Η Ρωσία, όπως προκύπτει από τις πρόσφατες σχετικές δηλώσεις του Πούτιν, ετοιμάζεται για μακρά περίοδο απομόνωσής της από τους ευρωπαϊκούς συσχετισμούς.
Αλλες δυο φορές η Ρωσία και η ΕΣΣΔ βρέθηκαν σε ανάλογη θέση, με ολέθριες παρενέργειες για τη συνολική ασφάλεια της Γηραιάς Ηπείρου.
Το 1815, η Ρωσία έβαλε τη σφραγίδα της στη Νέα Τάξη Πραγμάτων, που διαμορφώθηκε μετά την ήττα του Ναπολέοντα.
Η επέκτασή της με την προσάρτηση της Πολωνίας και της Φινλανδίας αλλά και προς τον Καύκασο με τη διαρκή προώθησή της σε βάρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των συμμάχων της οδήγησαν, το 1853, στον Κριμαϊκό Πόλεμο.
Βρετανία, Γαλλία και Οθωμανική Αυτοκρατορία, τρία χρόνια αργότερα, ανάγκασαν τη Ρωσία να ζητήσει τερματισμό του πολέμου, υπό δυσμενείς όρους, με πιο επαχθή την απαγόρευση ρωσικών πολεμικών πλοίων στη Μαύρη Θάλασσα.
Η απομόνωση της Ρωσίας διήρκεσε μέχρι τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο, το 1877-78, που τερματίσθηκε με τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου και το Συνέδριο του Βερολίνου.
Στην περίοδο της απομόνωσης της Ρωσίας από την Ευρώπη, ο χάρτης της Γηραιάς Ηπείρου άλλαξε, με κύρια γεγονότα την ενοποίηση της Ιταλίας και της Γερμανίας, έπειτα από μία σειρά από πολέμους.
Η δεύτερη απομόνωση της Ρωσίας – ΕΣΣΔ ξεκινά με την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 και τερματίζεται με την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία το 1933, με τον πρωθυπουργό της Γαλλίας, Λαβάλ, να υπογράφει διμερή συμμαχία με τον Στάλιν, το 1935.
Στην αρχή της περιόδου αυτής, η Σοβιετική Ρωσία σχημάτισε ένα ετερόκλητο μέτωπο δυσαρεστημένων πρώτα με την επαναστατική κυβέρνηση του Κεμάλ και, αμέσως μετά, με τη Γερμανία της Βαϊμάρης, στο Ραπάλο της Ιταλίας.
Κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου 1947-1991, η Ρωσία δεν απομονώθηκε, γιατί είχε κατοχυρωμένο ρόλο ως συνεγγυήτρια της Συμφωνίας της Γιάλτας, που καθόρισε για μισό περίπου αιώνα το καθεστώς ασφαλείας της Ευρώπης.
Σήμερα, σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης αλλά και ανάδυσης ενός πολυκεντρικού-πολυπολικού κόσμου, η απειλή απομόνωσης της Ρωσίας από την Ευρώπη πρώτον έχει σχετική αξία, διότι, όπως απεδείχθη, δεν επηρεάζει τις σχέσεις της Μόσχας με τις υπόλοιπες αναδυόμενες ή και παλαιότερες περιφερειακές δυνάμεις.
Η ταυτόχρονη απομόνωση της Ρωσίας στην Ευρώπη και η αποχώρηση της Βρετανίας από την Ε.Ε. είναι δύο διαφορετικής φύσης και βαρύτητας εξελίξεις, αλλά έχουν έναν κοινό παρονομαστή.
Μαζι τερματίζουν μια σταθερά των γεωπολιτικών συσχετισμών της Γηραιάς Ηπείρου που διαμορφώθηκε στη διάρκεια του 18ου αιώνα, μέχρι ο Γιέλτσιν να διαλύσει την ΕΣΣΔ και ο Κάμερον να οδηγήσει το Ηνωμένο Βασίλειο εκτός Ε.Ε.
Τον 18ο αιώνα, η Ρωσία κατέκτησε χερσαίες προσβάσεις στη Βαλτική και στη Μαύρη Θάλασσα και από περίκλειστη ευρασιατική στέπα έγινε μεγάλη δύναμη.
Την ίδια εποχή, στις αρχές του 18ου αιώνα, ενώθηκαν η Αγγλία και η Σκοτία στη Μεγάλη Βρετανία και, στο τέλος, η Ιρλανδία μαζί με τη Βρετανία ενώθηκαν στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Από τότε, Ρωσία και Βρετανία διαμόρφωσαν τους συσχετισμούς και τις ισορροπίες που απαγόρευαν σε οποιαδήποτε Μεγάλη Δύναμη της ηπειρωτικής Ευρώπης να εγκαθιδρύσει περιφερειακή ηγεμονία.
Χωρίς τη Ρωσία και τη Βρετανία, δεν μπορεί να υπάρξει σταθερό και εγγυημένο καθεστώς ασφαλείας συνολικά για την Ευρώπη.
Αν η Βρετανία αναζωογονήσει την ειδική σχέση της με τις ΗΠΑ και αν η Ρωσία στραφεί προς την Ασία, τότε η υπόλοιπη Ευρώπη δεν μπορεί παρά είτε να είναι γερμανική Ευρώπη είτε να τελεί υπό την εξισορροπητική επιδιαιτησία των ΗΠΑ είτε, τέλος, μόνιμο πεδίο εσωτερικών αντιπαραθέσεων και διαρκούς αστάθειας.
