«Βραζιλιάνικα υλικά, ισπανικά εργαλεία»

Συζήτηση με τον 37χρονο Φελίπε Περόνε, τον παίκτη-βαρόμετρο της Μπαρτσελονέτα στο γκρέμισμα του «ερυθρόλευκου» αήττητου (7-9), την Τρίτη στη… θάλασσα του Πειραιά. Κι ό,τι κατάλαβες κατάλαβες απ’ όσα βιαστικά μα καίρια μας είπε ο γεννημένος στη Βραζιλία παίκτης της υδατοσφαίρισης αλλά κάτοχος ισπανικής υπηκοότητας.

Ο σκόρερ των καθοριστικών γκολ-κριτηρίων όπως αποδείχθηκαν για την έκβαση του παιχνιδιού. Τι εννοούμε «ό,τι κατάλαβες κατάλαβες»; Πως στη σύντομη επικοινωνία μας πριν πάρει το αεροπλάνο για την επιστροφή στην παραλία της Βαρκελώνης (αυτή είναι η Barceloneta), εκφράστηκε με τρόπο που δεν έχει συνηθίσει το… μέσο μάτι και αυτί, δεν εγκλωβίστηκε σε όσα έπρεπε να πει αλλά είπε όσα ήθελε. Το παρατηρήσαμε και το επιβεβαίωσε, νωρίτερα είχε εκμηδενίσει αλλά και αναδείξει τους προπονητές. Σπάνια συμβαίνει αυτό από παίκτες-υπαλλήλους στον επαγγελματικό αθλητισμό της στυγνής εποχής μας.

«Είχαμε θέληση, καρδιά. Αν δεν έχεις αυτά τα δύο, ό,τι κι αν σου πει ο προπονητής δεν καταφέρνεις τίποτα».

• Ιδιο αποτέλεσμα, 2-2, στα τρία πρώτα οκτάλεπτα. Στο τέλος;

«Στο τέλος, είπα στον εαυτό μου “θα κάνεις αυτό που πρέπει να τελειώνουμε;”. Και με… άκουσα, πήρα εντολή απ’ την καρδιά. Μόνο έτσι καταφέρνεις σημαντικά αποτελέσματα. Στην πισίνα, στα γήπεδα; Γενικότερα, στη ζωή».

• Γεννημένος στη Βραζιλία, ενταγμένος, με ισπανική υπηκοότητα, στην ισπανική κοινωνία. Ποιος μίλησε πριν; Ο… Βραζιλιάνος ή ο Ισπανός;

«Ο τυχερός Περόνε μίλησε. Τυχερός επειδή η αλληλοσυμπλήρωση βραζιλιάνικης και ισπανικής ιδιοσυγκρασίας, ταυτότητας είναι ο ασφαλής δρόμος για να περνάς καλά, να πετυχαίνεις τους στόχους σου. Το λέω συχνά: Από εκεί που γεννήθηκα στη Βραζιλία κληρονόμησα τα καλύτερα υλικά και εκεί που αποφάσισα να ζω, στην Ισπανία, βρήκα τα… κατάλληλα εργαλεία για να κάνω τα ίδια υλικά χρυσάφι. Ακούγεται παράλογο αλλά είναι αληθινό: Στην Ισπανία το συναίσθημα, πόσο μάλλον γνήσιο, πηγαίο συναίσθημα όπως το βραζιλιάνικο, αγάπη για ζωή, χαρά, νίκες, μπαίνει σε ράγες, χωρίς όμως να χάσει την αυθεντικότητά του. Τώρα δεν μιλώ θεωρητικά. Ο,τι μόλις είπα είναι εξήγηση και για τη νίκη της Μπαρτσελονέτα απέναντι στον Ολυμπιακό, ειδικά και για τη δική μου απόδοση. Πέτυχα δύο γκολ στο τελευταίο οκτάλεπτο, το πρώτο ήταν ψυχολογικά καθοριστικό επειδή ο Ολυμπιακός είχε πιστέψει πως θα γυρίσει το παιχνίδι. Τότε μπήκα στο… δωμάτιο με τα βραζιλιάνικα υλικά, τράβηξα απ’ την τσέπη τα ισπανικά εργαλεία και βοήθησα για την ανατροπή.

Τώρα τι θα με ρωτήσεις; “Πώς μπορεί να τα κάνει όλα αυτά ένας παίκτης ηλικίας 37 χρόνων;”. Οταν αγαπάς κάτι όλα γίνονται. Ανεξάρτητα από τις τυπικές οδηγίες που παίρνεις από τους προπονητές! Αλλωστε κάθε σοβαρός προπονητής το παραδέχεται: “Ο,τι σωστό κι αν πούμε εμείς, αν ο παίκτης δεν το πιστεύει, τότε…”».

• Οδηγία και για την πανδημία του κορονοϊού ακούγονται οι ίδιες λέξεις.

«Σωστά, δεν το είχα σκεφτεί ποτέ. Αρκεί οι κοινωνίες, με αγάπη μεταξύ των μελών τους και συνεργασίες, να γίνουν ομάδες. Είναι και ευκαιρία η πανδημία, όχι μόνο πρόβλημα».

• Ο Ολυμπιακός;

«Ομάδα με ικανότητες, ταλέντο και προσωπικότητα διακρίνεις σε κάποιους παίκτες του. Μπορεί, λοιπόν, να αξιοποιήσει τα συμπεράσματα της ήττας του από εμάς».

Αμέσως μετά πήρε τον δρόμο για το αεροδρόμιο. Τον καλούσε η πτήση για Βαρκελώνη. Δεν προλάβαμε να τον ρωτήσουμε λοιπόν για την ενίσχυση της ίδιας κοσμοθεωρίας (και όχι μόνο αθλητικής τακτικής) από την καταλανική ιδιοσυγκρασία. Αλλά μικρό το κακό. Ηδη μας είχε απαντήσει, έστω εμμέσως πλην σαφώς, καταφατικά με τα προηγούμενα λόγια του.