρετή Κετιμέ.