Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google
Υπάρχει μια σημαντική παράμετρος στη γενική βούληση που θέτει ο Ρουσσώ ως κυριαρχία (για την ακρίβεια την άσκηση της γενικής βούλησης), καθώς σε αυτή την περίπτωση η βούληση δεν μπορεί να εκχωρηθεί – Η εξουσία μπορεί. Με αποτέλεσμα παρότι εμφανίζεται να είναι πάντα σωστή, τελικά να δημιουργεί αδιέξοδα στην ίδια τη δημοκρατία. Με τον Μαρξ να διαπιστώνει ότι το πολιτικό κράτος θα μαραθεί και θα εξαφανιστεί στην πραγματική δημοκρατία, αλλά τον Λεφόρ από την πλευρά του να συμπληρώνει ότι είναι η ίδια δημοκρατία που είναι συνδεδεμένη με τον καπιταλισμό.
Mε την αντιπροσώπευση να εκλαμβάνεται ως όψη ολιγαρχίας, καθώς η αντιπροσωπευτική δημοκρατία (με αυτούς τους όρους την διαπραγματευόμαστε εδώ) δίνει ορατότητα στους διορισμένους αντιπροσώπους. Αλλά μέσω της ανάθεσης και της ενσωμάτωσης η πολιτική αντιπροσώπευση συρρικνώνει τον δημόσιο χώρο, λόγο, πρακτική. Άρα για ποια πολιτική μιλάμε, από ποιον και για ποιον; Γιατί είναι η κατάργηση της πολιτικής που κρύβει από πίσω της την θεολογία και δεν αποκαθιστά τον αισθητό κόσμο – Για αυτό χρειάζεται η πολιτική να εδραιωθεί, να την υπερβεί. Μπορεί;
Ο έμφυτος αυταρχισμός τού νεοφιλελευθερισμού δημιουργεί τη βάση για μια συγκεκριμένη συμπεριφορά, αντιπολιτική, αντιδημοκρατική, μια αδιαφορία των πολιτών (παρόλες τις νομικές κατοχυρώσεις της εξουσίας προς αυτούς) για ενασχόληση και συμμετοχή στις πολιτικές διεργασίες. Κι εδώ έχει ενδιαφέρον η τελευταία εργασία τού Γεράσιμου Κουζέλη, καθηγητή Επιστημολογίας και Κοινωνιολογίας τής Γνώσης στο ΕΚΠΑ, με τίτλο Δημοκρατικός και Αντιδημοκρατικός λόγος (εκδόσεις Νήσος). Μια παρέμβαση στα δημόσια πράγματα που ξεφεύγει από τον τυπικό αριστερό ακαδημαϊκό λόγο – Κι αυτό είναι σημαντικό και καθόλου αυτονόητο.
Εξαιρετικό ενδιαφέρον έχει η αναφορά στη δημοκρατία ως κενό σημαίνον και η αναντιστοιχία στη λήψη αποφάσεων, λόγω της απουσίας τού δήμου, ακριβώς μέσω της αντιστροφής των όρων της δημοκρατίας. Επίσης, ξεχωρίζει η ιστορικοποίηση που γίνεται στον φασισμό με την αναφορά στις προνεωτερικές πρακτικές του (αν και όντως αναδύθηκε και κυριάρχησε εντός καπιταλισμού) – Δηλαδή εντοπίζει τον φασισμό όχι μόνο μέσα από αυτή την καπιταλιστική του ανάγνωση, όταν ακόμα και παλιοί αναρχικοί δεν μπορούν να ξεφύγουν από το οριακό και αυστηρό δίπολο.
Ο Γ. Κουζέλης δεν χρειάζεται συστάσεις στους χώρους διανόησης. Oύτε έχει κάποιο νόημα να συνομιλήσει ένα αρθράκι με το βιβλίο του που κυκλοφόρησε πρόσφατα. Επιμένω, όμως, ότι η τελευταία του εργασία ξεφεύγει αισθητά από τον χιλιοειπωμένο αριστερό λόγο – Ειδικά αυτόν που αναπτύσσεται εντός της ακαδημαϊκής κοινότητας. Κι αυτό από μόνο του είναι σπουδαίο. Και σίγουρα επαρκές για να δώσει στον Δημοκρατικό και αντιδημοκρατικό λόγο έξτρα ενδιαφέρον στην ανάγνωση.
-320x213.jpg)
