Από κρεβάτι του Νοσοκομείου «Παπανικολάου» στο οποίο νοσηλεύεται εδώ και μία εβδομάδα, ο δευτεροετής φοιτητής της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ που είχε το δραματικό ατύχημα πριν από μία εβδομάδα έχει στραμμένο το βλέμμα στις συμφοιτήτριες και τους συμφοιτητές του.
Στις συνθήκες σπουδών τους, στον καθημερινό αγώνα της φοιτητικής κοινότητας. Η δήλωσή του στην «Εφ.Συν.», υπαγορευμένη στην αδελφή του, αποπνέει την αλτρουιστική του ιδιοσυγκρασία, την ποιότητα αυτού του ανθρώπου, που βρέθηκε μέσα σε μια στιγμή σε κατάσταση πολυτραυματία, διόλου απρόσμενα δυστυχώς, αφού, όπως ο ίδιος σημειώνει, «ήταν ζήτημα χρόνου να τραυματιστεί κάποιος φοιτητής».
Οσα παρατηρεί και σημειώνει για «τη συνήθη ασφυκτική κατάσταση που αντιμετωπίζουμε από την αρχή του ακαδημαϊκού έτους» έχουν δυναμική διαδήλωσης διαμαρτυρίας, ιδίως για το «οργανωτικό πρόβλημα της Σχολής, εξαιτίας του οποίου συμπτύχθηκαν τα τμήματα». Η λιτή, πλην λαλίστατη αναφορά του για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η υγεία του -καθότι πολυτραυματίας και με αγωνία για τα αποτελέσματα των εξετάσεων- είναι μια ευθεία απάντηση σε όσους τόσο χυδαία είχαν σπεύσει να υποβαθμίσουν το γεγονός, εντάσσοντάς το στη λίστα «περιστατικών καθημερινότητας» προκειμένου να αποκρύψουν πολύ συγκεκριμένες ευθύνες, οι οποίες γίνεται απόπειρα να κρυφτούν πίσω από χρονίζουσες μορφές αδιαφορίας και απάθειας, πολλώ δε μάλλον κυνισμού.
Το συνολικό περιεχόμενο της δήλωσης και το ευχαριστήριο μήνυμα του φοιτητή προς τον «καθηγητή μου, κ. Τάσο Παυλόπουλο» έρχεται ως επιβεβαίωση όσων ο κ. Παυλόπουλος είχε αναφέρει στην ανάρτησή του με την οποία γνωστοποιούσε την ανθρώπινη κατάσταση και διάσταση του φοιτητή του («Εφ.Συν.», 24.10.2022, «Γιώργο, δεν είσαι μόνος»). Η «Εφ.Συν.» συμμερίζεται, το λιγότερο, όσα ο καθηγητής είχε αναφέρει, κυρίως τον θυμό του όταν σημείωνε πως «αυτός είναι ο φοιτητής μας, κύριοι: ένα παιδί που διψά για γνώση και μάθηση και γι’ αυτό δεν το έχει σε τίποτα να καθίσει ακόμα και στο πεζούλι του παράθυρου για να παρακολουθήσει το μάθημά του, όταν δεν βρίσκει άλλον χώρο στην αίθουσα. Είναι ο ευσυνείδητος, ο φιλότιμος, ο φίλεργος νέος νομικός ΚΑΙ ΟΧΙ ο (δήθεν) αφηρημένος και όσα άλλα ιταμά διακινούνται (ή διαχέονται) στη σκοτεινή πλευρά του διαδικτύου, προκειμένου να εξωραΐσουν την ακηδία που καθημερινά βιώνουν οι φοιτητές». Οπότε η «Εφ.Συν.» στέκεται δίπλα του και επιθυμεί να πολλαπλασιάσει τις φωνές -του καθηγητή, των καθηγητών που μίλησαν, του Φοιτητικού Συλλόγου Νομικής και των άλλων Φοιτητικών Συλλόγων- που αντήχησαν μέσα στα όποια κομμάτια της αυτάρεσκης ακαδημαϊκής ερημιάς: «Γιώργο, δεν είσαι μόνος».
● (Σημείωση: Η αδελφή του Γιώργου μάς μετάφερε τη δήλωση με την παρακάτω διευκρίνιση: «Ο αδερφός μου θέλησε να σας μεταβιβάσω το παρακάτω κείμενο, το οποίο γράφτηκε καθ’ υπαγόρευσή του, επειδή λαμβάνει ένα τεράστιο κύμα συμπαράστασης κι αγάπης και θα ήθελε, έστω κι από την κατάσταση που βρίσκεται αυτή τη στιγμή, να τους ευχαριστήσει όλους δημόσια».)
Θα ήθελα να ευχαριστήσω…
Οπως κάθε μέρα, πήγα στη Σχολή για να παρακολουθήσω τα μαθήματά μου και βρέθηκα αντιμέτωπος με τη συνήθη ασφυκτική κατάσταση που αντιμετωπίζουμε από την αρχή του ακαδημαϊκού έτους. Με την επιστροφή στην αμιγώς διά ζώσης διδασκαλία και την κατάργηση του υβριδικού μοντέλου έγινε ακόμα φανερότερο το οργανωτικό πρόβλημα της Σχολής, εξαιτίας του οποίου συμπτύχθηκαν τα τμήματα και καταλήξαμε να μην έχουμε μέρος να σταθούμε μέσα στην αίθουσα. Δυστυχώς ήταν ζήτημα χρόνου να τραυματιστεί κάποιος φοιτητής μέσα στις συνθήκες στις οποίες διεξάγονται πολλά από τα μαθήματα. Το ότι ήμουν εγώ αυτός ήταν τυχαίο γεγονός, όπως και από τύχη και τη βοήθεια του Θεού μπορώ αυτή τη στιγμή και επικοινωνώ μαζί σας.
Είμαι, όμως, πολυτραυματίας. Παραμένω καθηλωμένος στο κρεβάτι της χειρουργικής κλινικής για την αντιμετώπιση των τραυμάτων που έχουν υποστεί ζωτικά μου όργανα, φορώντας κηδεμόνα για την προστασία του αυχένα μου και γυψονάρθηκα για τα κατάγματα του χεριού μου. Δεν έχω υποβληθεί ακόμη σε κάποια χειρουργική επέμβαση. Αναμένω, όμως, με αγωνία τα αποτελέσματα της μαγνητικής στην οποία πρόκειται να υποβληθώ. Θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό και όσους νοιάστηκαν από την πρώτη στιγμή για την πορεία της υγείας μου.
Ιδιαίτερες ευχαριστίες οφείλω και στους συναδέλφους μου καθώς και στον Φοιτητικό Σύλλογο της Σχολής για τη συμπαράσταση και υποστήριξή τους. Τέλος, ένα μεγάλο και δημόσιο «ευχαριστώ» είναι το λιγότερο που έχω να πω στον καθηγητή μου, κ. Τάσο Παυλόπουλο, ο οποίος στέκεται στο πλευρό της οικογένειάς μου, επιδεικνύοντας συγκινητική αλληλεγγύη, αυταπάρνηση και αγάπη. Αυτό που ελπίζω πλέον είναι τουλάχιστον να μην αποβεί μάταιο ό,τι μου συνέβη και μέσα από τον δικό μου αγώνα για ζωή να δικαιωθεί ο αγώνας όλης της φοιτητικής κοινότητας για αξιοπρεπείς συνθήκες σπουδών!
(Το κείμενο γράφτηκε καθ’ υπαγόρευση στην αδερφή μου)
! Φοιτητές και φοιτήτριες ξέφυγαν χθες βράδυ από τα μέτρα ασφαλείας και έκαναν δυναμική παρέμβαση στην εκδήλωση που γινόταν στην αίθουσα τελετών του ΑΠΘ για την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης παρουσία του πρύτανη Νίκου Παπαϊωάννου και της Προέδρου της Δημοκρατίας, Κατερίνας Σακελλαροπούλου. Με φωνές κατήγγειλαν τον πρύτανη ότι δεν έχει τοποθετηθεί για το ατύχημα του φοιτητή της Νομικής και ότι, ενώ τα ΜΑΤ βρίσκονται συνέχεια στο Πανεπιστήμιο, αυτός δεν λέει τίποτα.
