Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν, μέρες γιορτής και αγάπης -για να χρησιμοποιήσουμε κλισέ-, μια έκθεση όμως στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης προσεγγίζει την έννοια της αγάπης πέρα από τα στερεότυπα. «Modern love (H αγάπη στα χρόνια της ψυχρής οικειότητας)», η αγάπη στα χρόνια της παγκοσμιοποίησης, της ψηφιακής διασύνδεσης και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, η αγάπη στην εποχή που έχει αναγάγει σε αγία τριάδα τον υπολογιστή, το κινητό και το τάμπλετ – όπως άλλωστε δηλώνει με το έργο της «Family Portraits» η Μαρία Μαυροπούλου.
Κατεβαίνουμε τις κυλιόμενες σκάλες του εμβληματικού κτιρίου του Φιξ, στο επίπεδο -1, και μας υποδέχεται η νέα, μνημειακή εγκατάσταση του Ανδρέα Αγγελιδάκη, που συνδέει την αρχαιότητα με την ταυτότητα και την ψυχανάλυση με τους Στύλους του Ολυμπίου Διός ως τόπο ομοερωτικών συναντήσεων. Εντυπωσιακές εικαστικές εγκαταστάσεις, φωτογραφίες, βίντεο 24 καλλιτεχνών από 14 χώρες αποτελούν την έκθεση που επιμελήθηκε η καλλιτεχνική διευθύντρια του ΕΜΣΤ, Κατερίνα Γρέγου, δίνοντας χώρο στα έργα να αναδειχτούν, επιτρέποντας στον επισκέπτη να περιηγηθεί με άνεση, να τα επεξεργαστεί και να ενημερωθεί με συνοδευτικά σημειώματα και QR codes – ψηφιακή εποχή γαρ!
Με την «Modern love» που ξεκινάει σήμερα, αρχίζει και ο δεύτερος κύκλος των εκθέσεων που έχει σχεδιάσει η Κατερίνα Γρέγου και θα αποτελείται από πέντε εκθέσεις με σχετικά θέματα, από διαφορετικούς επιμελητές, όπως είπε η ίδια, δίνοντας μια πρώτη γεύση. Οι υπόλοιπες θα ανακοινωθούν μέσα στον Ιανουάριο. Στη χθεσινή παρουσίαση εστίασε σε αυτήν την έκθεση «που εξερευνά την ασώματη εμπειρία της εγγύτητας στην εποχή μετά την πανδημία, στα χρόνια των ψυχρών οικειοτήτων». Μια έκθεση που τριγυρνούσε στο μυαλό της την τελευταία δεκαετία, όπως είπε, καθώς ανήκει στη μεταιχμιακή γενιά, που έγραφε με στιλό και στη γραφομηχανή πριν περάσει στον υπολογιστή, στη γενιά που δεν μπορεί να αφομοιώσει την ταχύτητα της τεχνολογίας. Στόχος της όμως είναι να προβληματίσει και τους νέους που έχουν μεγαλώσει μέσα στην τεχνολογία δίχως κριτική ματιά.
Οι καλλιτέχνες -οι περισσότεροι εκθέτουν πρώτη φορά στην Ελλάδα- διερευνούν με τα έργα τους πώς η ψηφιακή τεχνολογία και η οικονομία έχουν μετασχηματίσει το συναίσθημα και τις κοινωνικές σχέσεις και πώς η εμπειρία του εικονικού καταλύει τα όρια μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου. Πώς το διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από τη μία διευκολύνουν την έκφραση διαφορετικών ταυτοτήτων και εναλλακτικών τρόπων ύπαρξης και κατασκευής του εαυτού, ενώ από την άλλη καλλιεργούν παθογένειες, όπως ο ναρκισσισμός, η αυτοπροβολή, η ψηφιακή εξάρτηση, η εμπορευματοποίηση του συναισθήματος.
Έτσι, η Hannah Toticki έκανε δαχτυλίδια και γυαλιά προστασίας για τους εθισμένους στα smartphones. Η Marge Monko έστησε έναν ρομαντικό διάλογο μεταξύ δύο ψηφιακών βοηθών και ο Gabriel Abrantes φαντάστηκε την αγάπη μιας γυναίκας κι ενός ρομπότ. Η Melanie Bonajo ασχολείται με τις εργάτριες του σεξ στο Μπρούκλιν που διεκδικούν την ερωτική απόλαυση. O Istvan Zsiros φωτογράφισε ένα ζευγάρι προσφύγων να φιλιέται μέσα στη σκηνή του, στο Κελέτι της Βουδαπέστης.
Η Laura Cemin δημιουργεί αντικείμενα από τα συναισθήματα που της προκαλεί η αγκαλιά με οικεία της πρόσωπα – η αγάπη της μητέρας της έχει υφή πορσελάνης. Ο Peter Puklus με την εγκατάστασή του αμφισβητεί το στερεότυπο της παραδοσιακής οικογένειας. Η Marijke De Roover με μια σειρά από μιμίδια κάνει μια queer προσέγγιση της ανακατασκευής του εαυτού στα κοινωνικά δίκτυα. Το βίντεο του David Haines καταγράφει μια τελετή εξορκισμού της ομοφυλοφιλίας σε Eυαγγελική Εκκλησία των ΗΠΑ. O Mahmoud Khaled αναπαράγει τα μηνύματα στο κινητό μεταξύ δύο γκέι αντρών στην Αίγυπτο. Ο Γιώργος Πρίνος με τον φακό του έπιασε στιγμές μοναξιάς και απομόνωσης των ανθρώπων στις μητροπόλεις.
Η έκθεση δανείζεται τον υπότιτλό της από το βιβλίο της Eva Illouz, «Cold Intimacies: The Making of Emotional Capitalism». Έρχεται εμπλουτισμένη στο ΕΜΣΤ μετά από παρουσιάσεις στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Φράιμπουργκ στη Γερμανία, στην Kunsthalle του Ταλίν, στο IMPAKT Media Organization και στο Μουσείο Centraal στην Ουτρέχτη.
Τα εγκαίνια θα γίνουν σήμερα στις 6 μ.μ. και πλαισιώνονται από την περφόρμανς της Marijke De Roover «Live, Laugh, Limerence» (9 μ.μ.), μια οπερατική παράσταση που αξιοποιεί με απολαυστικό τρόπο τα κλισέ των ρομαντικών κομεντί, του μουσικού θεάτρου, της όπερας, του καραόκε και του Χόλιγουντ.
