Η Εθνική Γαλλίας διαθέτει μερικούς από τους καλύτερους παίκτες στον κόσμο. Πάνω απ’ όλους τον Κιλιάν Μπαπέ. Αλλά και τον τρομερό Αντουάν Γκριεζμάν, που σε αυτό το Μουντιάλ παίζει σε άλλη θέση και βασικά είναι παντού. Διαθέτει και τον Ζιρού, τον Βαράν, τον Γιορίς, για να μην ξεχάσουμε τα βαριά χαρτιά που λείπουν: Μπενζεμά, Πογκμπά, Καντέ.
Αναγκαστικά, μετά τις ατυχίες που τον βρήκαν, ο Ντιντιέ Ντεσάν θα έπρεπε να στηριχθεί και σε ρολίστες σε μια πορεία προς τον τελικό. Αυτό έκανε, και ειδικά χθες ήταν αυτοί που έδωσαν την πρόκριση.
Αυτοί που λέμε αφανείς ήρωες. ;Oπως το λένε οι Άγγλοι «unsung heroes» και οι ίδιοι οι Γάλλοι «heros meconnus»… Κι από δαύτους έχουν μπόλικους οι παγκόσμιοι πρωταθλητές σε αυτή τους την περιπέτεια. Δείγμα ότι το βάθος των «Μπλε», αλλά και του γαλλικού ποδοσφαίρου είναι απύθμενο.
Από πού να ξεκινήσει κανείς… Από τους δύο παίκτες που μπήκαν χθες στην ενδεκάδα από το παράθυρο; Οι Ουπαμεκανό και Ραμπιό προσβλήθηκαν από ίωση και δεν κατάφεραν να αγωνιστούν. Ο δεύτερος μάλιστα έμεινε και στο ξενοδοχείο. ;Eτσι, ο Ντεσάν έβαλε στη θέση τους τους Κονατέ και Φοφανά.
Ο στόπερ της Λίβερπουλ έκανε ματς καριέρας και ήδη έβαλε υποψηφιότητα για βασικός την Κυριακή, ακόμη κι αν αναρρώσει ο παίκτης της Μπάγερν. Είχε σωστές πέντε υποδοχές της μπάλας, 3 ανακτήσεις, πέντε σωστά διωξίματα από την περιοχή του, δύο μονομαχίες εδάφους, 100% κερδισμένες μάχες στον αέρα και δύο τάκλιν. Το ένα, ουσιαστικά μισό γκολ, αφού αν περνούσε η μπάλα από τη σέντρα του Αμαλάχ, ο Μπουφάλ ήταν μόνος του προ κενής εστίας με το σκορ στο 1-0.
Ο άπειρος Φοφανά της Μονακό δεν έχει τα χαρακτηριστικά του Ραμπιό. Είναι περισσότερο «6άρι» παρά δημιουργικός μέσος. Ωστόσο, ήταν απαραίτητη η παρουσία του απέναντι στο σκληροτράχηλο κέντρο του Μαρόκου. Πριν συμπληρωθούν δέκα λεπτά αγώνα, είχε τρία κλεψίματα, παίζοντας άκρως επιθετική άμυνα. Προσπάθησε να βοηθήσει και στην ανάπτυξη και γενικά είχε μια πολύ καλή παρουσία.
Σκόρερ του πρώτου γκολ ήταν ο Τεό Ερναντές. Είδε τον αδελφό του να αποχωρεί με ρήξη χιαστού και πήρε αυτός τη θέση του στην ενδεκάδα. Με το δύσκολο σουτ του στο 5ο λεπτό άνοιξε το σκορ και φιλοδοξεί να συνεχίσει μια παράδοση: η Γαλλία έχει πάει πια σε τέσσερις τελικούς. Το 2006, όταν και έχασε από την Ιταλία, το γκολ του ημιτελικού με τους Πορτογάλους το είχε πετύχει ο Ζιντάν. Στους κερδισμένους της, όμως, οι σκόρερ των ημιτελικών που προηγήθηκαν ήταν αμυντικοί. Τιράμ το 1998, Ουμτιτί το 2018. Οιωνός και για φέτος; Μπορεί…
Μεγάλη βοήθεια στον προπονητή έδωσαν και οι αλλαγές. Ο Τιράμ ο νεότερος μπήκε φρέσκος και ορεξάτος, αναλαμβάνοντας αυτός την αριστερή πλευρά της επίθεσης, αντί για τον Μπαπέ που μεταφέρθηκε στο κέντρο. Κάθε του προσπάθεια έφερνε ανακατωσούρα στους Μαροκινούς και από μια τέτοια ξεκίνησε και το δεύτερο γκολ που καθάρισε την πρόκριση. Σκόρερ του 2-0 ο Κολό Μουανί. Μόλις είχε μπει στο ματς, βρήκε δίχτυα στην πρώτη του επαφή με την μπάλα και βρισκόμενος στο κατάλληλο σημείο την κατάλληλη στιγμή, έβαλε κι αυτός μια τεράστια πινελιά.
Όλοι αυτοί οι κύριοι που αναφέρουμε παραπάνω έγιναν κομβικοί σε ένα πολύ κρίσιμο ματς, έστω κι αν δεν τους περίμενε κανείς ως πρωταγωνιστές.
Ξέρουν και ξέρουμε ότι σε περίπτωση που η Γαλλία κατακτήσει το τρόπαιο, τα φώτα θα πέσουν στον Μπαπέ και τα άλλα αστέρια. Κανείς απ’ αυτούς δεν θα γίνει σύνθημα, ούτε τραγούδι. Είπαμε είναι οι «unsung heroes». Όμως, το όνομά τους θα γραφτεί κι αυτό στα βιβλία της Ιστορίας με χρυσά γράμματα και όχι ως απλή αναφορά. Δεν είναι και λίγο…
