Αντιγραφή από προσωπικό ημερολόγιο: «Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2022, 6:49 π.μ. Ημουν στο σπίτι χθες κατά τις εφτά, ό,τι σουρούπωνε. Χάζεψα λίγο την Ακρόπολη από τη βεράντα καθώς έλιωνε το ηλιοβασίλεμα· που με λίγα σύννεφα, όπως εχθές, είναι πάντα καλύτερο! Αντέχει ακόμα η βεράντα, καθώς αργεί να χειμωνιάσει. Ελπίζω να αργήσει κι άλλο.
Οπως ελπίζουν όλοι στον κόσμο, γιατί το “μέτωπο” Ουκρανία είναι πρώτ’ απ’ όλα… μέτωπο ενέργειας: ποιος θα έχει το πάνω χέρι. Εμείς, οι “θεατές”, και πάνω απ’ όλους εμάς οι Ουκρανοί, είμαστε τα θύματα που πληρώνουν αυτόν τον πόλεμο· όπως και όσους προηγήθηκαν… που, πάνω-κάτω, έγιναν για ίδιους λόγους· πλην των απελευθερωτικών πολέμων βεβαίως· μην τα ισοπεδώνουμε!
Την ισοπέδωση την κάνουν οι πόλεμοι και όσοι, για άλφα-βήτα λόγο, τους ενεργούν και τους συνεχίζουν. Και τι είναι η συνέχιση ενός πολέμου; Μια αθέατη, σε μας τους πολλούς, διαπραγμάτευση είναι, ακριβώς ό,τι και ο πόλεμος κατά Κλαούζεβιτς: συνέχιση πολιτικής με άλλα μέσα.
Μόνη… στρατηγική διαφορά αυτού του πολέμου έναντι όσων άλλων, πάμπολλων, προηγήθηκαν, μικρής είτε μεγάλης διάρκειας, είναι ότι όλοι (και πρώτος όλων ο Πούτιν) αποφεύγουν να ονομάσουν αυτόν τον πόλεμο, πόλεμο· ή το λένε περιφραστικά, π.χ. ειδική στρατιωτική επιχείρηση (λες και ο πόλεμος, οι πόλεμοι, είναι… γενική στρατιωτική επιχείρηση, που όντως είναι… σαρωτική) ή το λένε μεταφορικά, βάζοντας μέσα τον όρο τρομοκρατία και τα παράγωγά του (λες και οι πόλεμοι δεν τρομοκρατούν!). Επίσης, αποφεύγεται, όσο τίποτα, ένθεν κακείθεν, η αναφορά σε νεκρούς, πλην αμάχων και αυτών επιλεγμένων ως… κομπάρσων προπαγάνδας.
Χθες, είδα και μιαν αναφορά (νομίζω πρώτη φορά, από τον Φεβρουάριο που άρχισε αυτό το ανατριχιαστικό “ξεφάντωμα”!) σε “ανταλλαγή αιχμαλώτων”! Να το πω αυτό ελπίδα, μήπως… κ.λπ.; Ή να το πω… ακόμα ένα… στρατήγημα ενός σχεδίου κοινότοπου που είναι σε εξέλιξη!…»
