Οταν το πρωί της 24/2/2022 Ρώσοι αλεξιπτωτιστές έπεσαν στο αεροδρόμιο του Κιέβου όλα συνηγορούσαν ότι η ανατροπή του Ζελένσκι ήταν θέμα ημερών με τη νέα κατάσταση πραγμάτων να αποδέχεται καθεστώς ουδετερότητας για την Ουκρανία.
Δέκα μήνες μετά είναι φανερό ότι η μόνη συμβιβαστική ρεαλιστική προοπτική είναι να «παγώσουν» οι συγκρούσεις στις σημερινές γραμμές του μετώπου με τις ρωσικές δυνάμεις να ελέγχουν τα κατεχόμενα και την Ουκρανία να είναι πλέον de facto μέλος του ΝΑΤΟ.
Το παραπάνω σενάριο σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί επιτυχία της Ρωσίας:
● Πρώτον, δεν μπόρεσαν οι ρωσικές δυνάμεις να καταλάβουν την Οδησσό ή το Χάρκοβο, ώστε να μπορούν να πιέσουν το Κίεβο να αποδεχθεί καθεστώς ουδετερότητας με μηχανισμούς ελέγχου και διεθνείς εγγυήσεις.
● Δεύτερον, με τη σύγκρουση να είναι μέχρι στιγμής ελεγχόμενη και το κόστος των παρενεργειών των κυρώσεων στη Δύση διαχειρίσιμο δεν υπάρχει δυνατότητα συνολικής επαναδιαπραγμάτευσης της συμμετοχής της Ρωσίας στην εγγύηση της ευρωπαϊκής ασφάλειας.
Οταν το 2014 η Ρωσία προσάρτησε την Κριμαία, ο τότε πρέσβης των ΗΠΑ στη Μόσχα είχε πει ότι το Κρεμλίνο κέρδισε τη στρατηγικής σημασίας χερσόνησο, αλλά έχασε την Ουκρανία.
Σήμερα θα μπορούσαμε να πούμε ότι η Ρωσία κατέκτησε το 20% της ουκρανικής επικράτειας και έχασε την Ευρώπη και -κατά κύριο λόγο- τη Γερμανία.
Ανεξάρτητα δηλαδή από τα όποια εδαφικά της κέρδη η Ρωσία του Πούτιν, που θεώρησε τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς σαν περικύκλωση–απομόνωσή της, θα έχει πληρώσει πολύ ακριβό αντίτιμο για τα εδαφικά της κέρδη.
Το αντίτιμο εξυπακούεται ότι δεν είναι άλλο από την επιδείνωση της απομόνωσης–περικύκλωσής της από τη Δύση.
Μια κλασική δηλαδή περίπτωση αυτοεκπληρούμενης προφητείας όπου επισπεύδεται η δυσμενής εξέλιξη που επιδιώκεται να αποτραπεί.
Ετσι το μήνυμα Πούτιν δεν διαβάζεται ως προτεραιότητα στην αναζήτηση συμβιβαστικής λύσης, αλλά ως μια στοχευμένη πίεση στη Δύση με την ελπίδα ότι οι μέχρι στιγμής καταγραφείσες ρωγμές στη συμμαχική ενότητα να μεταλλαχθούν σε ρήγματα.
Εχει τη δυνατότητα η Ρωσία να πραγματοποιήσει επιχειρήσεις στην περιοχή του Χάρκοβο και να κινηθεί προς την Οδησσό ώστε να υπαγορεύσει το πλαίσιο της διαπραγμάτευσης και τους όρους του συμβιβασμού;
Η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα θα έχει καθοριστική σημασία για την επιρροή της Μόσχας στις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ.
Είτε η Μόσχα θα διορθώσει την ασύντακτη διάλυση της ΕΣΣΔ το 1991 ή θα καταγράψει με δική της ευθύνη τον δεύτερο θάνατό της.
