«Η σύγχρονη θεατρική τέχνη καταδικάζεται σε ατροφία»

«Γεννήθηκα στο Μαρούσι, μεγάλωσα στο Περιστέρι και μένω στoν Κολωνό». Η φράση αυτή θα μπορούσε να είναι η αρχή ενός θεατρικού μονολόγου και γιατί όχι; Ακόμα κι αν δεν είναι, ταιριάζει απόλυτα στον Τάσο Πυργιέρη, που τον αγαπήσαμε μέσα από το θέατρο και την τηλεόραση ως ηθοποιό, μα πλέον απολαμβάνουμε τις σκηνοθετικές του δουλειές.

Μετά το υπέροχο «Blink», τον χειμώνα που μας πέρασε, και τη «Λεονί εν αναμονή» του Φεντό, που παρουσίασε το καλοκαίρι, ξεκινάει αύριο Κυριακή η παιδική παράσταση «Γκάρης, το μιούζικαλ» σε δική του σκηνοθεσία στο Βασιλικό Θέατρο Θεσσαλονίκης, σε παραγωγή του ΚΘΒΕ. Ο ίδιος έχει περάσει και από το Εθνικό και από το ελεύθερο θέατρο, ωστόσο όλα ξεκίνησαν από το Θέατρο Τέχνης, απ’ όπου αποφοίτησε.

«Από μικρός αγάπησα την τέχνη του θεάτρου και μάλλον με επηρέασαν και οι γονείς μου σ’ αυτό: από τη μια μας πήγαιναν πολύ συχνά στο θέατρο και με γοήτευε με έναν περίεργο τρόπο που δεν μπορώ ώς σήμερα να εξηγήσω.

Από την άλλη, ήταν και οι δύο τρομερά αλληλέγγυοι και με αγάπη για τον συνάνθρωπο. Νομίζω αυτά τα δύο χαρακτηριστικά συνδέονται, καθώς όλα τα είδη Τέχνης, πόσο μάλλον το θέατρο, είναι μία πράξη επικοινωνίας και γενναιοδωρίας· ας πούμε, γενναιόδωρης επικοινωνίας.

Ολα αυτά που έμαθα από τους γονείς μου, παρότι έφυγα νέος από το σπίτι και ταξίδεψα και σπούδασα κ.λπ., τα κράτησα μέσα μου και τα υπενθυμίζω διαρκώς στον εαυτό μου, γιατί αφενός χάνεσαι μέσα στην καθημερινότητα και “ξεχνιέσαι”, αφετέρου αν δεν κάνεις πράξη τα όσα πιστεύεις είσαι απλά γραφικός. Αυτό ισχύει για τα πάντα και για το θέατρο· έναν χώρο που έχει μικρή ζήτηση και μεγάλη προσφορά και που μπορείς εύκολα να ξεφύγεις είτε προς τη φιλαυτία είτε προς την ανεπάρκεια» μας λέει.

«Γι’ αυτό και με απασχολεί πολύ η εκπαίδευση των νέων ηθοποιών. Στη χώρα μας συμβαίνει το εξής παράδοξο: υπάρχουν δραματικές σχολές τριών ταχυτήτων. Υπάρχουν οι πανεπιστημιακές, που καλύπτουν κυρίως το θεωρητικό και πολύ λιγότερο το πρακτικό κομμάτι της δουλειάς, οι κρατικές, που ακολουθούν ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα σπουδών, και οι ιδιωτικές, όπου το εκπαιδευτικό πρόγραμμα διαφέρει δίχως να υπάρχει ένας κοινός άξονας που θα έπρεπε το ίδιο το υπουργείο να προτείνει.

Τα τελευταία χρόνια μάλιστα έχουν ξεπηδήσει άπειρες δραματικές σχολές, που βγάζουν μεγάλο αριθμό νέων ηθοποιών, οι οποίοι δεν μπορούν να απορροφηθούν από την υπάρχουσα περιορισμένη αγορά και τελικά καταλήγουν να κάνουν άλλες δουλειές ή να εργάζονται αμισθί – πράγμα απαράδεκτο. Είναι επιτακτική ανάγκη η ίδρυση ενός Ανώτατου Εκπαιδευτικού Ιδρύματος, μιας Ακαδημίας Θεάτρου, που είναι πάγιο αίτημα της θεατρικής κοινότητας και κανένας υπουργός Πολιτισμού δεν είχε τη γενναιότητα ώς τώρα ν’ αναλάβει την ευθύνη της ίδρυσής του.

Ταυτόχρονα, χρειάζεται μια διαφορετική αντιμετώπιση του σύγχρονου πολιτισμού από το ΥΠΠΟΑ. Θετικά βλέπω τις προσπάθειες για την επιστροφή των Γλυπτών της Ακρόπολης ή τις ενέργειες για την αναζωογόνηση της υφαντουργίας, της αγγειοπλαστικής κ.ά. Αλλά εδώ έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια ενεργειακή και επισιτιστική κρίση, που θα πλήξει τους επόμενους μήνες και το θέατρο και τους ανθρώπους του!

Οι θεατρικοί δημιουργοί στις προηγμένες πολιτιστικά χώρες στηρίζονται γενναία οικονομικά από το κράτος, προκειμένου να παράγουν ποιοτικές παραστάσεις. Αυτό γινόταν και παλαιότερα στην Ελλάδα (θυμηθείτε το παράδειγμα του Βογιατζή, του θεάτρου «Αμόρε» κ.ά.). Τώρα τι γίνεται; Φέτος 90 καλλιτεχνικοί φορείς επιχορηγήθηκαν με 1.400.000 ευρώ, άρα οι περισσότεροι έλαβαν 10.000 ή 15.000 ευρώ. Δεν μιλάω για μία εξ ολοκλήρου χρηματοδότηση από το υπουργείο, καθώς ο ρόλος του δεν είναι να αποτελεί συμπαραγωγό.

Ωστόσο, ρωτάω την κ. Μενδώνη και τον κ. Γιατρομανωλάκη, τι θέατρο να κάνεις με ένα τέτοιο ποσόν; Τι να πρωτοπληρώσεις; Ασφαλιστικές εισφορές, μισθούς, τεχνικούς, πρόβες, ενοίκιο; Γνωρίζουν άραγε πόσοι άνθρωποι χρειάζεται να εργαστούν, πόσος κόπος και πόσο χρήμα πρέπει να δαπανηθεί για να γίνει μια παραγωγή, που θα σέβεται εργαζόμενους και θεατές;

Η σύγχρονη θεατρική τέχνη καταδικάζεται σε ατροφία, παγιδευμένη στη συνθήκη μικρών θεατρικών σκηνών χωρίς τις κατάλληλες υποδομές, ανίκανη να ανταγωνιστεί τις παραστάσεις που πραγματοποιούνται από ιδιωτικά ιδρύματα. Την ίδια στιγμή, το ΥΠΠΟΑ έδωσε 2.232.000 ευρώ στο πρόγραμμα “Ολη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός” από τα οποία μόνο 779.800 ευρώ για παραστάσεις θεάτρου και ακόμη κι όσοι συμμετείχαν ομολογούν ότι επρόκειτο στις περισσότερες περιπτώσεις για πεταμένα λεφτά.

Αυτά δήλωσα και όταν με κάλεσε η ηγεσία του ΥΠΠΟΑ μαζί με άλλους ανθρώπους του χώρου, όπου πήγα για να υπερασπιστώ τον κλάδο μου. Το ίδιο είχα κάνει και όταν μας κάλεσε η κ. Κονιόρδου επί ΣΥΡΙΖΑ, το ίδιο θα κάνω και στο μέλλον. Τώρα, όμως, σχολιάστηκε πως είμαι “ημέτερος”. Επιστρέφω τον χαρακτηρισμό, λέγοντας πως είμαι “ημέτερος” μόνο του εαυτού μου».

? Η παράσταση «Γκάρης, το μιούζικαλ» της Τασούλας Επτακοίλη σε θεατρική διασκευή του Βαγγέλη Κουφάκου ανεβαίνει κάθε Κυριακή στο Βασιλικό Θέατρο Θεσσαλονίκης στις 11.00, έως 2/4/2023. Μετά το ΚΘΒΕ, συνέχεια έχει το ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας, όπου ο Τ. Πυργιέρης θα σκηνοθετήσει το «Ο Γορίλας και η Ορτανσία» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, ενώ παράλληλα έχει αναλάβει την καλλιτεχνική ευθύνη του εκπαιδευτικού εφηβικού προγράμματος «Διέξοδος στην Τέχνη», στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν».