Από χθες με την υπογραφή της Συνθήκης Ισπανίας – Γαλλίας στη Βαρκελώνη από τους Μακρόν και Σάντσεθ το Παρίσι έχει θεσμικά κατοχυρωμένη Ειδική Σχέση με τρεις ευρωπαϊκές δυνάμεις.
Δίπλα στη Συνθήκη του Ελιζέ του 1963 που υπέγραψαν οι Ντε Γκολ και Αντενάουερ, η οποία -επικαιροποιημένη- ορίζει το πλαίσιο της γαλλογερμανικής συνεργασίας, προστέθηκε στα τέλη του 2021 η Συνθήκη του Κυρηνάλιου, που υπέγραψαν οι Μακρόν και Ντράγκι, και από χθες η Συνθήκη της Βαρκελώνης με τις υπογραφές των Μακρόν και Σάντσεθ.
Αθροιστικά η διαμόρφωση ενός ευρωπαϊκού κουαρτέτου εμπεριέχει μια δυναμική πιέσεων προς τη Γερμανία να εγκαταλείψει τη χρόνια αντίθεσή της με την αμοιβαιοποίηση των κινδύνων μέσω του κοινού δανεισμού, καθώς και της μεταφοράς πόρων από τον πλεονασματικό Βορρά στον ελλειμματικό Νότο.
Η Ιταλία και η Ισπανία ήταν παραδοσιακά από καχύποπτες έως αρνητικές στις φιλοδοξίες της Γαλλίας να ηγηθεί του Νότου της Ε.Ε. και να διαδραματίσει ηγετικό ρόλο στη Μεσόγειο.
Οταν το 2007, αμέσως μετά την εκλογή του, ο Σαρκοζί πρότεινε την Ενωση για την Μεσόγειο, Ιταλία και Ισπανία μαζί με τη Γερμανία απονεύρωσαν την πρόταση καθώς την είχαν καταγράψει ως προσπάθεια δημιουργίας μιας αποκλειστικής ζώνης επιρροής της Γαλλίας.
Η αδιαπραγμάτευτη περιχαράκωση της Γερμανίας στη μόνιμη περιοριστική δημοσιονομική πολιτική στην ευρωζώνη ώθησε τη Ρώμη και τη Μαδρίτη να παραμερίσουν ιστορικούς ανταγωνισμούς με τη Γαλλία, που είχαν βάθος αιώνων.
Τούτων λεχθέντων, για να προσγειωθούμε στην πραγματικότητα, η δυνατότητα συντονισμού της ευρωπαϊκής στρατηγικής των τεσσάρων προκύπτει σε μια στιγμή γενικευμένης απαξίωσης της ευρωπαϊκής ενοποίησης στην κοινωνία όχι μόνο των παραπάνω χωρών, αλλά συνολικά της Ευρώπης. Χθες η πραγματικότητα δεν ήταν η επικύρωση μιας συμμαχίας κορυφής Γαλλίας και Ισπανίας, αλλά οι κινητοποιήσεις εναντίον της μεταρρύθμισης του συνταξιοδοτικού που προώθησε ο Μακρόν.
Μπορεί να λειτουργήσει το κουαρτέτο ως σκληρός πυρήνας μιας συνεκτικής Ε.Ε. ή θα είναι δίπλα στους Φειδωλούς του Βορρά και τους μινιμαλιστές του Βίζεγκραντ μία από τις πολλές ενδοευρωπαϊκές συσπειρώσεις;
Η προσέγγιση της Γαλλίας του Μακρόν και της Ισπανίας του Σάντσεθ στην πραγματικότητα ισορροπεί την ευρωπαϊκή αδρανοποίηση της Ρώμης, καθώς στα ηνία της χώρας δεν βρίσκεται πλέον ο Ντράγκι αλλά η Μελόνι.
Στην Αγγλία συνηθίζουν να λένε «πολύ λίγο, πολύ αργά», μια απαξιωτική αποτίμηση που δεν αφορά μόνο το κουαρτέτο, αλλά την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση συνολικά.
