«Η εκπαίδευση είναι το ισχυρότερο όπλο που έχουμε για να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο», έγραψε ο Ν. Μαντέλα, αναφερόμενος στους σκληρούς και συχνά ματωμένους (όπως και στη χώρα μας στο παρελθόν) εκπαιδευτικούς αγώνες. Κάθε Οκτώβριο λοιπόν, τιμάται η Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικού. Τιμή οφειλόμενη, αφού χιλιάδες δάσκαλοι και δασκάλες, σε κάθε χώρα και παρά αναμενόμενες σε κάθε επάγγελμα εξαιρέσεις, προσπαθούν σε συνθήκες δύσκολες να μετατρέψουν τους «αυτοαναφορικούς» μας καθρέφτες σε παράθυρα, να δούμε τον κόσμο, να ενεργήσουμε πάνω του.
Αλλά το τελευταίο «γνωστό» θύμα αυτής της προσπάθειας συνέβη στην Ευρώπη και είχε όνομα: Σαμουέλ Πατί. Kαθηγητής Ιστορίας δημόσιου λυκείου.
Ο Γάλλος καθηγητής, θύμα του ισλαμοφασισμού, αποκεφαλίστηκε επειδή τόλμησε να χρησιμοποιήσει στην τάξη του αμφιλεγόμενα σκίτσα του Charlie Hebdo (όλη η συντακτική ομάδα του οποίου επίσης δολοφονήθηκε) για να ανοίξει συζήτηση για την κριτική γνώση και την ελευθερία του λόγου. Ο δράστης (ένας 18χρονος Τσετσένος, γεννημένος στη Μόσχα), σε μια απόπειρα να εξασκήσει «προσδοκώμενο έλεγχο» (αυτόν που δρα στη ρίζα της σκέψης, αποτρέποντας ακόμη και την ύπαρξή της), ανέβασε στο twitter το κομμένο κεφάλι του καθηγητή, καθώς και εκδικητικό μήνυμα προς τους «άπιστους», πριν τον ρίξουν νεκρό οι σφαίρες της αστυνομίας…
Επίσης ανατριχιαστική είναι η λεπτομέρεια πως ο δράστης περίμενε ήρεμος έξω από το σχολείο και ζήτησε από τους μαθητές του να του υποδείξουν τον Πατί.
Βέβαια, μετά την Ελευθερία Λόγου που αφορά -ως θεμέλιο της χειμαζόμενης Δημοκρατίας- όλες κι όλους μας, μετά τους δολοφονημένους και τις δολοφονημένες, «παράπλευρα θύματα» του ισλαμοφασισμού είναι και οι απλοί μουσουλμάνοι αφού η «συνομιλία» των άκρων ενίσχυσε την Ακροδεξιά και άρα την ισλαμοφοβία…
Ομως ο φυλακισμένος λόγος δεν αφορά μόνο τους ακραίους αλλά και τους ισχυρούς, όπως η περίπτωση των SLAPP μηνύσεων σε όλο τον κόσμο και η κορυφαία περίπτωση του Τζούλιαν Ασάνζ υπενθυμίζουν.
Ο λόγος, ο «εν αρχή ην», βαθιά πολιτικός με την ουσιαστική σημασία της λέξης ως αυτός που αφήνει το φαντασιακό για μια άλλη πραγματικότητα εν δυνάμει ανοιχτό, υπερβαίνει την αρέσκεια και την απαρέσκεια, όπως όλα τα βαλλόμενα πια θεμέλια για τα οποία δόθηκαν μάχες. Αφού οι γελοιογραφίες του σατιρικού περιοδικού, είτε για τον Μωάμεθ είτε για τον Ιησού, δίκαια κατά τη γνώμη μου θεωρούνται ακαλαίσθητες, προσβάλλοντας το θρησκευτικό αίσθημα δίχως λόγο. Αλλά καλύτερα μια κακή ιδέα να διαφύγει παρά μια καλή να φυλακιστεί.
Η οφειλόμενη μνημόνευση του Σαμουέλ Πατί, του εκπαιδευτικού που προσπάθησε, όπως έπρεπε, να ανοίξει την κουβέντα στην τάξη, αυτό ακριβώς υπενθυμίζει.
