Ετυχε να παρακολουθώ σταθερά την πορεία των «νησίδων» όλα αυτά τα χρόνια κατ’ αρχάς ως αναγνώστρια, αλλά και να ζήσω την αναμενόμενη… επισημοποίηση του δεσμού τους με τα θέματα πολιτισμού και το Art ως… εμπλεκόμενη, δημοσιογράφος πρωτίστως.
Ο «γάμος» ήταν λογικός και αυτονόητος. Στο ένθετο περιοδικό που φιλοξενεί θέματα από τον κόσμο των ιδεών, του πολιτισμού αλλά και όσων ανθρώπων παραμένουν ανήσυχοι και δημιουργικοί σε διαφορετικά πεδία, από την Ιστορία ώς την πολιτική, από την αρχιτεκτονική και την οικολογία ώς τα ταξίδια, σκεφτόμουν, εξ αρχής και ως αναγνώστρια ακόμα τότε, ότι το πολιτιστικό ρεπορτάζ και η αντίστοιχη θεματολογία του Σαββατοκύριακου δεν μπορεί παρά να αποτελεί βασικό τμήμα της ύλης του.
Βέβαια κάθε επισημοποίηση ενός δεσμού που όλοι αντιλαμβάνονται αλλά ο ίδιος επιλέγει να μένει κρυφός συναντά και αντιδράσεις. Επιφυλάξεις. Φόβους από ορισμένα μέλη των οικογενειών. Συζητήσεις για το επίθετο που θα πάρουν τα παιδιά. Διαβεβαιώσεις ότι δεν θα πληγεί η αυτονομία τους.
Τα ζήσαμε όλα αυτά σε κλίμα απόλυτης συνεννόησης και σύμπνοιας, εκατέρωθεν υποχωρήσεων και επιθυμίας αυτός ο γάμος να ευοδωθεί και να αποκτήσει και… καρφίτσα ως ξεχωριστό ένθετο μεν, αγκαλιασμένο απ’ όλη την οικογένεια της εφημερίδας δε.
Και πράγματι οι μεγάλες συνεντεύξεις, τα θέματα, τα πρόσωπα που υπάγονται στον πολιτισμό, αλλά έχουν μια πιο περιοδικίστικη αντιμετώπιση από αυτήν που υπαγορεύει η επικαιρότητα, βρήκαν τον χώρο τους στις «νησίδες» του νέου σχεδιασμού. Τελικά και οι επιφυλάξεις απαντήθηκαν.
Και οι αντιδράσεις υποχώρησαν. Και ο «γάμος» στέφθηκε με επιτυχία. Και εμάς μας φαίνεται μια εκπλήρωση του αυτονόητου. Τελικά και εγώ ως εμπλεκομένη δημοσιογράφος πλέον, στον βαθμό όμως που μπορώ να αποστασιοποιηθώ, είμαι πια και μια πιο ικανοποιημένη αναγνώστρια. Εύχομαι το ίδιο να είστε και όλοι εσείς που μας στηρίζετε και μας διαβάζετε.
