Λεπέν, Μελόνι και Φάρατζ ούτε στα πιο τολμηρά όνειρά τους δεν θα μπορούσαν να φανταστούν τη βελγική αστυνομία να πραγματοποιεί εφόδους στο Ευρωκοινοβούλιο και να σφραγίζει γραφεία.
Το σκηνικό παραπέμπει στη Γαλλία και πιο συγκεκριμένα στην 6.2.1934 όταν, στον απόηχο του χρηματοπιστωτικού σκανδάλου Σταβίνσκι, ακροδεξιές ένοπλες ομάδες μαζί με οργανώσεις παλαιών πολεμιστών με το σύνθημα «Εξω οι κλέφτες» επιχείρησαν να καταλάβουν το κτίριο της Βουλής, η φρουρά της οποίας άνοιξε πυρ με αποτέλεσμα δεκάδες νεκρούς.
Η απαξίωση είναι διπλή, ταυτόχρονη και πολύ πιθανόν μοιραία για τη συνολική δυναμική της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.
Από τη μια μεριά οι υπουργοί Ενέργειας της Ε.Ε. μοιραίοι και άβουλοι αδυνατούν να διατυπώσουν μια άξια του ονόματός της Ενεργειακή Στρατηγική και εδώ και μήνες κλοτσούν το τενεκεδάκι μην μπορώντας πλέον ούτε να σώσουν τα προσχήματα.
Από την άλλη, η θεσμική Ευρώπη των Βρυξελλών κάνει ή μάλλον δεν κάνει τίποτε που θα μπορούσε να διασκεδάσει την εντύπωση ότι υποθέσεις σαν το Κατάργκεϊτ είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση, με τα λόμπι της βελγικής πρωτεύουσας να έχουν στήσει ένα σκηνικό Αγριας Δύσης, διαφθοράς και διαπλοκής.
Δεν χρειάζεται να διαβεί κανείς τον Ρουβίκωνα της νομιμότητας και της κανονικότητας για να διαπιστώσει την έκταση του προβλήματος, καθώς η πλειονότητα των κορυφαίων Ευρωπαίων αξιωματούχων μόλις λήξει η θητεία τους μεταπηδούν με κάθε επισημότητα σε εταιρείες συμβούλων που προωθούν τα συμφέροντα μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.
Στο Παρίσι τού 1934, την επόμενη μέρα του αποτυχημένου ακροδεξιού πραξικοπήματος, γεννήθηκε η συσπείρωση των δημοκρατικών δυνάμεων που οδήγησε στη δημιουργία του Λαϊκού Μετώπου και στη θωράκιση του δημοκρατικού καθεστώτος.
Περιμένει κανείς σήμερα να συγκινηθούν οι Ευρωπαίοι πολίτες ώστε να κινητοποιηθούν για να φράξουν τον δρόμο στην Ακροδεξιά, η οποία από τη Βαρσοβία, τη Ρώμη μέχρι και το Παρίσι προτείνει ως πανάκεια την επιστροφή στην εθνική περιχαράκωση;
Η Δικαιοσύνη, ακόμη και στην πιο εξιδανικευμένη εκδοχή της, δεν αρκεί για να θωρακίσει τη Δημοκρατία σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, χωρίς πολιτική βούληση για θεσμική θωράκιση κατά της διαφθοράς. Κλασικό παράδειγμα η επιχείρηση «καθαρά χέρια» του δικαστή Ντι Πιέτρο στις αρχές της δεκαετίας του 1990 στην Ιταλία, που οδήγησε στη διάλυση της όντως διεφθαρμένης μετά από μισό αιώνα στην εξουσία Χριστιανοδημοκρατίας και στην επανεμφάνιση, χωρίς προσχήματα, των νοσταλγών του Μουσολίνι ως μεταφασιστών!
