Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτές οι γιορτές είναι μετά την πανδημία οι πρώτες που μαρτυρούν μια επιστροφή στη φυσιολογική (ή έστω φυσιολογικότερη) ροή των πραγμάτων.
Φυσιολογική; Κάτω από τις υπερπολλαπλάσιες προτάσεις, ακούς την ανάσα ενός κόσμου που αγωνιά. Του κόσμου του σύγχρονου πολιτισμού που έχει δύο λόγους να αισθάνεται έτσι επιδιώκοντας: την αποκατάσταση της δημιουργικής του φόρας σε σχέση με τη δουλειά του, φόρα που ανακόπηκε βίαια από τον κορονοϊό, φρενάροντας ταλέντα και επιδιώξεις· και την επιδίωξη της οικονομικής του επιβίωσης που επίσης δέχτηκε αυτά τα δύο χρόνια «θανατηφόρο» πλήγμα.
Εξ ου και οι ενισχυμένες προσδοκίες αυτές τις μέρες των γιορτών· προσδοκίες που για εμάς «του Πολιτιστικού» σημαίνουν «βροχή» από δελτία Τύπου και παρακλήσεις να βοηθήσουμε προβάλλοντας ό,τι αξίζει τον κόπο. Δεν τα προλαβαίνουμε όλα. Ούτε εσείς θα τα προλάβετε. Κι αυτό είναι επίσης μια ένδειξη επιστροφής σε μια φυσιολογική πραγματικότητα, αλλά με όρους ακόμα πιο απαιτητικούς…
Σε αυτό το τοπίο, βέβαια, οι διοργανώσεις εκδηλώσεων από κρατικούς ή δημοτικούς φορείς θα ήταν μια πρωτοβουλία-δώρο για δημιουργούς και κοινό. Μια διοργάνωση υπαίθριων εκδηλώσεων με θεματικές, π.χ. μία εορταστική εβδομάδα αφιερωμένη στις τέχνες – μία τέχνη κάθε μέρα. Ιδέες υπάρχουν. Δυστυχώς δεν μπαίνουν στον κόπο να τις αναζητήσουν από τους συνεργάτες τους και να τις εφαρμόσουν οι καθ’ ύλην αρμόδιοι.
Πάρτε για παράδειγμα τον Δήμο Αθηναίων. Το πρωτοχρονιάτικο σόου που ετοιμάζει βασίζεται σε μια πολυδοκιμασμένη συνταγή στα πρότυπα του life style που δείχνει ότι εκπροσωπεί ο κ. Μπακογιάννης. Δύο ερμηνευτές, ο Μάριος Φραγκούλης και ο Γιώργος Περρής, θα κηρύξουν την έναρξη του νέου χρόνου με μια «γιορτή» στο Σύνταγμα. Αν κρίνω από την ερμηνευτική τους «ταυτότητα», με αποσπάσματα από διάσημα μιούζικαλ και πιο εύπεπτες άριες –εικάζω. Το «λαμπερό» μουσικό πρόγραμμα με «ηχηρά»(;) ονόματα είναι μια ιδέα που εφαρμόστηκε από όλους τους δημάρχους Αθηναίων –που ήταν και μεγαλύτερης ηλικίας από τον τωρινό.
Ο Σάκης Ρουβάς και ο Μάριος Φραγκούλης είναι το καλύτερο που μπόρεσε να σκεφτεί επί των ημερών του ο σημερινός δήμαρχος και μάλιστα σε μια περίοδο που όλος ο σύγχρονος πολιτισμός αγωνιά να υπάρξει;
